Een plek onder de zon...

We hebben een nieuw bureau gekocht. Het oude nieuwe bureau was te klein om fatsoenlijk op te kunnen werken.
Ondanks al mijn IKEA ervaring -ik ben onderhand een expert - heeft het me toch 5 uren werk gekost. Er zat ongeveer een kilo schroeven en ander hang- en sluitwerk bij!
Maar ik ben er erg tevreden mee.
De kamer ook gelijk weer aangepast. Oude bureau gaat naar J.'s slaapkamer.
Soms is iets helemaal veranderen wel handig.
Ik vond eindelijk ons videotheekpasje terug (lag onder het bureau).
Onder de verwarming lag iets onsmakelijks, het zag eruit als een opgedroogd stuk oliebol - en zo rook het ook. Ik kan het haast niet geloven maar dan moet het er toch echt al een jaar liggen - tenslotte eten wij alleen met oud en nieuw oliebollen... Okee, dat was een grapje. Een flauw grapje, dat geef ik toe.
Maar iets anders kon ik er niet van maken.
Weten jullie gelijk weer hoevaak ik achter het bureau stofzuig enzo. :-)

Een hele oude foto...

Dit was in de zesde klas van de lagere school. Deze foto vond ik onlangs, dankzij een meisje dat ze op schoolbank.nl had gezet. Ik ben er heel blij mee omdat ik weinig foto's had uit die tijd!

Ik sta op de tweede rij van achteren, derde van rechts met de witte trui.
Gek dat ik vroeger dacht dat ik altijd de foute kleren aanhad - maar als je terugkijkt zie je
er niks bijzonders aan. Volgens mij droegen we in die tijd gewoon allemaal hele foute kleren!

Herfst - prachtige herfst dit jaar. De bladeren kleuren echt mooi en er zijn volop paddestoelen.
deze foto is gemaakt in het bos bij Wolvega, oktober 2005.

Diddledeedom! A. kreeg gisteren een pakketje van de Diddl-werkplaats. Een doos vol met Diddl-spulletjes. Ze had een prijs gewonnen met een verhalenwedstrijd! Gefeliciteerd!

Dinsdag 23 augustus bij de kapper geweest. Bij J. werd er een mooi kunstwerkje van gemaakt!

Duinen zat, he?


Afgelopen weekend gekampeerd in Appelscha bij de familie Postma. Het weer zat niet zo erg mee, helaas. Zoals deze hele zomer al.
Op zaterdag bezochten we Duinenzathe, voor de kinderen natuurlijk.

Die vonden het heel erg leuk. A. werd misselijk in de rups, kindje van de vrienden viel uit een klimrek, J. stootte vier keer haar hoofd en rolde uiteindelijk van de hierboven afgebeelde glijbaan; Kwestie van hoge snelheid, matje bleef liggen, J. schoot door. Au. Vrienden gingen zelfs in het enge kermisding, en zagen daarna wat bleekjes.

Heel erg leuk na al deze avonturen was de goochelshow; Ik moet zeggen dat ik achteraf dankbaar was dat J. niet zo nodig op het podium hoefde... want de moeder van het jochie dat wel graag wilde, werd er flink doorgehaald.

Het waterorgel was toen een leuke afsluiter. Daarna moest iedereen naar de wc....toevallig he?

...een bootje net als weleer.....


Op woensdag 17 juli hebben we een bootje gehuurd bij de Ouwe Seun in Harlingen, om onze woonplaats eens van de andere kant te bekijken. Da is goed gelukt. We hadden prachtig weer en zijn helemaal naar Kimswerd gevaren - en toen weer terug. Dit gaan we nog eens overdoen, maar dan nemen we hengels mee om te vissen en een picknickmand om 'leech bij de grun te frette!'

http://www.ouweseun.nl/htm/home.html

A. goes Jamaica

Deze week hebben we Alicia Foster op visite gehad, van zaterdagavond tot en met dinsdagmiddag. Ze heeft prachtige vlechtjes in A.'s haar gemaakt! Dat kostte ruim twee uren maar die waren de moeite waard.
A. is er in elk geval heel erg happy mee!

Jacek&Jola

Ein-de-lijk zijn de foto's uit Polen binnen! Hier zie je Jola en Jacek, onze Poolse vrienden. dit was toen we aankwamen, dat kun je zien, toen zagen ze er nog heel gelukkig uit. Na twee weken... Nee, geintje.
Ik heb dus nu zo'n 500 foto's die ik maar niet allemaal tegelijk op dit weblog zal zetten want dat wordt wat overdonderend, vermoed ik. Dus gedoseerd zal ik af en toe wel wat laten zien en vertellen.

Afgelopen zaterdag een dagje naar het congres in Utrecht geweest. Wat een deprimerende hal is dat zeg...dan boffen wij toch maar met het lichte en luchtige Thialf. Ik had aan het eind van de dag het gevoel: Wegwezen hier. Het was er benauwd en somber, verstikkend gewoon. Maar we hebben wel het nieuwe boekje en traktaat! We hebben er maar weinig bekenden gezien, behalve neef Joël alleen nog Rob de Jong, die hier een tijd in de gemeente heeft gezeten. Dat was wel een leuk weerzien. Verder een zaal vol onbekenden.

Vandaag trek ik met de kinderen een weekje naar Groningen, het is tenslotte vakantie.
eens zien of we nog wat leuke overvallen op boekhandels kunnen doen ofzo...ghaghagha!

Er gaat niets boven Groningen!



Het is vijf uur 's ochtends (erg he?) Ik lag al een paar uur wakker met een vaag onheilsgevoel en besloot dan maar iets te gaan doen. Onheilsgevoel? Ja. Alsof er iemand dood zal zijn vandaag. Of dat er een bom is ontploft. Of dat er een aardbeving komt, die ik alleen voel aankomen, zulke dingen.
Het kwam ook een beetje door een droom. Het was allemaal wat vaag, maar in die droom realiseerde ik me plotseling hoe vluchtig alle contacten zijn die je door de jaren heen hebt. Meesters en juffen op de lagere school, leraren op de middelbare school...op dat moment maken ze het grootste deel van je leven uit, en nu realiseer je je plotseling dat dat omgekeerd kennelijk niet het geval moet zijn geweest. Want volwassenen kijken nu eenmaal anders tegen de dingen aan. Logisch. Maar leuk is anders. Iedereen die mij als kind heeft gekend is ver weg , in tijd of afstand.

Tegenwoordig is alles zelfs nog vluchtiger. Ik had tenminste nog elk schooljaar een jaar lang dezelfde meester of juf. En ik weet nog wie het waren: kleuterschool de Hummelstee, Stadskanaal: Juf Prakken en juf Hardenberg. Lagere school de Feiko Clockschool: Juf van Nimwegen (die trouwde dat jaar) Juf Gruppen, Juf Wilthof, meester Van der Velde, meester de Lange, meester Jansen. Meester de Bruijne was hoofd der school en zijn vrouw kwam maandelijks langs met de fluorbekertjes. Meester Jaap Spelde was er voor de muziekles. Er was in klas 6 nog een stagiaire met een dwarsfluit en een mannelijke versie met de prachtige naam Trijnco Braker, maar dan houdt het ook wel op.
A. heeft als ze naar groep 8 gaat al meer dan 20 leraren voor de klas gehad. Omdat er zoveel geschoven wordt binnen het onderwijs. Na deze vakantie is weer het halve schoolpersoneel weg, want de AZC school sluit en de leraren daarvan komen op onze school, en dus moeten er ook mensen weg.
Alleen juf Wilma is er dan nog over van alle onderwijzers die A. in deze 8 jaar gehad heeft. Dus voor haar zal het allemaal nog veel erger zijn. Als ze 31 is helemaal!

En zo gaat het ook op voor familie. Vroeger (Vroegah!) zagen we elkaar geregeld (en was het haast altijd feest... in mijn ogen). Nu zie je hooguit nog eens iemand op een begrafenis.

Dus...

Aan alle Starings, Hulsebossen, mensen uit de voormalige gemeente Pekela, vrienden, bekenden en wat dies meer zij,

WIJ ZIJN DE HELE ZOMER THUIS!

Dit is een uitnodiging. Dat u het maar weet.

Dan wel geschreven om 5 uur 's morgens na een paar slapeloze uren, maar er zal beslist een kern van waarheid inzitten....

Ik geloof dat mazzel hebben toch erfelijk is...ik hoop het in elk geval wel!

Laatste nieuws op boekenfront: Van mama mijn diepgewenste Bearnaise Syndroom (Sylvia Witteman) gekregen. Het is echt een fantastisch boek. Heb er al heerlijke dilleboter uit gemaakt, en likkebaardend alle andere recepten gelezen. Fantastisch.

Verder nieuws: In de kringloopwinkel ontdekte G. dat er een flinke stapel "Jan, Jans en de Kinderen"s werd neergezet...zo'n 20 stuks. Aangezien ik er zelf al 17 had (van de 35 die uitgegeven zijn) was de kans groot dat er exemplaren bijzaten die ik nog niet had.
En jawel, na optellen en aftrekken had ik vijf dubbele...en mis ik er nog maar drie! Alleen nr.30,31 en 32 ontbreken nu nog aan de verzameling.

Over geluk gesproken! Want de week ervoor stond ik nog bij Scholten Wristers te dubben of ik ze allemaal nieuw (€4,95 per stuk) zou aanschaffen. Nu had ik ze voor €0,90/€1,20 per stuk!

Yes! Mama en ik hebben alletwee een prijs gewonnen: logeren bij Ikea! Zelf een bed in elkaar zetten, erin slapen en hem dan mogen houden ook!
Dit als onderdeel van de openingsstunt van het vernieuwde Ikeafiliaal in Groningen.

Gelukkig heb ik heeeel veel ervaring (zie enkele posts geleden) met Ikeaspullen in elkaar knutselen, dus ik zie het als een groot avontuur...met een bed als beloning.
Dat is geweldig, want dan heeft A. in haar nieuwe (Ikea)kamer ook meteen een nieuw bed!
Mama schenkt onder voorbehoud haar bed aan J. En ook dat komt goed uit, want J. is al drie keer door haar Wehkamp-bed gezakt. Ik heb toch meer vertrouwen in Ikea!

Nog vier nachtjes slapen... :-)




Vandaag heeft J. haar A-diploma gehaald! Gefeliciteerd!
En net op tijd, want morgen sluit het zwembad zijn deuren, voorgoed. Op 3 september gaat het nieuwe zwembad open. Een groot zwembad. En dan kan J. lekker zwemmen!

Ik ben gek op boeken, dat weten jullie onderhand wel. Mama en ik hebben dan ook de slag van de eeuw geslagen bij Scholten Wristers.
Gisteren en vandaag, 17 en 18 juni deden ze daar de ramsj in de uitverkoop. Op een unieke manier. Je kon er een plastic tas vullen met boeken en dat kostte je dan 10 euro.
Uiteraard is het dan prijstechnisch gezien handig om zoveel mogelijk boeken in die tas te krijgen...
Gisteren lukte het mij om 15 boeken in 1 tas te wurmen, en mama kreeg er 18 in, en maakte bovendien nog een tas vol. Dat was erg leuk winkelen, vonden we. Vannacht lagen we echter wakker van al die leuke boeken die we nog hadden laten liggen, dus besloten we vandaag nog een keer te gaan.
Opnieuw hadden we elk een tas vol, en samen maakten we er nog een vol. In die laatste tas kreeg ik met moed beleid en volharding 26 boeken geperst...lachen! Ze keken bij de kassa wel een klein beetje beteuterd, maar zolang de tas maar niet scheurde mocht alles ... gelukkig is plastic rekbaar, hahaha!

Onze aankopen omgerekend: mama heeft 77 boeken gekocht en het kostte haar 45,75.
Ik heb 45 boeken en het kostte mij 24,25.

Het leukste van dit verhaal was natuurlijk het uitrekenen van de originele prijs...(voor welke prijs deze boeken bij de Bruna dus gewoon nog in de winkel liggen! Zoals bijv. een biografie van €30 ... een kookboek van €12,50, en een boek van dr. Phil dat overigens een verdieping lager gewoon voor het volle pond verkocht werd.)

Okee, hier komt ie: mijn aankopen waren normaal gesproken €616 waard, en tesamen met die van mama hebben we voor ca. €2000 aan boeken binnengehaald!!

Echt, een leukere dag heb ik zelden gehad!

Gelukkig hebben we net een nieuwe kast van Ikea op onze slaapkamer staan. Daar kan ik flink wat boeken in kwijt.

Wat ons betreft mag Scholten Wristers gauw weer zo'n actie ondernemen!

Ooit vond ik boodschappen doen een leuk karweitje. Ik maakte een lijstje en vermaakte mij prima in de winkel.

Tegenwoordig is het een hele opgave en dat komt niet omdat het de boodschappen voor de hele week zijn voor een gezin van vier personen.
Het begint al vantevoren. (probleem 1:) Naar welke winkel ga ik deze keer?
Lees ik de reclames, ga ik voor de goedkoopste aanbiedingen? Dan moet ik naar meer dan éen winkel. Dat is op zich niet zo erg, maar mijzelf kennende doe ik in elke winkel ook enige onnutige aankopen op. Dus meer winkels betekent dan meer onnutige aankopen. Volgens mij komt dat omdat er iets met je systeem gebeurt als je achter een winkelwagentje loopt: Dat ding moet vol. Dus als ik in de tweede of derde winkel loop is de kans steeds groter dat er dingen in het karretje komen die echt niet op het programma staan.
Nadeel van het bezoeken van meerdere winkels vind ik ook dat je de hele ochtend of middag op pad bent, en daarna uitgeput.

Stel dat ik heb besloten om naar slechts 1 winkel te gaan. Dan moet ik nog kiezen naar welke winkel. Hier is de keus groot: Aldi, Liddl, Edah zijn de goedkope varianten. Dan zijn er nog de Poiesz, de Super de Boer en de AH.
Ga ik voor goedkoop? Dan wordt het de Liddl of Aldi. (probleem 2) MAAR: Groente en fruit van de Aldi staan mij niet aan. Appels met veel rotte plekken, muffe bananen...dus dan zal ik alsnog een andere winkel moeten bezoeken voor fatsoenlijk groente en fruit. Of (beslissing 3) ik moet mij eroverheen zetten en alles bij de Aldi kopen, en me een week lang ergeren aan foute groente en fruit.

Okee, dan loop ik in de winkel, en dan zie ik wel vanalles (als de kinderen erbij zijn is het natuurlijk helemaal verschrikkelijk) en dan heb ik dus de gewoonte om de etiketten te lezen.
Alles waar mager en halva voor staat keur ik af, want dat is boerenbedrog. Er zit misschien minder vet in, maar meer suiker. Of minder suiker, maar dan wel aspartaam, en als er iets funest is voor je brein dan is het wel aspartaam (www.aspartaam.nl). Dus geen light drankjes, geen halva-jam en geen magere vleeswaar. Niks met kunstmatige zoetstoffen. Ook niks met smaakversterker, met name E621 want dat is ook een heel rampzalig goedje(ook bekend als mononatriumglutam(in)aat of ve-tsin).

Maar alles waar extra suiker inzit of wat erg vet is is natuurlijk ook niet gezond. Probleem 4: er blijft weinig over wat je wel kunt kopen. Probleem 5 in de Aldi is uiteraard de smalle gangpaden en de lange wachttijden voor de kassa.

Eigenlijk zou ik het liefst alles biologisch kopen, maar dat is weer zo duur(probleem 6).

Dan zou ik dus in plaats van naar de Aldi naar de AH kunnen gaan, want daar is best veel biologische voeding te koop. Maar als ik door de AH loop bekruipt me vaak het gevoel dat ik toch weer teveel betaal voor wc-papier, roomboter en de spekdobbeltjes. Fruit en groente zijn er wel smakelijker, maar natuurlijk ook flink duurder. Dus ik kan naar beide winkels gaan, maar die optie had ik al verworpen omdat ik dan teveel onnuttige aankopen doe en de hele middag op pad ben. Ga ik wél naar beide winkels: kies ik dan een mandje (onhandig, lastig) of een karretje (DOM! komt veel te veel in!) als ik door de AH ga?

Bij de AH beginnen de problemen trouwens pas echt. Gisteren wilde ik lasagna eten. Ik zocht dus lasagna. Help: 6 soorten. Losse vellen of een all-in-one pakket? Grote of kleine vellen? Wit, groen, gedroogd, vers? Als je losse vellen koopt moet er nog saus bij. Weer zoveel keus. Uiteindelijk kocht ik, om ervanaf te zijn, een bladen+saus pakket.

Thuisgekomen moest ik uiteindelijk zelf verse lasagna bijmaken, omdat het pakket voor 2-3 personen bleek te zijn terwijl we met zijn vijven waren.

Behalve de financiële aspecten, de gezondheidsoverwegingen en de te besteden tijd, hebben we trouwens nog een probleem: 4 personen met verschillende smaak in huis. Volgende vraag:Ga ik alleen boodschappen doen of samen? Of met zijn vieren?
Alleen betekent dat ik waarschijnlijk heel gezonde dingen koop, maar dat de rest van het gezin ontevreden is.
Maar als we met zijn vieren boodschappen doen, komt de kar vol met dingen die ik niet in huis wens te hebben.

Ja...de geest is gewillig maar het vlees is zwak. Nou ja, de geest ik ook zwak geloof ik.
Ik moet hier toch eens een oplossing voor verzinnen.

En als je denkt dat dit een warrig en ingewikkeld stukje was...dan geef ik je gelijk. Bedenk dan dat het in mijn hersens nog veel warriger is en dat er nog veel meer overwegingen en problemen aan vastzitten. (Hoe aardig zijn de caissieres?Is het een winkel waar je alles moet controleren omdat er veel fouten worden gemaakt? Zijn de aangeboden kortingen ook echt kortingen, of is het produkt ergens anders normaal toch al goedkoper? Vergeet niet de langst houdbare produkten vanachter uit het schap te zoeken!)

En heb medelijden met mij.

Flip de logeerbeer

Van school krijgen de kinderen 1 keer in het jaar Flip de beer mee naar huis om een nachtje te logeren. Flip heeft een tas bij zich met kleertjes, en een grote multomap met lege (en reeds beschreven) vellen papier erin. Daarin kan elke ouder/kind opschrijven wat Flip allemaal bij het kind beleefd heeft.


Een leuk verkapte vorm van sociale controle. Even bladeren in het boek en je ziet precies wat de kinderen allemaal uitspoken thuis. Wie er veel chips en snoep eet, wie zich wel en niet wast voor het slapen gaan, en hoe laat de kinderen dan wel naar bed gaan. Want alles wordt minutieus opgetekend ten behoeve van Flip de beer.

J. had Flip vorig jaar ook al eens mee naar huis gehad. Deze week kwam ze wederom thuis met de beer, die er inmiddels uitziet als een dakloze zwerver. Hoewel, dan wel éen met een tas vol kleertjes. Eigenlijk vind ik het hele idee behoorlijk onhygiënisch. Doen ze zo hun best om luizen te voorkomen op school, sturen ze een wollig knuffelbeest van het ene hoofdkussen naar het andere!

Dus stiekem eerst even in de map gekeken of het voorgaande kind er een was dat ik van beestjes verdacht. Toch wel weer handig, die map erbij. ;-)

Enfin, ik had me zorgen gemaakt voor niks, want ik geloof dat Flip de hele nacht aan tafel heeft gezeten. J. had het te druk met andere dingen.
Ik ook trouwens, en dus had ik geen tijd om een groot Flip-verhaal te schrijven.
's Anderendaags om vijf voor half negen bedacht ik dat ik eigenlijk nog even iets moest schrijven in het grote Flip-boek, maar toen zag ik dat J. me al voor was geweest.

En waar andere kinderen (en moeders) na twee A4-tjes volgeschreven te hebben steevast eindigden met: ... (naam kind) zal Flip erg missen (of zelfs erger: Flip zal ....(naam kind) erg missen!) maakte J. een zeer gelijkende tekening van Flip en schreef ze doodleuk:

Het was heel leuk met Flip. Ik sal hem toch niet misen. Doei, J.

Ik had het zelf kunnen verzinnen.

A.'s gerenoveerde kamer!

Het was een weekje hard werken maar het is gelukt! A.'s kamer is omgetoverd van een allegaartje tot een mooi blauw-met-wit geheel. Als je op de foto klikt kun je het groter bekijken. (Dit geldt trouwens voor alle foto's op dit weblog!)
Jammergenoeg is A. zelf ziek en kan er nog niet echt van genieten. Maar ze vindt het wel heel erg mooi geworden.

Lang leve de Ikea!

(En dan wordt de nieuwe Ikea in Groningen ook nog drie keer zo groot! Daar gaan mijn bezuinig- en bespaarplannen...)

Tijgertje

Gisteren hebben we een nieuw katje uitgezocht voor A. Hij lijkt zo erg op haar Tijgertje van twee jaar geleden, dat ze deze meteen weer Tijgertje heeft genoemd. Tijgertje is momenteel drie-en-halve week oud dus hij mag nog niet weg.
Maar zijn huidige eigenares heeft meteen een paar foto's gestuurd zodat A. hem af en toe kan bewonderen.
En hij is echt wel schattig!

Onderweg in Duitsland heb ik deze foto gemaakt. Veel koolzaadvelden zijn er in Duitsland.

Vandaag is het erg warm, nou ja dat merken jullie zelf waarschijnlijk ook wel. Behalve dat is er nog meer ellende : Vandaag ben ik 31 geworden.
Vorig jaar had ik een nogal duidelijk doel om te bereiken: Mijn rijbewijs halen. En dat is gelukt. Sindsdien ben ik bezig geweest van al die activiteit te bekomen, en een nieuw doel heb ik nog niet zo goed in beeld.

Ja, uiteraard heb ik wel doelen, maar de meeste zijn nogal van het soort 'goede voornemens': Afvallen, sparen, meer tijd aan nuttige dingen besteden.
Ze houden ook allemaal beperking in: Niet meer zoveel eten, niet meer zoveel uitgeven, niet meer zoveel nutteloze dingen doen zoals bijvoorbeeld lezen of stukjes schrijven voor een weblog.
Maar uiteindelijk komt het er dan op neer dat ik dan niet echt veel lol in het leven overhoud.

Nee, met doel bedoel ik meer: Op 31 december wil ik zus-of-zo bereikt hebben. Dus afgezien van 10 kilo afvallen, 1000 euro sparen en de beste moeder/huisvrouw/vrouw/dochter/zus van het noordelijk halfrond zijn zou ik toch iets moeten hebben om naar te streven. Zoiets als een rijbewijs maar dan anders. Elk jaar één ding bereiken levert toch een leuke oogst op over tien jaar ofzo.

Ik zal er vandaag maar eens over nadenken. 't Is tenslotte de eerste dag van de rest van mijn leven. En om nog maar eens een cliché te gebruiken:

Life is what happens while you're busy making other plans.

Park bij Bodzechow

Ik ben weer terug uit Groningen& Winschoten alwaar ik weer een paar boekhandels onveilig heb gemaakt. In Scholten Wristers vond ik weer de mooiste boeken, vooral kookboeken. Daar heb ik nogal een zwak voor. Ik was op internet al dringend op zoek naar het recept voor Zurek, zure Poolse soep, maar dat heb ik niet kunnen vinden, zelfs niet op allerlei Polen-forums. Nu, dan wilde ik een Pools kookboek zoeken. Dat vond ik ook niet, zelfs niet bij de Grote Boekhandel. Ik gaf de hoop dus maar op.

Pakte ik matig belangstellend het boek op met de vage titel "Het bearnaisesyndroom" (van Sylvia Witteman), ik sloeg het open.... op de pagina waar het recept voor Zurek staat!!
Verrassing!
Toen bleek ook nog dat Sylvia Witteman enorm leuk schrijft, het is meer een leesboek dan een kookboek. Ik stond te schuddebuiken in de winkel.

En waarom heb je dat boek dan niet gekocht, Ulrike?

Geen idee. Te duur. Ik heb al twee meter kookboeken. Ik heb dit jaar al voor minstens 70 euro aan boeken gekocht. Ik moet bezuinigen. Er lagen na de vakantie drie brieven van de belastingdienst. Geen geld-terugbrieven. Ik wil nog een cadeautje kopen voor J. en N. want die zijn 20 jaar getrouwd. Ik zal alle lucifers hergebruiken, en water van de douche opvangen om het toilet mee door te spoelen. Als ik mezelf nou beloof dat ik bespaar op eten dan kan dat kookboek er vast nog wel af...

Heb later wel drie dvd's van Mr. Bean gekocht voor G., want die waren erg goedkoop. En een mooie box van Blof voor G., want die was ook heel goedkoop. Nou ja, feitelijk maar 1 euro goedkoper dan het Bearnaisesyndroom van Sylvia. Grrrrrrr!

En 's avonds nog een paar leuke dingen bij de Hunkemoller in Winschoten, waar het vriendinnenkoopavond was. We kunnen wel stellen dat de Hunkemoller en ik nu heel dikke vriendinnen zijn!

Enfin...misschien is het maar beter zo want als ik nog lekkerder ga koken pas ik binnenkort niet meer in die dingen die ik bij de Hunk heb gekocht.

P.S. Ideetje:Ik kan het boek natuurlijk cadeau geven aan Jacob en Nicky en het dan zelf lenen... :-)

De drie muisketiers: A., J. en K. met hun nieuwe Diddl T-shirts. Die in Polen ongeveer 4 euro kostten...we hebben er nu nog spijt van dat we ze niet allemaal opgekocht hebben om in Nederland weer te verkopen. Zulke dingen bedenk je altijd te laat.

Het prachtige uitzicht vanuit de voorkant van het huis. Hoewel dat moeilijk te zeggen is want de voordeur bevindt zich aan de achterkant, en een achterdeur heb ik niet kunnen ontdekken. Dit zag je dus vanuit de woonkeuken, een van de vele vervallen huizen in Polen. Maar het woont wel lekker rustig, met zulke buren.

Het grote huis op de prairie

Dit was dus het huis waarin we twee weken gelogeerd hebben. Het staat in een dorpje van ca. 2000 inwoners, Bodzechow.

De foto's beginnen nu binnen te komen. Wegens gebrek aan ruimte op mijn fototoestel heb ik in Polen elke avond de foto's op de computer gezet, waaraan Jacek zijn harde schijf gehangen had. Die computer heeft echter geen cd brander. Jacek heeft dus zijn harde schijf weer meegenomen naar Lublin, en brandt de foto's aldaar op cd-rom. Maar ondertussen stuurt hij er ook al elke dag een paar per e-mail. Vandaar dat ik jullie dus al hier en daar een leuke foto van Polen kan laten zien. De techniek staat toch voor niets!
Jawel, we zijn weer thuis!

Na twee weken reizen hebben we ons eigen tuinpad weer gevonden.
En wat hebben we zoal nog gedaan?

we zijn naar Ujazd geweest, naar een vervallen paleis/kasteel. Totdat Versailles werd gebouwd was dit het grootste paleis van Europa. Het is gebouwd met de kalender als basis: 365 ramen, 52 vertrekken, 12 zalen, 4 bastions.

http://www.i-kielce.pl/nasze_kielce/galeria_miejsca_region_ujazd.htm

http://www.republika.pl/podroze2000/krzyz.htm

Ook hebben we nog een heuvel beklommen in nationaal park Swietokrzyski , dat was ook erg mooi.

Op deze kaart zie je in welke streek van Polen we ongeveer zaten:
http://www.sandomierz.net/trasy/lublin.html
Wanneer je op de kaart op Sandomierz klikt, zie je het gebied uitvergroot.
Ostrowiec Swietokrzyski ligt dan rechts bovenin. Daar 5 km vandaan, in de richting van Lublin, ligt Bodzechow, het plaatsje waar we gedurende twee weken hebben gelogeerd.
Vandaag een vrije dag. alleen natuurlijk een internetcafee zoeken om het weblog bij te werken. Jacek is naar de kapper geweest (kost ca. 2,50 euro) en ik heb mijn wenkbrauwen laten bijwerken, want dat kostte maar ongeveer 1 euro. Verder lekker uitgerust, en naar de zaal geweest. en natuurlijk lekker gegeten de hele dag.
Vandaag hebben we Majdanek bezocht, het op Auschwitz na grootste concentratiekamp in Europa . Dat was heel erg indrukwekkend. Het was er erg rustig. We konden de barakken bezichtigen, en er waren uitstallingen van boeken en andere voorwerpen die de Duitsers van gevangenen afgenomen hadden. We hebben ook het crematorium gezien en het mausoleum dat alle as bevat van de omgekomen mensen.
Heel erg interessant. Ook waren er de herkenningstekens voor allerlei mensen: de ster voor de joden, de driehoeken in verschillende kleuren, ook de paarse voor Jehovah's Getuigen. Er waren veel foto's, een maquette, en tienduizenden paren schoenen.
Het regende en dat was wel zo passend.
wat me opviel was de afwezigheid van enige organisatie...je hoefde geen entree betalen, er waren alleen enkele borden waar simpel op geschreven stond wat je bekeek. Geen gidsen, geen boekjes, geen mensen die de orde bewaren. Totaal onhollands!
En dat op 5 mei.

Onderstaande tekst komt van de wikipedia website.
Majdanek was een concentratiekamp en vernietigingskamp in Nazi Duitsland. Het kamp werd in 1941 gebouwd nabij Lublin.
Het kamp werd in opdracht van Heinrich Himmler gebouwd, en zou worden aangelegd bij het kerkhof Lipowa. SS- und Polizeileiter Odilo Globocnic echter besloot het kamp te bouwen buiten Lublin, op een terrein dat Dziesiata heette. De naam van het kamp werd echter vastgesteld op het eenvoudiger Majdanek, afgeleid van de naam van het dorp Majdan Tatarski.
In eerste instantie werd het kamp aangelegd voor krijgsgevangenen, maar al in 1941 werden de eerste groepen joden uit het getto van Lublin en uit de omgeving gedetineerd.
Het kamp werd ingedeeld in tien zones, met elk twintig barakken, en er waren drie gaskamers. Daarmee was Majdanek zelfs groter dan Auschwitz-Birkenau, en het was het grootste vernietigingskamp buiten het Duitse Reich.
In de gaskamers werden de gevangenen met koolmonoxide gedood. Hun bezittingen, en zelfs hun haar, werden verkocht. De lichamen werden gecremeerd. Andere gevangenen kwamen om van honger of door ziekte, werden opgehangen of doodgeschoten. Op 3 november 1943 werden op één dag tussen 16.000 en 18.000 joden doodgeschoten. In totaal zijn ca. 300.000 mensen in Majdanek vastgezet geweest, waarvan ongeveer de helft joden. Tussen 150.000 en 200.000 zijn er omgekomen.
In juli 1944 werd het kamp ontruimd als gevolg van het oprukken van het Rode Leger.

Hier nog enkele links:

http://www.cympm.com/majdanekcitysuburbsdutch.html
http://www.cympm.com/majdanekdutch.html
Vandaag vroeg opgestaan, want we gingen met drie auto's naar Kazimierz Dolny, de valei van Kasimier. Dat was een koning, heel lang geleden. Het is een stadje met een ruine, een oude toren, en je kunt er een rondvaart maken over de rivier.Welke, dat zoek ik nog wel even op... Dat hebben we dus ook allemaal gezien en gedaan. Het was erg warm en vermoeiend maar wel heel erg mooi. Het centrum van het stadje lijkt erg op het Place du Tertre in Parijs.

Hier zie je foto's van dat stadje: http://www.republika.pl/podroze2000/kazi.htm

Nederlandse beschrijving van de stad: http://www.polska.nl/plaats_spec.asp?PlaatsID=95

We hebben er speciale haanvormige broodjes gekocht. De haan staat in het wapen van dat stadje. We waren met Jacek, Jola, Basha, Mariusz, Norbert en zijn zusje en verloofde en zijn ouders. De rit was ca 100 km, maar duurde zowat 2 uur. Tja, dat heb dus in Polen. Naderhand gingen we barbecue-en in de tuin bij Jola's ouders, en dat was feest. Gek toch, hoe iedereen elkaar begrijpt na twee biertjes! Dan merk je niet eens meer wie er nou Pools, Engels, Duits of Nederlands spreekt. We hebben dus veel gelachen. Toen het begon te waaien zijn we weer naar binnen gegaan.

Polen vinden voedsel belangrijker dan mensen, althans zo lijkt het. Degenen die de hele dag staan te koken (hier meestal Basha en "oma" houden zich gedurende de maaltijd op afstand. Iedereen eet wanneer hij/zij er zin in heeft er wordt niet op elkaar gewacht. Als je niet eet ben je een vijand van degene die gekookt heeft...J. heeft er geen moeite mee, maar A. wel...die zit nogal gauw vol, en dan probeert babcia "oma" haar liefdevol nog wat extra voedsel op te dringen....

De kinderen spelen hier trouwens geweldig...er zijn konijnen, jonge poesjes en een hond, en alles laat met zich sollen. Feest dus! en dan is er nog Kornelia , de dochter van Basha, ze is drie jaar. Kinderen hebben al helemaal geen vertaling nodig, ze spelen de hele dag. Kornelia kan al enkele woordjes Nederlands ook!
Vanochtend eerst weer uitgebreid ontbeten...ik vermoed dat ik minstens tien kilo aankom hier.
Om elf uur kwam Norbert Schindler, de leraar Duits, op visite. dat was gezellig, maar soms erg verwarrend om vier talen tegelijk te spreken...Duits, Engels, Pools en Nederlands. Na de lunch vertrok Norbert weer en gingen wij nog een stuk wandelen, ongeveer 2 uren. De rest van de dag bestond uit eten, drinken en vrolijk zijn. Niet slecht voor een vakantie, toch?
Vandaag eerst uitgeslapen...dat hield voor mij in dat ik al om 6 uur wakker was, want Gordijnen zijn hier een onbekend begrip...vitrages hangen wel overal, maar die laten behoorlijk veel licht door....
Volgens mij stond "oma" al om 6 uur 's ochtends te koken...toen ik beneden kwam stond er al vanalles op tafel. Het leven van de Polen blijkt voornamelijk om eten te draaien. Het ontbijt staat ongeveer tot het diner (middageten) op tafel. Het ontbijt bestond vandaag uit gekookte eieren met mayonaise, tomaten, paprika, komkommer, broodjes vlees, kaas. Het diner was ook weer heel uitgebreid. Zoet beleg of toetjes heb ik nog niet gezien. De hagelslag die we hebben meegenomen valt wel erg in de smaak.
Om 15.00 was de lezing en wachttoren studie. De gemeente telt ca. 98 verkondigers. Jacek had een broeder opgeduikeld die leraar Duits op een gymnasium is, en die vertaalde voor ons de lezing in het Duits. Bovendien was er een zuster die Engels spreekt, en die hielp ook. Zo kregen we dus toch nog heel wat van het onderwijs mee.
Na de vergadering gingen we weer naar huis, waar opnieuw uitgebreid gegeten moest worden. Daarna gingen we een possje wandelen in een nabijgelegen "park" . Dat was eigenlijk meer een soort bos, zeg maar een wild bos...geen paden of iets dergelijks. Maar heel erg mooi. Een beetje jungle achtig, alles heel erg begroeid.

Na het wandelen weer aan tafel met sandwiches en bier en dergelijke. Leuke avond gehad!
Vandaag verder van Roscice naar Bodzechow. Hoewel we 300 kilometer minder hoeven te reizen dan gisteren, zullen we er langer over doen. De Poolse wegen verkeren in een abominabele toestand. De hele weg van 500 kilometer die we door Polen reizen, is een grote bouwput. We mogen op de meeste plaatsen niet sneller dan 60 km/u rijden, en zelfs dat is nog link. Overal staan bordjes met: gevaar voor omslaan, slippen, over de kop vliegen, botsen, besprongen worden door herten, voetgangers aanrijden etc. (Ja... we hebben het over de snelweg.) Het is een hel. Bovendien rijden de meeste mensen als krankzinnigen. Inhalen voor bochten en heuvels, voetgangers langs de weg en nog veel meer ellende. Maar we halen het! Om ca. 19.00 staan Jacek en Jola ons bij een benzinestation op te wachten, met Mariusz (zwager) en de vader van Jola. Samen reizen we verder naar Bodzechow. De ouders van Jola blijken een groot huis te hebben, met vier zeer grote kamers boven. een voor de kinderen, een voor G. en mij, een voor Jacek en Jola en een voor Mariusz en Basha. Basha is de zus van Jola, en die woont met man en kind bij haar ouders in.
Het eerste wat we moeten doen is eten. Pannenkoekjes gevuld met een soort ragout, soep, broodjes, cake enzovoorts, het kan niet op. dat gaat er wel in na zo'n lange rit! Uiteindelijk gaan we maar op bed, want we zijn allemaal bekaf!
Vandaag afgereisd naar Polen. De reis tot aan het motel in Roscice viel alleszins mee. Met behulp van autoroute 2003 konden we de weg behoorlijk gemakkelijk vinden. Er waren wel aardig wat wegwerkzaamheden onderweg, maar we arriveerden toch om 19.15 al in het motel. De kinderen viel het ook reuze mee, maar daar zullen de cadeautjes onderweg wel aan hebben bijgedragen!
Het hotel is erg eenvoudig maar voldoende. De kamer heeft drie bedden, drie stoelen en een tv, en een douche plus toilet. Het eten is erg lekker, en bovendien goedkoop. Uitgebreid eten inclusief drinken, met zijn 4en komt op ongeveer 22 euro.
's Avonds ontdekken we op de parkeerplaats vleermuizen! A. is er erg bang voor maar volgens G. zijn de vleermuizen banger voor ons dan wij voor hen. Dit was bedoeld als geruststelling, maar J. buigt het om, en zegt tegen A.: Als ze bang zijn, dan bijten ze nog sneller!

Gedicht Ida Gerhardt:

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.



Deze foto is gemaakt nadat we in het Verzetsmuseum waren geweest. In Leeuwarden liggen verschillende tegels met gedichten her en der in de stad. Ze gaan geloof ik allemaal over lezen, woorden, boeken. My cup of tea, dus.

Nu ik het zo neerzet, vlak achter de post over Kind in Oorlog, vind ik het wel een interessante samenloop van omstandigheden.
Wat er ook gebeurt, lezen is onvervreemdbaar.

Uiteraard kun jet het ook anders zien, zoals Koos Versteeg:

Dit is op aard van al
’t kwaad de grootste straf:
Wie eenmaal lezen kan,
die leert het nooit meer af.’

Ik moet zeggen dat ik het toch niet echt als straf ervaar. Hoewel mijn omgeving er wellicht anders over denkt...

Goed en kwaad op zakformaat.

Gisteren zijn we met de groep zeven en acht van de Prof. Kohnstammschool te Harlingen naar het verzetsmuseum in Leeuwarden geweest. Met meester Joop, een aantal ouders en juf Pity. Eerst een fikse wandeling naar het station, met zijn allen in de trein, en daarna nog een stief kwartiertje lopen naar het Museum. Daar kwamen we helaas een kwartier te vroeg aan zodat meester Joop ons nog maar even bezighield door nog een extra rondje te wandelen.

In het verzetsmuseum was een expositie over de oorlog: collaborateurs, mensen die zich aanpasten, mensen die zich verzetten, en mensen die vervolgd werden.

Jammer genoeg ging op deze tentoonstelling de aandacht alleen uit naar de Joden, de Roma en de Sinti. Geen woord over personen die vanwege hun geloof vervolgd werden.

Toch waren er veel interessante dingen te bezichtigen, spulletjes uit de oorlogstijd. De kinderen mochten verschillende dingen ook aanraken of passen, zoals helmen en gasmaskers, wat ze uiteraard met groot enthousiasme deden.
Er was een plaquette met de namen van alle joodse mensen uit Friesland die waren omgekomen, en ook een aandenken met foto's van alle Friese verzetsmensen die doodgeschoten of gefussileerd waren, of omgekomen door honger of ontberingen. Opvallend was daarbij dat het om enkel mannen ging, terwijl er waarschijnlijk meer vrouwen in het verzet hebben gezeten dan mannen. De verklaring was dat mannen strenger gestraft werden...maar ja, het kan natuurlijk ook zijn dat de vrouwen gewoon wat slimmer waren en zich niet zo gauw lieten oppakken... toch?

Daarna bekeken we de expositie Kind in Oorlog. Er waren bankjes waar je kon zitten en via een telefoonhoorn naar de verhalen van overlevenden van de oorlog kon luisteren. Veel foto's en ook weer persoonlijke spullen uit het verleden.

Zoals het lucifersdoosje van Ed van Thijn, die als zevenjarig jongetje in Westerbork heeft gezeten. Het lucifersdoosje bevatte een postzegel met Juliana's beeltenis, en een postzegel met de afbeelding van Hitler. De laatste had hij door middel van potloodstrepen ongeldig gemaakt.
Voor hem was dit iets om aan vast te houden in die moeilijke tijd. Het goede en het kwade, duidelijk afgebakend, onderscheiden. Voor als hij het even niet meer wist.

Lees meer over deze tentoonstelling.

http://www.oorlogskind.nl/

http://www.nd.nl/newsite/artikel.asp?id=59080




The next Generation, zeg maar Generation Playstation. Speeltuin? Wat is dat? Kun je dat besturen?

De boekenclub kan er weer een jaartje tegenaan...ik kon al die boeken niet weerstaan!
Dat valt tegen! De hele dag spierpijn gehad. En geloof maar niet dat er ook maar een vogeltje in het badje gezeten heeft.

Dit heeft inderdaad niks met elkaar te maken. Ik had dan ook geen samenhangende stukjes beloofd op deze blogspot.

Maar ik heb wel weer een goed idee bedacht. Een kookboek schrijven met alleen maar Aldi producten. Ja, ik weet dat dat al bestaat in Duitsland; En ook websites, eveneens in Duitsland, maar in Nederland niet. Dus gat in de markt. Kan ik best wel even opvullen.

Vanavond karbonades met ui en appel gegeten, gebakken aardappeltjes met spekjes, en salade. Daarna trifle, of boerenlaagjespudding: cake, appelsap, aardbeien, vla, slagroom. Alles bij de good old Aldi te koop.
Morgen staat op het programma: macaroni met champignon/kruidensaus. (Zakje champignonsaus mixen met twee van die bakjes kruidenkaas ...schijnt lekker te zijn. Daardoorheen dan gebakken champignons (1 bakje). Supersnel klaar, en het water loopt me al in de mond. Weegschaal maar weer even ver onder het nachtkastje schuiven voorlopig!

Misschien komt het door de regen...maar in elk geval zijn we diep gezonken. In een vlaag van tuin-enthousiasme kochten we gisteren nog wat leuke dingetjes, zoals een doe-het-zelf- voederautomaat voor de koolmeesjes enzo. Ik durf het bijna niet toe te geven, maar we kwamen thuis met zo'n droevig gietijzeren vogelbadje, met twee gietijzeren musjes erop.

Vanmorgen keek ik vanuit het slaapkamerraam in de tuin van mijn bejaajde buren en daar stond hetzelfde badje.
Van schrik zijn we vandaag acuut weer naar de sportschool gegaan. Verschil moet er blijven, en daar komen onze bejaajde buren niet, in de sportschool. ZO!

Nu moet ik wel toegeven, dat hebben ze ook niet nodig, want deze mensen wandelen en fietsen zoveel, dat wij minstens zeven keer in de week aan de ijzers zouden moeten hangen om hun niveau van activiteit te evenaren. Dus wij worden vast niet zo fit oud als onze buren.
Maar als we dan, ooit, oud, toch de deur niet meer uitkunnen omdat we helemaal versleten zijn, of vastgeroest, dan hebben we in elk geval het vogelbadje nog om naar te kijken. Hopelijk zijn er tegen die tijd nog vogels die dat leuk vinden, zo'n roestig bakkie.

De kat zal het in elk geval met ons eens zijn: beter een mus in het badje, dan tien in de lucht!

(Er vanuitgaande dat hij zich niet verslikt in een gietijzeren exemplaar...)

Mijn wondermooie roze jasje.
Past gewoon geweldig bij deze webpage.

Hier hebben we de alter ego van G.: Spongebob!!!!

Zoals je ziet is de gelijkenis groot. Let vooral op de stropdas, de tennissokken en de degelijke zwarte schoenen.
In eerste instantie had ik niet zoveel met Spongebob maar hoe langer ik hem ken, hoe meer ik hem herken.

Zo heeft Spongebob bijvoorbeeld de neiging om heel hard "hihihihihihi" te roepen of: "Jij bent mijn beste vriend". Klinkt dat niet bekend? Niet? O... en wat te denken van : "Dit is de mooiste dag van mijn leven!!!"
Nee, je hebt gelijk. Dat klinkt echt niet als G.

Maar ach, je moet een man wat gunnen. En een spons voor een glazenwasser vind ik persoonlijk nog wel een logische keuze. Ook al is die spons zo geschift als een deur.

Ik bedoel maar, voor hetzelfde geld was hij gek op Barbie...

Onze tuin lijkt tegenwoordig weer op een tuin! Dankzij de tuinman durven we weer buiten te komen, en de luxaflex weer op doorkijkstand te zetten. Voor de zekerheid hebben we gisteren ook nog maar wat plantjes in die verwaarloosde potten gezet, maar het is nu wel duidelijk: De tuin leeft weer!
Er kwamen twee koolmeesjes vechten om in het vogelhuisje te mogen. Toen tien mussen, daarna twee kraaien, een ekster en zesentwintig duiven, die allemaal die ene overgebleven vetbol wilden annexeren. We voelden ons de koning te rijk met al dat wild wemelende gevogelte. Zo maar helemaal in onze tuin! Gratis!
Bovendien begon er een merel te jodelen in de conifeer, en wat kan een mens zich nog meer wensen? Maar dat beduidde volgens de buurvrouw niet veel goeds. "Als de merel overdag zingt, krijgen we slecht weer," zei ze. En warempel...het regent vandaag! Maar dat mag de pret niet drukken.
Behalve onze eigen tuinman, hebben we voortaan dus ook nog onze eigen weerman. In de conifeer. Piet Paulusma, eat your heart out!
Onze tuin is er dus duidelijk op vooruitgegaan. Het kost wel iets...maar dan heb je ook wat!

By the way: De kraaien hebben de strijd om de vetbol gewonnen.

Mijn nieuwste aanwinst op boekengebied. Ben ik ERG blij mee! "Faith on the March", A.H. Macmillan, 1957
Iedereen is vertrokken en het huis is in chaos achtergelaten. Zoals gewoonlijk. Modder in de gang, kruimels op de tafel en een puinhoop in de keuken.
Ik heb een hulp in de huishouding, dat wel. Ze heet Flylady en je kunt haar bezoeken op www.flylady.com.
Flylady plant en regelt alles. Ze heeft het huis in zones verdeeld , en elke week richt ze je aandacht op een andere zone van het huis. De zone van deze week is de badkamer. Dat betekent dat ik geacht word elke dag tenminste 1 kwartier in de badkamer te besteden aan schoonmaken, opruimen en wat dies meer zij. Gisteren is dat dus al niet gelukt.

Verder zijn er de dagelijkse taken. Op maandag is dat bijvoorbeeld: het hele huis stofzuigen, stoffen en dweilen, alle prullenbakken legen, oude kranten en tijdschriften opbergen/knippen/verwijderen , de bedden verschonen, en de spiegels en deuren poetsen.
Nou ja, officieel hou je je met elk van deze bezigheden tien minuten bezig, maar als ik eenmaal aan het stofzuigen ben, dan stofzuig ik natuurlijk wel alles.

De oplettende lezer heeft vast al wel opgemerkt dat ik gister een quasi-vrije dag had. Hetgeen betekent, dat ik alles wat ik zojuist opgenoemd heb, vandaag ga doen. That's life as we know it!

En dan nog voor vandaag. Op zijn minst moet er een 27-fling boogie tegenaan gegooid worden. Dat houdt in dat je een vuilniszak grijpt en binnen vijf minuten 27 dingen vindt die je weggooit. Heel drastisch maar werkt enorm goed. Dit lukt natuurlijk niet elke dag, want dan ben je gauw door je spullen heen.
Natuurlijk moet ik vandaag ook weer minstens een kwartier in die badkamer schoonmaken. Flylady geeft een goede tip: Schrob de douche als je er toch al onder staat.
Dus de douche schrobben doe ik vanavond om 18.30 wel.
Verder is er dan nog de missie voor vandaag , die zich ook in de zone van de week afspeelt, en een 5 minute-room-rescue voor de rommeligste kamer in je huis

Flylady stuurt ook herinneringen. Heb je je schoenen wel aan? (nee) Heb je je haar gekamd? (ook niet) Hoe staat het met je was? (Nou...laten we zeggen dat de hoogste berg in Europa momenteel in Harlingen ligt) Heb je al eten gepland voor vanavond? (Ja, dat dan weer wel. Als ik dat niet doe moet ik om 18.00 nog verzinnen wat we gaan eten, en dan zijn er hier drie in huis die voor patat pleiten...)

Flylady heeft dus genoeg plannen voor mij voor vandaag. Dan ikzelf nog: Een contract opstellen voor de kinderen, waarover later meer. Alle was opvouwen en strijken. De keuken poetsen. en niet te vergeten mijn haar kammen.

Misschien is een extra dagje vrij zo'n gek idee nog niet....

Honi soit qui mal y pense!
Deze dag was dus niet echt een met een gouden randje. A. is nog steeds niet fit, ik voelde me zelf als een vis op het droge vandaag. Vanochtend eerst onder het broodsmeren de krant ingekeken. Charles en Camilla zijn toch getrouwd ~ kan er weer echt nieuws in de krant.
Moesten we vandaag ook nog bij de podoloog op bezoek, maar de voeten spraken de waarheid. Verkrampt, onhandig en stijf, dat is het type mens met een "holvoet". Wie de schoen past, trekke hem aan!
Hopelijk gaan met de nieuwe zooltjes die we over een week of twee binnen krijgen, G. zijn klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Daarna besloot ik, ellendig als ik mij voelde, een vrije dag te nemen. Maar terwijl ik dat bedacht vond ik dat ik op zijn minst eerst de was in de wasmachine moest stoppen, en eigenlijk de vuilniszak moest verwisselen, een brood uit de diepvries moest halen. Aanrecht schoonmaken, tafel afruimen...feitelijk ook nog A.'s bed afhalen (de andere bedden had ik gisteren gedaan, want dat was licht beddegoed, maar A. heeft donkerblauw met dolfijnen- dus dat moest in een andere was) En zo was ik dan toch al weer hard aan het werk, gesteund door twee panadols en een slok water. Gelukkig kwam er visite. Kon ik toch met goed fatsoen gaan zitten en theedrinken. En EEN GESPREK voeren. Niks zo weldadig voor de geest als EEN GESPREK.

Verder nog de boekhouding bijgewerkt voor de zaak, ook al zo'n leuk karweitje.

Ondertussen is het avond, en ik voel me nog steeds belabberd. Maar dankzij mijn rotdag heb ik weer eens wat op de computer geprutst waarvan deze weblog dan wel het resultaat genoemd mag worden. Ik ben met de foto's van het feestje bezig geweest ~ het aantal rode ogen was zeer hoog, en dat lag niet alleen aan de wijn. Ook veel foto's die scheef waren ~ scheef, niet schuin!~ en dat lag waarschijnlijk wel aan de wijn. Toch bedankt Alf!

En wee degene die nog denkt dat huisvrouwen een leuk leven hebben!
Dat is dan weer gelukt. Het heeft even geduurd, maar ik krijg er nu tenminste foto's voor!!
Ik hoop dat je (wie je ook bent, waarschijnlijk familie of een vriend...of je denkt dat je tot een van die categorieën behoort) ze ook geslaagd vindt. Als je nog wensen hebt om een bepaalde foto te zien...of misschien wel NIET te zien, stuur een mailtje naar mij. Als je me kent, ken je mijn e-mail ook.

Over het feestje. G. en ik vonden het heel erg geslaagd. We hopen dit vaker te doen. Een keer per maand is misschien iets te veel...maar een keer per jaar zou moeten kunnen vinden wij. We zullen er binnenkort eens een referendum over houden. Wie voor is, mag meebetalen!

Boefje van de maand...

Alfons en Tamara vonden het feestje zooooo leuk!

De kleine zeemeermin.

Zwemmen is zo cool!
Welkom op mijn weblog...of blogspot. Kijk hier voor nieuwe foto's of ander nieuws vanuit Harlingen!