Het was al het motto van mijn oma: "Je maintiendrai. Ik worstel en kom boven." Zij sprak deze wijze woorden met hun originele vertaling uit toen ze met haar 160 kilo ondersteboven in een wasmand naar een washandje stond te zoeken - en weer overeind kwam. Het was een wonder.
Maar het zou heel goed mijn motto kunnen zijn. Want niets is zo eenvoudig als het lijkt.

Heb ik de centen eindelijk op orde, komt er een brief van de Belastingdienst dat we nog een flink bedrag ontvangen. Leuk! Koop ik iets, komt er de volgende dag een brief dat we vóor 31 december 1733 euro moeten betalen.

En ik dacht dat ik de bewegingen van de Belastingdienst nu wel in de gaten had. Het schijnt dat hun tactiek dus de verrassingsaanval is. Nooit als je het verwacht, altijd als je denkt dat je goed zit komt er weer zo'n blauwe brief.

En dan de auto. We hadden gerekend op een flinke kostenpost voor de keuring en de grote beurt dit jaar. Het viel mee. Koop je een extraatje - kon van het budget toch? De auto viel immers erg mee? - blijkt dat ze dingen vergeten zijn en dat er nog meer gedaan moet worden.

Ik begin me dan nu toch af te vragen: Wat heb ik nu bereikt? Ik hou keurige lijstjes bij, elke gespendeerde cent wordt genoteerd. Okee, we hebben geen schuld meer. Dat is fijn. Maar echt makkelijk leven wordt het toch niet, of je nu de boel wel of niet bijhoudt. En onaangename financiële verrassingen blijven er ook wel.

In het boek "De zin van ziekzijn" (het verband snap je zodadelijk wel) van Ruediger Dahlke las ik over de 'schaduw' - datgene wat de mens meent niet te zijn, of aan eigenschappen niet te hebben. Onze afgewezen principes. We beleven ze buiten onszelf, want als we ze in onszelf konden zien, was het onze schaduw niet. (Dit was even mijn korte versie van de uitleg)

Hij schrijft:

De afgewezen principes, die in de buitenwereld op ons afkomen, bestrijden wij net zo heftig als wij het in ons innerlijk gedaan hebben. Wij blijven proberen de door ons als negatief gewaardeerde dingen te proberen uit de wereld te helpen. Maar omdat dit onmogelijk is -zie de wet van de polariteit!- wordt deze poging een permanente activiteit, die gegarandeerd ervoor zorgt, dat wij met dit afgewezen deel van de werkelijkheid bijzonder intensief bezig zijn.

Hierin ligt een ironische wetmatigheid, waaraan niemand zich kan onttrekken: De mens houdt zich het meest bezig met dat wat hij niet wil. Daarbij komt hij op den duur zo dicht bij het afgewezen principe, dat hij het tenslotte gaat beleven. [...] De afwijzing van welk principe dan ook, bewerkt zonder mankeren dat de betrokken mens naar dit principe zal gaan leven. Volgens deze wet maken kinderen zich later gedragspatronen eigen die zij bij hun ouders haatten, worden pacifisten op den duur militant, worden moralisten losbandig en ijveraars voor de gezondheid zwaar ziek.


Goed. Dat dit opgaat weet ik al een tijdje. Nooit dacht ik zoveel aan eten als die twee keer dat ik op dieet was. Bovendien ben ik die beide keren uiteindelijk meer aangekomen dan afgevallen. Het uit de weg gaan van (bepaald)voedsel en eten leidde tot een focussen op eten en uiteindelijk tot aankomen - precies het omgekeerde van wat me voor ogen stond. Kennelijk moet ik erkennen dat ik gewoon gek ben op lekker eten, en me daar maar bij neerleggen.

Dus het afvallen heb ik opgegeven- en als gevolg daarvan is het aankomen ook gestopt. Fijn.

Dus dan bedenk je: lekker eten kan best, als je maar genoeg beweegt. Okee, maar zodra ik daarover begin te DENKEN schiet het me al spontaan in de rug. Het mag niet en het kan niet, meer bewegen. Dus wat nu? Erkennen dat ik een luie hond ben die niet - ik herhaal NIET - van sport houdt... vooruit maar. Mijn schaduwkanten komen vanzelf boven door mijn eigen mislukte acties.

Geen wonder dus dat ik me nu begin af te vragen of deze principes niet ook opgaan voor geld. Ik ben heel precies bezig, maar is dat om te verbergen dat ik gewoon een gat in mijn hand heb? Of ontstaat het gat in mijn hand juist door zo secuur met geld om te gaan? Het feit is dat ik continu met geld 'bezig' ben (nou ja, continu...) terwijl ik toch zo van het 'consuminderen' en het 'genoeg' ben. Gezien de focus op consuminderen (en leven volgens een budget) ben ik dus meer van het consumeren dan ik zelf wil. Want waarom zou ik me anders zo focussen op consuminderen? Anderen doen dat ook niet per se, en hebben zichzelf toch ook in de hand?

Ik ben dus een vraatzuchtige luie geldwolf. Zo, nu zijn we eruit.

Goddank komt er deze maand van dezelfde Ruediger Dahlke een boek uit over geld. "Die Psychologie des Geldes" heet het. Met als ondertitel:
Wege zu einem entspannten Verhältnis

Ja, een ontspannen relatie met geld, dat zou leuk zijn. En met eten ook trouwens. En met bewegen.
Want op dit moment voelt het meer alsof ik ondersteboven in een wasmand aan het worstelen ben.

2 reacties:

Buffertje zei

Mooi stukje weer! Nou, ik worstel zo'n beetje met dezelfde dingen ;)
Maar ik blijf wel bijhouden waar het geld naartoe is gegaan, anders weet ik dat in no-time echt niet meer.
Het kasboekje is ook een soort dagboekje 'ow ja, toen hebben we dit gedaan, zus gekocht omdat...' Vind het leuk om allerlei berekeningen ermee te doen (ik ben dan wel ook een beetje maf ;)

Hoezo heb je hier nog geen reacties op? Waren er 2008 nog geen mede-bloggers? Kwamen die na de crisis pas?

Spaarmoeder! zei

Heel herkenbaar!
Sinds we van 2 naar 1 salaris zijn gegaan, is het wennen en worstelen.

groetjes,

Spaarmoeder
P.s.
Buffertje, ik kan helaas niet meer op je blog!