Toen we zaterdag terugreden uit het verre verre Rotterdam hebben we een race tegen de onweersbuien gereden.

Op zeker moment zag ik een vreemd wolkje bovenhet IJsselmeer, dat aangetrokken werd door de onweersbui achter ons en zich binnen enkele minuten ontpopte tot een enorme onweerswolk.
Zie de foto's boven. Dit alles gebeurde in ca. 5 tot 10 minuten.


Afgelopen zaterdag naar Blijdorp geweest. En het was me toch warm!!
De foto die G. er maakte wil ik jullie niet onthouden...

...van mijn hond.

Whisper is nu bijna 17 maanden. En hij heeft heel veel geleerd. Maar wij ook.

Zoals bijvoorbeeld dat het altijd tijd is voor een knuffel, als de baas aan het eten is. Toevallig hoor, daar bedoelt hij verder niets mee. Bedelen? Nee, dat doet onze hond niet.

Ik ben echt een stuk wijzer dan anderhalf jaar geleden. Vroeger dacht ik bijvoorbeeld dat ik de woonkamer in een half uurtje wel schoon had. Maar nu weet ik dat je aan een half uur nog niet eens genoeg hebt om de bank schoon te maken. En trouwens, schoon, wat is dat nu voor streven? Door Whisper heb ik geleerd dat schoon een soort Utopia is, een onbereikbaar ideaal dat huisvrouwen voorgehouden wordt om ze bezig te houden, een paradijs dat altijd net om de hoek ligt, maar er nooit IS. Dus waarom zou je je daar druk over maken? Okee, ik stofzuig nu dus twee keer per dag in plaats van twee keer per week, maar dat is omdat we anders kussens kunnen vullen met de flossen hondehaar. Dat is niet echt omdat ik denk dat het SCHOON wordt, ofzo. Of dat ik daarnaar streef.

Oja, over haren gesproken, nog iets wat ik geleerd heb is dat een stabij zéer selectief verhaart. Namelijk, de witte haren komen gegarandeerd op je zwarte kleding terecht, en de zwarte haren liggen steevast op de witte bank. Ik wist dat stabijs slim zijn, maar dit vind ik toch wel een heel knap staaltje van originaliteit.

Verder is een hond uiterst nuttig bij de opvoeding van kinderen. Allerlei dingen die we volgens het boekje toch al moesten doen - zoals: aan tafel eten, met aandacht eten, (in plaats van ongeïnteresseerd voor de tv je hap naar binnen te schuiven) - worden met een hond in huis plotseling pure noodzaak - als je tenminste je eten in je eígen mond wilt laten belanden in plaats van in de bliksemsnelle snaaiende bek van een hongerige hond. Als wij aan tafel eten ligt hij heel braaf te slapen, dus tja, wat doe je dan? Je eet aan tafel natuurlijk.

Ook het 'jongens ruim je spullen op!' klinkt hier niet meer zo vaak door het huis. Want wie zijn spullen niet opruimt weet dat ze bij Whisper kunnen belanden, die ze dan uitvoerig zal onderzoeken en misschien wel wil uitproberen als kluif. Ongehoorzaamheid wordt onmiddellijk bestraft, en dat zonder dat ik er een vinger naar hoef uit te steken. Jammer van je nieuwe schoenen, J., die ons een rib uit ons lijf hebben gekost, maar je hebt er hopelijk iets van geleerd...

Een hond houdt ook de kosten van telefonie in de hand. Op een uitgekiende wijze heeft Whisper iets bedacht om zichzelf bezig te houden als ik aan het bellen ben. Uitgerekend dán besluit hij om ondeugend te zijn (terwijl hij verder nooit iets uitspookt), zodat ik amper aan bellen toekom, drie keer heen en weer ren om hem te bestraffen /iets af te pakken/ vermanend toe te spreken, en uiteindelijk maar weer ophang. Kassa! Dat geld kunnen we ook weer in de zak houden.

Tja, onze hond let op de kleintjes. En is sowieso heel huishoudelijk ingesteld.
Af en toe komt hij een onderbroek uit de wasmand naar beneden brengen, en herinnert mij er zo en passant aan dat ik nog moet wassen. Bij voorkeur legt hij zijn schat op de mat bij de voordeur, zodat je betreffende onderbroek pas ontdekt als er iemand aan de deur staat, en naar binnen moet. Maar ja, hij houdt je wel scherp op die manier.

Verder komen wij op plaatsen waar we nog nooit zijn geweest, en dat alles dankzij Whisper, die af en toe besluit zonder ons te gaan wandelen. We hebben nieuwe vrienden, zoals de hondencontroleur, de mensen van de dierenambulance, en de mensen van twee straten verder in wier tuin Whisper zich graag mag ophouden.

Ik dacht altijd dat ik geduldig was en dat ik wist wat het betekent consequent te zijn. Maar door Whisper weet ik nu dat ik niet eens in de búúrt kwam van die dingen, en waarschijnlijk ook nooit kom. Hij is een leermeester die Paolo Coelho en Roy Martina overbodig maakt. Hij kent het geheim van The Secret; De wet van aantrekkingskracht. Vooral als het gaat om slootwater, zand en klittende planten.

Ook heeft hij me geleerd hoe heerlijk het is om de hele bank languit voor jezelf in beslag te nemen, of liever nog, het bed. Vooral als dat niet jóuw bed is...en het liefst als er al iemand anders in ligt.

En natuurlijk houdt hij G. nuttig bezig met spelletjes zoals stokken gooien, poezen opjagen en door de bosjes kruipen om zoveel mogelijk klittenballetjes te verzamelen. Hij geeft ons beweging en avontuur, afwisseling en spanning.



Als ik het zo bekijk is Whisper eigenlijk het beste wat ons overkomen is.

Dus ik denk dat het tijd wordt voor een afspraak bij de psychiater, want ik heb soms toch zó'n vreselijke neiging om het beest achter het behang te plakken....