Dit was bijna de laatste foto van Whisper geweest...hij loopt ongeveer ter hoogte van de bocht in de sloot.


Wegens alle stress en lichamelijke bijkomende klachten (met name voor mij) hadden we eergisteren besloten dat we misschien beter een ander adres voor Whisper konden gaan vinden.

Ik had dus inmiddels contact met iemand, niet al te ver weg, die een stabij zoekt van een jaar of ouder, die ook goed met andere honden kan. Nou, Whisper ten voeten uit.

Maar meneer had zelf iets anders in zijn hoofd, en ontsnapte gisteren de weilanden in. Na eerst heel lang wachten, roepen etc. ben ik zelf maar weer naar huis gelopen. Later op de fiets en met de auto zijn we nog drie keer wezen zoeken. Geen Whisper.

Je maakt je natuurlijk wel zorgen over wat er gebeuren kan, maar aangezien ik hem het laatst had gezien terwijl hij met een boer en zijn hond de koeien aan het weiden was, (veel te ver om te bereiken of te roepen) overheerste eigenlijk meer het gevoel dat hij waarschijnlijk zelf een beter adresje had gezocht.

Vanochtend voelde het alsof ik vakantie had. En ik draaide me nog eens om en overdacht hoe ik dit allemaal zou opschrijven. En ging naar de wc, want het eten dat we gisteren in een restaurant hadden gegeten - zonder hond die op ons te wachten zat... lekker rustig! - liet van zich horen.
Gewoontegetrouw keek ik nog even door de voordeur naar buiten, en verdraaid, daar was hij weer. The mummy returns! The revenge of the blurb! (of was het "the nerds"?) Als een doodgewaande moordenaar die plotseling niet dood blijkt maar springlevend van onder de waterspiegel opduikt (Ja, ik kijk soms naar enge films) was Hij weer terug.

Oeps. Ik was natuurlijk wel blij, dat hij nog helemaal heel was, en gezond. Maar aan de andere kant... geen vakantiegevoel meer vandaag. Geen ontbijt op bed (dat doen we niet meer sinds De Hond). Geen vrije dag...

0 reacties: