Ik ga nooit onmiddellijk naar een dokter als ik ergens pijn heb. Meestal is het advies toch: "Kijk het eerst even veertien dagen aan. Neem een pijnstiller."
Dat doe ik dan op eigen initiatief altijd maar vast, dat aankijken, dat scheelt weer een doktersbezoek.

Dus toen ik pijn in mijn stuitje kreeg, dacht ik eerst ook: Laten we het maar even aanzien. Het gaat vast wel over.
Maar goed, het werd best wel erg, en zitten doet erg pijn, en lopen werd ook al moeilijker, en er waren al drie weken om en ik zag geen verbetering, dus trok ik mijn stoute schoenen aan (dat hielp ook al niet, helaas) en ging naar de dokter.

Nou dat viel nog tegen. De vervangster van onze eigen dokter stelde zich niet eens voor. Keek eens, drukte eens hier en daar op (AU!) en zei: "Ja, ja, dit komt heel vaak voor." "Wat dan precies?" vroeg ik nog. "Onverklaarbare pijn," was het antwoord. Ze noemde nog een woord, dat zo moeilijk is dat zelfs ik het niet kan terugvinden, dat volgens haar "onverklaarbare pijnen" betekende, maar dat volgens mij gewoon betekende: Ik weet het ook niet.
Ze draaide een verhaal af over prikkels, die dan geleid worden tot de hersenen waardoor je dan dingen voelt enz. enz. waarop ik concludeerde: "Dat heet dus pijn. Ja, dat ik pijn heb wist ik al."
Ik geef toe, misschien niet de meest ideale opmerking tegen een dokter, maar het was allemaal zó haastig en niet gericht op hulp bieden dat ik er een beetje chagrijnig van werd.

Ik moest dus maar Ibuprofen slikken, omdat dat ontstekingremmend is. "Zit er dan een ontsteking?" vroeg ik, "ik heb meer het gevoel dat er een wervel scheef zit." Ik heb ervaring met hernia, dus ik weet wel enigszins hoe dat voelt.

"Alle pijn is ontsteking," zei ze doodleuk, en hoewel dat er bij mij niet ingaat, kon ik het er maar mee doen.

Ik moet het dus nog maar even drie weken aanzien.

0 reacties: