Zo zit je rustig thuis en zo...

Gisteren zat ik dus aan de computer te werken, J. speelde keyboard, A. was met de krant aan het lopen, of nee... A. stond ineens weer voor de deur.

"Mam, mam, ik heb mijn fiets gezien!" riep ze. Haar fiets is twee maanden geleden gestolen...en stond nu in haar krantenwijk geparkeerd, achter een trap, bij een duplexwoning.

Ik heb als een speer de aangifte uitgeprint die we destijds gedaan hadden, om de nieuwe 'eigenaar' ervan te overtuigen dat dit onze fiets is. Toen gingen we snel naar A.'s krantenwijk. En ja hoor, daar stond haar fiets. Veilig op slot, aan een container vastgemaakt, dat wel natuurlijk. En de bewoners van het pand waren niet in huis. Wat nu?

Op de aangifte stond het nummer van de politie, dus heb ik die gebeld. Na enig doorverbinden had ik dan de meldkamer van Friesland aan de lijn, en ik zei dat ik niet bij de fiets vandaan wilde, en dat de batterij van het mobieltje bijna op was. Toen besloot ze meteen een 'wagen' te sturen.

Vijf minuten later kwam de polite er al aan,in de vorm van een vrouw en een man. Ik kon hun de aangifte laten zien, en met een betonschaar knipten ze het slot door. Alsof het niks was!
Dat was alles, we konden zo de fiets weer meenemen. Desondanks stonden we allemaal te shaken natuurlijk. Hé, hoevaak helpt de politie je nou om je eigen fiets te stelen?!

De remblokjes zijn wel aan vervanging toe nu, maar allerlei loszittende onderdelen had de dief fijn gerepareerd met plakband.

Op www.fietsersbond.nl vond ik hierna allerlei tips, bijvoorbeeld over de beste sloten en veiligste manier om je fiets te beschermen tegen diefstal. Ja, inderdaad, in opzichtige kleuren verven helpt ook.

Enniewee, ik was nog maar nauwelijks van de schrik bekomen, toen er aangebeld werd. Het was een scout van éen of ander vaag bedrijf (reclamebureau?) die een map bij zich had, met een soort uitgetekende reclamespot. De bedoeling was in onze straat een spot op te nemen, over het klimaat. (Wij vieren feest voor het klimaat) Ze zochten een huis met een wasmachine, waarop Piet Paulusma dan kon zitten. En het leverde ook nog honderd euro op.

Nou, kom maar kijken! Honderd euro willen wij wel, en Piet Paulusma is ook wel okee, 't is een Harlinger, dus waarom niet. Wij luisteren al 17 jaar naar Piet Paulusma.
Maar helaas, onze keuken bleek te klein. Tja, ik dacht al, waar laat je al die feestende mensen als Piet Paulusma op de wasmachine zit...
Iets wat ik dus al jaren roep is dus nu door een onafhankelijk bureau bevestigd...onze keuken is te klein! Weg honderd euro.

Normaalgesproken had ik dus op zo'n dag niet meer gekookt, want als ik sta te trillen van de consternatie komt er toch niks uit mijn handen. Maar aangezien we geen geld uitgeven deze maand waren er geen andere mogelijkheden; Dus maakte ik quesadilla's met kaas-preiragout, en gebakken aardappels, en tomatensla. En dat het allemaal gelukt was, en ook nog smaakte, was nog wel de vreemdste gebeurtenis van de dag.

0 reacties: