Gedicht Ida Gerhardt:

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.



Deze foto is gemaakt nadat we in het Verzetsmuseum waren geweest. In Leeuwarden liggen verschillende tegels met gedichten her en der in de stad. Ze gaan geloof ik allemaal over lezen, woorden, boeken. My cup of tea, dus.

Nu ik het zo neerzet, vlak achter de post over Kind in Oorlog, vind ik het wel een interessante samenloop van omstandigheden.
Wat er ook gebeurt, lezen is onvervreemdbaar.

Uiteraard kun jet het ook anders zien, zoals Koos Versteeg:

Dit is op aard van al
’t kwaad de grootste straf:
Wie eenmaal lezen kan,
die leert het nooit meer af.’

Ik moet zeggen dat ik het toch niet echt als straf ervaar. Hoewel mijn omgeving er wellicht anders over denkt...

0 reacties: