Omdat het gisteren onze trouwdag was wilde J. alvast haar cadeautjes geven, hoewel we het 'officiële' cadeautjes-uitdelen morgen pas doen omdat A. dan terug is uit Brussel.
G. en ik (en mama) dus gezellig met thee-met-appeltaart aan tafel. J. kwam binnen met een grote versierde papieren Diddl-tas. In deze tas zaten onze cadeautjes, naar wij veronderstelden.
En dat was ook zo. Alleen moesten we er eerst heel hard voor werken om ze te verdienen. J. had namelijk een variant bedacht op het cadeautjes-spel dat we hier wel eens spelen. Zo had ze niet alleen opdrachten voor "twee gelijke cijfers" en "opgetelde cijfers", ze had het spel uitgebreid door bij bepaalde combinaties als opdracht te geven: Oma gooit. Of: Gooi met drie dobbelstenen. Voor de uitkomsten van het gooien met drie dobbelstenen had ze een hele aparte lijst gemaakt van nieuwe opdrachten. Ook zat er ergens nog eens gooi met één dobbelsteen in, en ook daarvoor had ze een lijst met opdrachten. Ze had de spelregels ook wat gemener gemaakt, door bijvoorbeeld te zeggen: Als één van jullie zeven gooit, moet oma een pakje van diegene afpakken en het aan de ander geven.
Ze had dan ook een groot vel papier met spelregels en gebruiksaanwijzingen.

Ik begon me toch af te vragen wat voor cadeautjes er dan in die zak zouden zitten. Ik wist wat ze voor G. had gekocht; iets wat op wonderbaarlijke wijze ondanks het gegoochel met de dobbelstenen ook bij hem terechtkwam. Maar verder?

Toen langzamerhand de pakjes opengemaakt mochten worden, bleek dat J. een voorbeeld in creatief consuminderen is, iemand die zich niet schaamt om zelfgemaakte, hergebruikte of gevonden spulletjes cadeau te geven. Zo waren er zelfgemaakte kaarten met (sarcastische) versjes, beschilderde damstenen, stickers, knikkers en een gevonden stuiterbal ingepakt.
Verder nog twee-euro stukken (daar werd flink om gevochten, ik kreeg er twee!) en een klein pakje met allemaal papiertjes erin waarop stond: gefopt!(En daar had ik er ook twee van, waar G. dan weer heel hard om moest lachen.)

Het werd dus een dolle boel, en dat met cadeautjes waar vermoedelijk een heleboel mensen hun neus voor zouden ophalen.
Zoals J. aan het eind van de middag droogjes opmerkte: "Zo, nu hebben jullie je lachspieren tenminste ook weer eens getraind."

0 reacties: