Nou, het gaat er dan eindelijk van komen! Mijn carrière als schrijver wordt naar een hoger plan getild, een droomwens komt uit; Vanaf heel binnenkort lees jij niet meer als enige dit weblog... neenee...alle lezeressen van het blad Esta gaan met je meelezen.

En ik schaam me niet om het toe te geven, dat vind ik toch wel heel erg goed nieuws. Aangezien ik al zo ongeveer mijn hele leven schrijf (sinds ik vier ben) en ook een groot gedeelte van mijn leven 'schrijfster' wilde worden is dit een stap in de goede richting. Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mij, zeg maar.

Uiteraard waren er al voortekenen. Zo schreef ik op de lagere school steevast een stuk voor de schoolkrant. Op de middelbare school natuurlijk ook, zelfs onder pseudoniem want dat was zo lekker echt schrijver-achtig. En ook zo makkelijk, want dan kon ik wel mijn verhalen kwijt, maar kreeg ik geen gezeur achteraf. Ik was bepaald niet populair en had geen zin om óók nog eens uitgelachen te worden omdat ik schreef.

Ik deed mee aan gedichten- en slagzinwedstrijden (en won geregeld iets, hoewel één prijs - twintig stripboeken van Suske en Wiske - helaas nooit ons huis heeft bereikt, wat me nog altijd dwars zit. Wie is er met mijn prijs vandoor?!)

In de vierde klas van de middelbare school kwam een verhaal van mij na een schrijfwedstrijd terecht in de Tikker - een blad over jeugdliteratuur voor middelbare scholieren. Het thema was "Beroemd", en ik vermoed achteraf dat mijn verhaal gekozen was omdat ik een (voor een zestienjarige) bizar onderwerp had uitgekozen - hoewel het voor mij heel erg voor de hand lag: De hoofdpersoon werd beroemd door de uitvinding van homeopathie. Jawel.

Ook heb ik nog steeds een map vol verhalen, variërend van Leni Saris-klonen tot beginnende Agatha Christie-pogingen, afhankelijk van hoe oud ik was en wat ik voornamelijk las in de periode dat ik het schreef. Deze map hou ik al jaren buiten beeld want het glazuur vliegt van je tanden wanneer je het leest.

Maar ik dééd het toch maar even, ik zat uren op dat koude kamertje (echt waar - een klein koud kamertje zonder verwarming, op het noorden; Het water in de vissenkom bevroor er in strenge winters) met twee vingers (ook echt waar, en ik tik nog steeds met twee vingers) te typen op een groene typemachine. Aan mijn ontberingen van toen kunnen die van J.K. Rowling niet tippen. Wat dat betreft heb ik de leerschool voor echte schrijvers wel gehad.

Daarnaast houd ik natuurlijk een dagboek bij, al sinds ik tien ben en Anne Frank las, maar dat is redelijk saai en gevoelsarm; op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat het woord 'journaal' de lading beter dekt. Het leest een beetje zoals in Star Trek: "Captains log, Stardate 45020...today we met the Klingon."
Het is eerder een logboek dan een dagboek; Bij het begrip dagboek stel ik me toch iets meeslependers en persoonlijkers voor.

Maar een echte schrijver, vond ik, schrijft natuurlijk een boek. Een verhaal is zo...nou ja, ik las zelf gewoon nooit verhalen. Alleen boeken. En nooit, maar dan ook nooit, boeken met korte verhalen. Dus een boek was het doel.

Maar op de een of andere manier begon het op dat punt altijd te haperen. Een boek is zo groot, en moet zo doordacht zijn. Het schrijven ervan duurt zo lang, en ik ben zo ongeduldig. En bovendien, de boeken die ik las waren zo volmaakt soms, waarom zou ik een ander boek willen schrijven? Toen ik dan ook ergens de vraag las: "Is jouw verhaal het waard om er bomen voor te kappen?" voelde ik me al bij voorbaat schuldig over al die boompjes die het veld zouden moeten ruimen voor mijn onvolmaakte boek, en dat belemmerde de inspiratie toch wel enigszins.

Ik had toch al het gevoel dat ik een boek moest bedenken (als in: 'zwaar werk'), terwijl ik er van overtuigd was dat een verhaal, als het goed is, gewoon tot je neerdaalt en dat je het alleen nog maar in de goede vorm hoefde te gieten. Dat was ook de boodschap die veel schrijvers verkondigden. Inspiratie, transpiratie, maar uiteindelijk zou het boek zichzelf vertellen. Helaas diende er zich geen boek aan bij mij.

Ik kocht en verslond dus schrijversboeken; het Trouw schrijfboek, "Het geheim van de schrijver" van Renate Dorrestein. "Het schrijversboek" en "Schrijven voor kinderen". En zelfs, bij gebrek aan beter "Schrijf je eigen biografie" van Addo Stuur. Hoe ver kun je gaan...

Maar een boek kwam er niet. Het begin van (een idee voor) een kinderboek kwam er wel - de titel is "De geheimzinnige glazenwasser"...en alle ideeën liggen nog klaar, de eerste hoofdstukken zijn zelfs al geschreven - maar als ik dan eenmaal lekker op dreef was kwam ik in zo'n door schrijvers o zo gewenste flow, en dan konden huishouden, eten koken en man en kinderen het wel schudden. "Wat? Ik ben even bezig..." hoorde ik mezelf dan zeggen, en voor ik het wist was het uren later. En lag ik nachten wakker om het verhaal verder uit te werken. Dat werkte dus niet, nog niet. Misschien komt die tijd nog.

Maar waar ik me ondertussen en helemaal vanzelf op begon uit te leven is dit weblog. Ik begon er mee in 2005, toen we naar Polen gingen, om op een gemakkelijke manier het thuisfront op de hoogte te houden van wat we beleefden. Maar het bleek ook een ideale manier om aan mijn schrijfdrang te voldoen. Elke keer weer een compleet stukje schrijven in korte tijd, stemde me tevreden.

Langzamerhand (de laatste twee maanden ongeveer) realiseerde ik me dat ik helemaal niet moet proberen om een boek te schrijven. Er is misschien helemaal geen boek dat door mij geschreven wil worden.

Er zijn wel heel veel korte stukjes die door mij geschreven willen worden. En schrijver worden doe je niet, een schrijver ben je. En daarvoor hoef je niet per se een boek te schrijven.
Misschien ben ik gewoon een geboren weblogger. Of een columnist. Of een stukjesschrijver zonder nadere omschrijving.

Maar hoe je het ook noemen wil, ik schrijf.
En jij leest het.

En dus ben ik dan min of meer per ongeluk toch nog aanbeland waar ik mijn hele leven al wilde zijn. En dankzij Esta kom ik weer een stapje verder op mijn weg naar het échte schrijver-zijn. Want... ik krijg nu ook échte lezers.

0 reacties: