Voordat iedereen nu denkt dat ik overleden ben, of, zoals iemand opperde, ingesneeuwd... ik ben er nog!

Mijn rugklachten zijn goddank voorlopig verleden tijd.

(Even tussendoor: J. leert op school wel over de tegenwoordige, toekomende en verleden tijd, en dan nog allerlei varianten, maar de voorlopig-verleden-tijd kennen ze daar niet...en die komt toch best vaak voor zoals we allemaal weten. Over het algemeen vaker dan definitief verleden tijd. Dingen zoals geldzorgen, gezondheidsproblemen en vervelende buren zijn meestal maar tijdelijk verleden tijd, en dan duiken ze weer op.)

Dankzij de fysiotherapeute heb ik na bijna drie maanden weer een leven, en kan ik weer lopen en fietsen en oja, ook zitten. En me omdraaien in bed. Allemaal heel praktische dingen in het dagelijkse leven.

Als gevolg van al die tijd dat ik weinig kon doen, doe ik nu weer wat meer. In de tijd dat ik weinig deed had ik niet zoveel om over te schrijven, en nu ik weer wat meer doe, heb ik wat minder tijd om te schrijven, dus vandaar dat er enige mediastilte was ingetreden.

Maar ik ben er nog. Alive en kicking. Voorlopig.


P.S. ik zie nu net dat de mediastilte maar liefst twee weken heeft geduurd...nou nou, zo erg was het dus allemaal nog niet, mensen.
Maar het doet mij goed dat er mensen zijn die 's morgens opstaan, en dan naar de computer rennen voor een shot Meibloempje om de dag te beginnen. Die zwaar teleurgesteld zijn als er weer een dag geen nieuw blog is gepost. En dan duren twee weken heel lang, kan ik me zo voorstellen. Sorry, ik zal in het vervolg wat meer rekening houden met jullie.

0 reacties: