Posted by Picasa
En zo is het alweer 31 december 2009. De Top2000 helpt ons door de laatste uren van het jaar.
Daarnet werden er versgebakken oliebollen afgeleverd door de achterbuurvrouw. Wat wil een mens nog meer? (Een algeheel vuurwerkverbod zou leuk zijn. Maar dat zal er wel niet inzitten.)

Over oliebollen gesproken. Vanaf morgen gaan er weer miljoenen mensen op dieet, omdat het 1 januari is. Wat enorm onlogisch is. Januari is zo´n beetje de meest saaie, deprimerende, sombere maand die er is.
Behalve dat het langzaam weer wat lichter wordt is er niks leuks aan. De opgefokte gezelligheid is achter de rug, de school begint weer. Buiten is alles kaal en dor en grijs.

Het is te koud om salades en rauwkost te eten (laat staan yoghurt...brrrr) en van het land komen alleen nog kool en spruitjes wat maar darmproblemen geeft en chagrijnige gezichten aan tafel. Kortom, de enige manier om deze maand op een fatsoenlijke manier door te komen is met een flinke voorraad chocola en warme melk en een grote stapel dvd´s, en dan half februari tegelijk met de sneeuwklokjes je neus weer boven de dekens uitsteken. En dus niet door op dieet te gaan.

Maar goed. Morgen zal ik daar wel weer anders over denken. Ik heb in mijn hoofd een soort tweedimensionale afbeelding van de jaarkalender, en op de een of andere manier gaat op 1 januari een knop om en sta ik plotseling in de startblokken om te gaan opruimen, schoonmaken en allerlei andere activiteiten te ontplooien. Niks onder de dekens, niks chocola en warme melk. Dus wie weet ga ik ook wel salades eten. Of yoghurt. Wie weet.

Voor wie van plan is te gaan afvallen: sterkte. Geniet van je koude yoghurt.

Voor wie het niet van plan is: Ook sterkte. De spiegel is onbarmhartig. Vooral in dat akelig kille januari-licht.
Kerstvakantie. De routine is ver te zoeken. Vandaar ook wat minder blogs van mijn hand.

Wat hebben we zoal gedaan? We zijn in Groningen geweest. Dat was heel leuk. We hebben zelfs het Glazen Huis gezien. Sterker nog, we hebben zelfs een euro gedoneerd door heel altruïstisch een kop warme chocolademelk te kopen toen we daar op de Grote Markt stonden te bibberen. Later die dag hebben we nog veel menslievender een heleboel kleding besteld bij Wehkamp, die de helft van alle bedragen aan bestelde kleding weggaf aan Serious Request. Tjonge, wat voelden we ons toen...gul. En dat vlak voor de kerstdagen. Drie vliegen in éen klap.

En dan het weer. Zoals inmiddels iedereen weet, sneeuwde het. Oók al vlak voor de kerstdagen. Toen we in Groningen naar de stad wilden, bleken de bussen niet meer te rijden. Een wandelingetje naar het centrum mondde uit in een doorlopende wankel- en glijpartij van bijna een uur.

Gelukkig waren we die dag niet naar de IKEA gelopen (wat oorspronkelijk het plan was, nou ja, we zouden met de bus, maar die reed immers niet meer) want die bleek zijn deuren wegens het slechte weer niet geopend te hebben. Nou, dan weet je ongeveer hoe slecht de situatie is: IKEA die NIET open is. Dit was dus ook meteen het weer-hoogtepunt (of beter: -dieptepunt) in mijn leven. Op die keer na dan dat ik met min 20 naar school ben gefietst. Als enige. Omdat de rest zo slim was om met de bus te gaan.

Anyway. Toen we weer thuis waren kregen we visite en logees.

Voor die tijd moesten we ons nog door een belachelijk overvolle AH worstelen (Waarom moet iedereen voor de kerst ineens naar de AH???) en door een lege ALDI (Oeps, nee wij wisten niet dat de winkel om vier uur dichtging. En dat het tien voor vier was toen wij er kwamen winkelen.)

Twee meiden kwamen er te logeren. We verwachtten het ergste: Gillen, krijsen, bitch-fights. Maar het tegendeel bleek waar: Zo rustig is het gewoonlijk nooit in dit huis. Meestal worden vakanties vanaf dag 1 gedomineerd door A. die verkondigt: Ik verveel me. Wanneer begint de school weer? Routine-verslaving is kennelijk erfelijk.
Maar nu? Ik heb haar nog niet horen klagen. Drie dagen lang vier meiden boven en geen kik gehoord. Dat we een oude (heel oude) tv en een antieke (nou ja...) dvd speler op A.´s kamer hadden neergepoot zal daartoe bijgedragen hebben. Dat ze films keken tot half een ´s nachts en dan ´s morgens lang uitsliepen ook. En de lading chocola en chips en cola (niet door ons geleverd!) hield hun brein waarschijnlijk in een continue staat van verdoving.

Toen we de vriendinnen zondag weer naar huis brachten en A. en vriendin S. tot de conclusie kwamen dat ze nu beiden de rest van de vakantie niets meer te doen hadden, hebben we vriendin S. daarom maar haastig weer ingeladen en mee naar huis genomen. Stel je voor dat haar ouders haar weer zelf wilden hebben.

Dus nu hangen er drie meiden op de bank, afwisselend op de Nintendo DS, voor een Barbiefilm of voor Mcleod´s Daughters. Leuk, zo tussen 11 en 16 jaar kun je er qua amusement echt alle kanten mee uit. A. en vriendin S. hebben nog pepernoten gebakken, en dat zonder de keuken als rampgebied achter te laten!

Kortom, ik hoef nog maar 5 dagen, en wie weet gaat het lukken zonder overspannen te worden!
Hoe hard ik ook mijn best doe om biologisch te eten, te besparen, en de kinderen het consuminderen bij te brengen, éen ding heb ik steeds niet onder controle gekregen: het weggooien van eten.

Zo. Het hoge woord is eruit.
Wij gooien wel eens eten weg.

Uiteraard niet zomaar. Dat wil zeggen: Ik bewaar kliekjes netjes in de koelkast. Soms maak ik er de volgende dag dan iets lekkers mee. Maar meestal staan ze lijdzaam in de koelkast totdat ze verschimmeld zijn. Dan gooi ik ze weg - wat moet je er anders mee? Kliekjes bewaren is over het algemeen dus gewoon uitstel van executie. Maar als ik kliekjes weggooi die verschimmeld zijn voel ik me in elk geval minder schuldig dan wanneer ik de restjes rechtstreeks van de borden/uit de pan in de vuilnisbak veeg.

Verder heb ik altijd een flinke voorraad fruit in huis. De fruitconsumptie gaat echter in een ritme dat ik nog niet te pakken heb, maar dat in elk geval níet gelijk op loopt met de inkoop van fruit. Dus als ik flink heb ingekocht omdat iedereen klaagde over fruitgebrek, wordt er prompt de week daarna amper een vrucht geconsumeerd. En liggen de peren (die vooral) zachtjes weg te teren in de fruitschaal. Een bruine banaan of een appel met een zachte plek weet ik meestal nog wel een smakelijk einde te geven door ze in de muffins te verwerken (niet aan mijn kinderen vertellen!!) maar peren worden echt vies. Enkele reis vuilnisbak dus. Het nadeel van fruit weggooien is dat je ongeveer weet wat het gekost heeft. Ik zie dus de eurootjes in de vuilnisbak verdwijnen als ik er weer een paar peren doneer.

En dan brood. Wij zijn van die aardige ouders die elke ochtend om 06:15 opstaan om boterhammen te smeren voor onze bloedjes van kinderen. Maar die wisten dat niet altijd te waarderen. "Ik hoef geen boter." "Ik lust geen margarine" "Ieuwk, wie doet er nou jam op brood" "Een broodje met honing wordt zo klef als je hem meeneemt naar school." "Papa doet van die rare klonten/dikke lagen/te veel plakken boter/pindakaas/kaas op brood. Die hoef ik niet." "Mam, maak je wraps voor mee-naar-school?"
Kortom, van de keurige & smakelijk gesmeerde stapeltjes brood bleef hoe langer hoe meer over. Elke week ging er wel een half brood de vuilnisbak in. Slik. Weggegooid geld, letterlijk.

Dus de maat was vol. Ik was het zat zoveel eten weg te gooien en ook het gezeur over het al of niet goed smeren en beleggen kwam me mijn neusgaten uit. Dan maar geen leuke ouders. Die bloedjes van kinderen smeren hun brood voortaan maar zelf. Ieder voor zich.

En het werkt. Al een week is er geen enkele boterham in de vuilnisbak beland. Hoera. Uiteraard hebben we wél even de biologische chocopasta op de bovenste plank gezet, chocola komt alleen in het weekend op het brood. Anders kan ik wel raden hoe de ontbijtjes en lunches er uitzien: brood met pasta (en voor de verandering hagelslag), en dan wél in flinke klonten/dikke lagen natuurlijk.

En dan kan ik weer potten jam en hompen kaas gaan weggooien. Wat wel leuk is voor de vuilnisbak, enige afwisseling in het menu, maar ik was eigenlijk van plan de vuilnisbak helemaal niet meer te voederen.

Eens denken... misschien kan ik wel meer karweitjes skippen onder het mom van besparing. Iedereen zijn eigen was doen? Zelf eten koken? Hmmmm...
Zondagmiddag. Onze WC is plotseling gigantisch verstopt. Uiteraard op zondagmiddag. Wat doe je eraan? Je spoelt door, en je spoelt nog eens door, en het helpt allemaal niks. Je (lees hier vooral niet: IK!) gaat aan de slag met de WC-borstel - wie weet kun je daarmee nog iets loshalen dan wel vooruit duwen. Je (opnieuw: not me!) zit tot aan je ellebogen in het smerige water, de vloer is nat, en de verstopping blijft. Gordijnroeden worden omgebouwd tot wc-reddings-werktuig. Maar nee, de WC geeft zich niet over.

Dan bel je dus de RRS, in de hoop dat je op maandagmorgen als eerste aan de beurt bent. Maar de RRS blijkt gewoon 24 uur per dag te werken, en nadat hij zich ervan verzekerd heeft dat wij niet stiekem een tweede WC achter de hand hebben (was het maar waar!) belooft Rik van de RRS dat er dezelfde avond nog iemand komt.

En ja hoor, om half negen, zondagavond, staat een frisse jongeman op handige klompen voor de deur. Die klompen zijn handig omdat hij nu steeds in en uit kan lopen zonder onze gang vies te maken - hij laat de klompen gewoon buiten staan. Cool!
"Weet u ook hoe het komt, die verstopping?" vraagt de frisse jongen. Ik had het me ook al afgevraagd. Ik dacht zoiets van een combinatie van een te grote boodschap en teveel WC-papier? (It wasn´t me!)

"Was het niet het toiletblokje?" vraagt hij. Ik zeg nee, ik heb nooit een toiletbl....oeps. Hier gaat mij een lichtje op. Ik heb vorige week een toiletblokje gekocht. In een opwelling. Die (opwelling) ging ongeveer zo: Laat ik nou ook eens doen alsof ik normaal ben en net als alle andere mensen een toiletblokje ophangen. Ik bedoel maar, hoeveel schappen in de winkels zijn er niet gewijd aan dit soort dingen? En ik doe er weer niet aan mee.
Het was een tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering, denk ik.
Ik heb het niet zo op luchtverfrissers, sfeergeuren, geurkaarsen en wat dies meer zij. Al die chemische troep kan nooit gezond zijn voor een mens, en een toilet dat overweldigend schoon ruikt hoeft helemaal niet schoon te zijn. Mijn WC is keurig schoon, maar een toiletblokje is zó... níét mij.
(Oké... ik geef het toe...er zou visite komen die zelf een stuk of tien toiletblokjes heeft hangen + vijf luchtverfrissers en ik wilde niet al te onrein overkomen, ook al is mijn WC smetteloos. Daar heb je het weer, alles voor een goede indruk, en dus zo hopeloos nutteloos en verkeerd. Het wordt kennelijk ook meteen bestraft.)

Ik probeer te bedenken of we het toiletblokje nog gezien hebben de laatste twee uur. Ik kan het me niet herinneren. Het is in elk geval niet meer aanwezig, wat ons het ergste doet vermoeden.

De klompenjongen ligt al op zijn knietjes voor ons toilet en haalt allerlei dingen uit met een soort omgekeerde plopper. Het helpt niks. Uiteindelijk moet de pot van de vloer. Maar dan blijkt het toiletblokje inmiddels toch zijn weg naar het riool te hebben gevonden. De WC-pot kan weer uit de gang en terug in zijn hok. Hoera! Alles werkt weer! Nooit meer een toiletblokje! Voortaan blijf ik gewoon dicht bij mijzelf en mijn toiletblokje-vrije WC.

Ik kan de RRS-jongen wel zoenen, maar ik bedank hem, en geef hem - als hij weer in zijn klompten schuift - een keurige hand.
Die ik daarna ontsmet met Dettol. Net als de de wc-pot, de vloer, de muren, de gang (niet per se in die volgorde)...eigenlijk het hele huis.
En weet je wat? Dettol, dát ruikt pas lekker fris.
Gisteren moest ik noodgedwongen winkelen. J. haar schoenen maat 43 beginnen te krap te zitten, en bovendien zijn het vrolijke roze zomerschoenen die nu een beetje uit de toon beginnen te vallen.

De bedoeling was dus om stevige laarzen te kopen. En omdat Leeuwarden een schoenwinkel heeft voor grote maten, besloten we daar maar eens te kijken.

Helaas - zo weten we nu - betekent grote maten over het algemeen: grote maten schoenen voor dames. Op kinderen van 11 met maat 43 zijn ze ook in deze speciaalzaak niet ingesteld. Dat betekent dus dat er met name laarzen te koop zijn met een hak en met wijde kuitmaten. En ze zijn ook nog eens flink breed - alsof je met maat 43 ook direct brede voeten hebt. Verder zijn ze leuk modieus - maar niet geschikt voor een wildebras van 11. Eén verkoopster kwam aanzetten met een paar tere kalfslederen laarzen van 200 euro. Prachtig, en ze pasten bijna, maar waren totaal ongeschikt.

Inmiddels zijn we erachter dat J. ook heel smalle voeten heeft - ze zijn in de lengte wel gegroeid, in de breedte niet. Dus ga er maar aanstaan: Een paar stevige, stoere kinderlaarzen zoeken, extra smal, in maat 43. Minstens.

Natuurlijk hebben we alle schoenenwinkels in Leeuwarden bezocht. En natuurlijk - omdat we er toch waren - deden we een halfslachtige poging tot winkelen. Maar het was helemaal niks. Hoe gezellig het ook was, en in welke leuke winkel ik ook keek - ik voelde me niet geroepen om iets te passen, te bekijken of te kopen.

Uiteindelijk zijn we met helemaal niks naar huis gegaan - en kwamen de kosten neer op 11 euro voor een retourtje Leeuwarden en 6 euro voor patat omdat we bijna van ons stokje gingen.

Duur ommetje voor een patatje.
Ik hoorde vandaag het liedje van Boudewijn de Groot, en dat inspireerde mij tot dit protestlied.

Tekst is geheel van mij, melodie is Welterusten, meneer de president van Boudewijn de Groot.

Welterusten, mevrouw de consument!

Mevrouw de consument, welterusten
Droom maar lekker van dat zoete witte goud
Denk maar aan die dingen die u graag zou lusten
Al dat namaakvoedsel waar u zo van houdt.

Denk vooral niet aan die mensen die er sterven
Diabetes, kanker en obesitas
Kind´ren die de ziektes van hun ouders erven
Door de killers op hun bord en in hun glas.

Denk maar niet aan al die nummers in uw eten
Kleurstof, aspartaam, ve-tsin, een hele vracht
Hoop maar dat de fabrikanten het wel weten
Mevrouw de consument, slaap zacht....

Droom van uw gezondheid of van het daag'lijks wegen
Droom maar van uw mooie schoonheidsideaal
Dat nog nooit door eierkoeken is verkregen
Droom maar dat het u wel lukken zal ditmaal.

In de winkel koopt u immers light produkten
Vol met zoetstof, zonder vet en zonder smaak
Biologisch voedsel is maar kouwe drukte
U kiest bewust... dat is uw zware taak.

Geniet maar lekker van uw luxe leven
Uw voedsel kant-en-klaar terwijl u wacht
Uw magnetron zal u geen zorgen geven
Mevrouw de consument, slaap zacht!....

Blijf maar fijn onwetend van het gevaar van suiker
Hoeveel schade heeft dat nu al aangericht?
De voedingsproducenten verslaven de gebruiker
Maar u wordt als consument niet ingelicht.

Luister niet naar al die mensen die niet willen
Die nu vragen “Hoelang gaat dit zo nog voort?”
Als u ziek wordt gaat ú wel aan de pillen
Ach, geloof van al die tegenstand geen woord!

Droom maar niet teveel van zuivel vol hormonen
Droom maar niet van plofkip en van varkensslacht
Denk vooral niet aan die gen-tech sojabonen
Mevrouw de consument, slaap zacht!...

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
Verse groente eet die niet is doorgestraald
In het echte leven komt eten goddank uit een pakje
Dat u bij de grote supermarkten haalt.

Maar u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
Zoveel mannen, vrouwen, kind´ren zijn al ziek
Door die troep en al die suiker in het eten
Met de hulp en leiding van de politiek.

Denk maar dat de EU óns wel zal beschermen
Dat het hén niet gaat om rijkdom of om macht
Vertróuw op wetenschappelijke termen
Mevrouw de consument, slaap zacht!!

Copyright Meibloempje
Het is een rare dag, in een rare week.
De regen gooit onze schema´s en ritmes in de war. G. kan soms een halve of hele dag niet werken, en zit dan wat te puzzelen of the Playstationen. Ik stofzuig beleidvol om hem heen, of ik stofzuig helemaal niet.

A. heeft bovendien toetsweek, dus komt ze elke dag vroeg thuis. Bij J. op school vallen wegens ziekte steeds lessen uit, dus die komt ook zomaar op rare tijden binnenwandelen. Meestal doen ze dat binnenwandelen als de vloer net gedweild is, maar nog niet droog. Uiteraard.

Gisteren heb ik me in arren moede maar op de boekhouding gestort; vandaag heb ik ons eigen budget bijgewerkt, wat ik al twee maanden niet gedaan had. Gelukkig waren we erop vooruit gegaan. Twee maanden geleden zouden we eind dit jaar iets van 2600 euro tekort hebben, nu is dat nog maar 1100. Dat komt dus wel goed. Het is trouwens maar een papieren tekort, en als de Nederlandse banken daarmee kunnen leven kunnen wij dat ook wel.

Op het fornuis staat inmiddels een pan kippensoep te trekken. Met dit weer heb ik echt zin in koken, bakken en braden; het ruikt lekker en de keuken wordt er heerlijk warm van, dat is een bonus. Nadeel is dat je al dat gebak en gebraad dan weer wilt opeten, en dat is wel lekker maar niet zo goed voor de lijn.

En terwijl ik al deze dingen doe wervelen er ook nog allerlei onzinnige vragen in mijn brein rond.

Waarom zit de kat gefixeerd naar zijn etensbakje te staren? Denkt hij dat dat helpt?

Waarom wil ik telkens als ik iets zwarts aanheb mijn vieze handen eraan afvegen? Oké, die is eigenlijk wel duidelijk: Ik heb namelijk een zwart schort. Maar waarom realiseer ik me dan nooit op tijd dat ik deze keer niet het zwarte schort draag, maar een zwart tuniekje?

Waarom zat er suiker in dat blikje vis dat ik net op mijn boterham naar binnen gewerkt heb? Waarom heb ik eigenlijk niet eerst het etiket gelezen? (Nou, dat komt omdat ik geen suiker in de vis verwachtte. Misschien ben ik naïef.)

Waarom staat er een aanbieding in de Flow waar ik absoluut gebruik van wil maken, die dan echter niet blijkt te bestaan?

Waarom heb ik nog geen eigen tijdschrift bedacht en uitgegeven?

Waarom heeft er een vogel op ons raam gepoept juist nu G. de ramen gewassen heeft omdat ik er niet meer doorheen kon kijken?

En last but not least: Waarom is mijn notebook er nog niet?
Hoewel ik me niet 100% aan mijn uitdaging heb gehouden, geef ik deze maand wel flink minder uit dan normaal. Dat mag ook wel, want door het slechte weer kan G. weinig werken. En geen werk = geen inkomen!
Ondertussen wordt mijn verlanglijstje omgekeerd evenredig langer, wachtend op betere tijden. Nieuwe kussenslopen moeten er komen. En zo´n leuk duo-rolgordijn. En een dekbed, want er is nu 1 dekbed te weinig. En die nieuwe bankhoezen van de Ikea blijven ook lonken. Ik lonk wel terug, maar ik koop ze niet. Nog niet.

Ik heb alles opgeschreven. Dat werkt meestal wel: Na een maand of wat blijkt dat ik sommige dingen al weer vergeten ben of toch niet nodig had, en andere dingen blijken me zo´n beetje aangewaaid te zijn.
Erg handig, dat systeem. Eigenlijk is het de clou van gedachtes zoals The Secret: schrijf het op, wacht af, want alles is er al.
En dat kost niks. Heerlijk, gratis bestellen. Zo vermaak ik me weer prima met niet meer dan pen en papier. Zuinig he?
Het weblog is even aan groot onderhoud toe. Ik wilde weer eens iets proberen en zit nu met de gebakken peren. Schrik dus niet als je nu steeds een andere pagina lijkt aan te treffen...ik hoop morgen weer alles op orde te hebben.
Ik lees net een schokkend berichtje in de krant:

Moeders zetten hun gezin het meest spaghetti voor

Nou wist ik wel dat ik afwijk van de gemiddelde moeder. Ik ben dol op spaghetti (ha! zij waarschijnlijk ook!), ik zet mijn kroost best wel eens spaghetti voor, maar niet heel erg vaak. Maar dit is nog niet eens het schokkendste gedeelte.

Veel moeders (90%) geven toe bijna elke week hetzelfde te koken.

Wat? Bijna elke week hetzelfde koken? Wat saai. Maar het wordt erger.

Een kwart heeft voor dezelfde maaltijd zelfs dezelfde dag. Tweederde van de vrouwen voelt zich hier schuldig over.
Kijk, en nu voel ik me bijna overal schuldig over - bijvoorbeeld over de buitenissige gerechten die ik mijn arme kindertjes voorzet - maar hier hoef ik me dan tenminste geen zorgen over te maken. Hier geen woensdag-gehaktdag.

Toch heeft de gemiddelde moeder acht kookboeken in huis. Hier heeft ze dan zo'n vijf recepten uitgeprobeerd.

Acht kookboeken? Oeps, ik denk dat ik dichter in de buurt van de tachtig kom. En ze staan bij mij niet bepaald voor de show in de kast.

Eens denken. Gisteren aten we linzencurry - recept van mijn collega. En kippensoep uit het kookboek van Sylvia Witteman. De dag ervoor hadden we courgettesoep, (Dikke Vegetarier) hartige muffins (muffin bakboek) en pastinaakpuree (Dikke Vegetarier). Verder hebben we de afgelopen week nog groentenpannenkoeken gegeten (Dikke Vegetarier), romige bulgur met prei, en pikante pompoentaart.

Als ik kook weten de kinderen nog net niet te raden uit welk kookboek het komt, maar Jamie-recepten herkennen ze bijvoorbeeld al blindelings.

Uiteraard hebben ze hier ook wel hun favorieten. Op vrijdag willen ze hier bijvoorbeeld graag hartige taart eten. Maar denk maar niet dat ik ze al twee keer hetzelfde voorgezet heb...elke keer een andere is het, of liever: elke keer twee verschillende, want ik maak er twee tegelijk.

Verder staan hier dingen op tafel als gierst, schorseneren, raapstelen, quinoa, paksoi, venkel en kikkererwten.
Ook mijn kinderen lusten wel eens iets niet, maar proeven moeten ze altijd wel even. Na een aantal keer blijken ze het vaak wel te lusten. Het lijkt me dat het leven een stuk interessanter wordt met wat afwisseling in het eten. En zo ontwikkelen ze toch hun smaak.

Het droevigste vind ik dat de moeders uit het artikel al met al maar negen gerechten (kunnen) bereiden. Dat levert dus straks volwassenen op die alleen maar worst met puree lusten, enneh... spaghetti.

Het nut van dit bericht? Vanaf nu weiger ik me nog langer schuldig te voelen over mijn linzenschotels en quinoaprutjes. Mijn kinderen hebben het maar goed bij mij.
Ik maak al heel lang muffins, want ze zijn ideaal: binnen een half uur klaar, dus fijn als er visite komt. Ze zijn bovendien makkelijk om mee te nemen naar school of als je iets lekkers wilt  meebrengen als je ergens heen gaat. Ik ben dus bijna een muffinspecialist. Ik zocht al een tijd naar een soort  basisrecept - want ik heb stapels muffinrecepten, maar allemaal hebben ze andere hoeveelheden. Dat vond ik niet zo logisch.
Deze week kwam ik eindelijk het ideale recept tegen.

Basisrecept voor Muffins:

280 gram bloem
Maximaal de helft van de bloem kan worden vervangen door volkorenmeel, zemelen, havervlokken, tarwekiemen of maismeel.
3 tl bakpoeder
1 mespuntje zout
(iets meer voor hartige muffins)
120 gr suiker
(of stroop / honing) Bij hartige muffins laat je de suiker weg!!
2 eieren
250 ml melk
Dit kan worden vervangen door karnemelk, yoghurt, zure room, slagroom, kokosmelk, vruchtenpuree, of vruchtensap.
6 eetl. (zonnebloem) olie of 90 gram gesmolten boter

Eventueel vanille of wat geraspte citroenschil

Meng eerst de droge ingredienten.
Meng de natte ingredienten met de eieren.
Roer het ei-mengsel door het droge mengsel, keer of 16 omscheppen. Beslag/deeg blijft korrelig en grof.
Bakken op 200 graden, totdat ze mooi bruin en stevig zijn. (circa 20 minuten)

Met deze basis kun je allerlei muffins maken. 

Ik heb gisteren hartige muffins gemaakt door een handvol geraspte kaas, wat (extra) zout, peper en paprikapoeder én een handvol door midden gesneden snoeptomaatjes door het droge mengsel te mengen. Verder nog basilicum. Ik had bovendien de helft van de bloem vervangen door volkorenmeel (lekker gezond).

Ook heb ik appelmuffins gemaakt, waarbij ik de melk geheel heb vervangen door appelsap. Door het droge mengsel heb ik twee appels in kleine stukjes gemengd.

Deze muffins zijn luchtiger en minder zwaar dan die ik eerder altijd maakte.  


Gebruik voor hartige muffins bijvoorbeeld: 
Blokjes kaas, feta, ham, spek, kruiden, olijven, bacon, sesamzaad, geroosterde groenten, paprika, mais, tomaatjes, gebakken uien...

Gebruik voor zoete muffins bijvoorbeeld:
Vers fruit, jam, noten, kokos, chocolade, diepvriesfruit, rozijnen, specerijen, gember, vanille, citroensap, pindakaas, honing, maanzaad, sesamzaad, sinaasappelschil, rum/likeur. 

Nou niet heel hongerig alles tegelijk erdoor gooien, want dat gaat niet werken.

Eventueel kun je nog een laagje bovenop maken van suiker, boter en bloem (kruimels maken). Of strooi er kokos of sesamzaad overheen voor het bakken.

Eet smakelijk!

PS Hartige muffins zijn ook heerlijk bij een kom soep!
Ja... ik geef het toe: Van al mijn goede voornemens komt weer eens weinig.

Want deze maand zou ik niks uitgeven (november bespaarmaand) - en hoewel het aardig goed gaat (ik geef stukken minder uit dan in andere maanden) kan ik niet zeggen dat ik helemaal NIKS heb uitgegeven.

Ik heb vrijdag bijvoorbeeld een boek gekocht. Van Willem Middelkoop. Overleef de kredietcrisis. Zeer interessant. Vrees de ING, en ga vooral geen geld op een spaarrekening zetten. Schulden zijn dodelijk in de tijd die nu komt (je weet wel, als het hele bankwezen gaat instorten) maar geld op een spaarrekening gaat ook verdampen waar je bijstaat. Dat zet de spaarder aan het denken... wat moeten we dan?  Dat boek vond ik een erg nuttige aankoop, ik heb er geen spijt van.


Ik zou ook elke dag een blog schrijven. Volgens mij ging het vorige week ergens mis. Ik was namelijk ook nog bezig met dat andere blog - under construction nog steeds - en heb dus wel iets geschreven maar niet hier.

Wat zou ik nog meer?  Oja, ik was ook gestopt met suiker. Dát gaat heel behoorlijk - op afgelopen zondag na, toen we heeerlijke apfelstrudel kregen voorgezet die ik dus echt niet kan weigeren. Ik was ineens alle dodelijke gevolgen van suiker compleet vergeten. Vreemd hoe dat werkt in mijn hersenen.

Dus jullie moeten het doen met mij zoals het is: met veel goede plannen en vaak goede uitvoeringen, maar niet perfect. En ik moet het daar ook maar mee doen.

Nu kan ik natuurlijk me voornemen om me maar niks meer voor te nemen, maar dat is  behoorlijk paradoxaal. En hoogstwaarschijnlijk zinloos. Want laten we eerlijk zijn.... vermoedelijk zou ik me daar toch niet aan kunnen houden.
Ik heb het nooit gehad, en kennelijk krijg ik het ook niet meer. Ik dacht éven dat ik het een beetje in de gaten had, maar nee hoor.

Wat is er loos? Voorbeeldje. Toen ik klein was droegen de meeste meisjes een broek, dat was helemaal hip. Ik liep in een jurkje, of in rokjes.  Toen ik de broek geadopteerd had, waren schattige rokjes en jurkjes het helemaal.

Toen kort haar in was, had ik lang haar. Tegen de tijd dat ik (5e klas lagere school) mijn haar eraf liet knippen, was op wonderbaarlijke wijze plotseling lang haar de mode. Dus gedurende de middelbare schooltijd liet ik mijn haar weer groeien - en jawel, toen ik uiteindelijk haar tot op mijn kont had, liepen de 'hippe' meiden weer met een fris, kort koppie.

Nadat A. geboren was moest mijn haar er maar weer af, kort was ín, de vlotte twintigers hadden kort haar en bovendien was het heel praktisch. Een baby die de hele tijd aan je haar zit te trekken is tenslotte ook wel onhandig.
Maar goed. Inmiddels is kort haar al weer uit. Als je nu met kort haar loopt zien ze meteen dat je dertig of ouder bent én ouderwets, want tegenwoordig hou je gewoon weer lang haar. Ook als je kinderen hebt of oud & getrouwd bent.

Ook ik laat mijn haar weer groeien,  niet ellenlang natuurlijk (ik ben voorzichtiger geworden), maar in elk geval zo lang dat ik niet de hele winter lig te bibberen omdat mijn nek zo koud is - dat gebeurde vorige winter namelijk. En haar is wel een lekker isolatielaagje dan.
Waarschijnlijk is dit dus het moment waarop de mode weer gaat omslaan. Ik láng haar, de rest van de wereld weer kort. Om moe van te worden.

Maar hoe kwam ik hier nu ook weer op?

Oja. Voor het eerst in 35 jaar heb ik mij er een paar maanden geleden aan gewaagd mijn wenbrauwen te epileren. En ik hou het nog bij ook. Ik keek anders zo duister. Het knapte echt vreselijk op. Nu snap ik waarom iedereen dat doet, en wat heb ik al die jaren zwart gekeken met mijn ongeknipte heggen.

Maar verdraaid, nu zie ik plotseling allerlei BN-ers die grote, dikke wenbrauwen hebben gekweekt, (denk Frida Kahlo) al dan niet aangedikt met een hoop poeder. Daphne Deckers in BNTM met wenkbrauwen ter grootte van een leesbril, ik weet niet wat ik zie!

Erger nog, zelfs op de site van de Libelle (en da's toch voor de oudere generatie, zeg maar) staat dat volle wenkbrauwen in zijn. Lees ik nu. Waarom wist ik dat niet?

Zucht. Dus ik denk dat ik het echt niet heb. Nou ja, ik heb wel íets, natuurlijk: de feilloze intuïtie om altijd recht tegen de heersende mode in te gaan, zelfs al is dat helemaal niet mijn bedoeling. Maar op een of andere manier is dat niet echt een troost. Ik krijg zo toch het idee dat het mijn lot is om er belachelijk uit te zien, in welk tijdperk dan ook.
Alweer - hoor ik je denken. Jawel. Maar dan anders. Ik ben bezig een blog op te zetten (met een mede-schrijfster) waarin we alleen over eten en gezondheid bloggen.
Dit blog - Meibloempje - blijft bestaan, maar alles over eten en gezondheid gaat (ook? of alleen...) naar het nieuwe blog. Omdat we daar ontzettend veel over kunnen schrijven. En omdat we dan alle informatie bij elkaar hebben staan, alle leuke links, alle boeken en alle recepten.
Ik hou jullie nog even in spanning, want het blog is nog even onder constructie. Maar vandaag of morgen is het af, voorzover een blog ooit af is, natuurlijk...

Ergens (al vrij snel na 21 juni) begint G. altijd over 'de donkere dagen voor Kerstmis'- en die opmerking komt vaker voorbij naarmate Kerstmis nadert. En nu is het zover. Het is echt zondagmiddagweer. Koud, mistig. Kil. Stil. Saai. Weer voor warme chocolademelk en rode kool met draadjesvlees. Van dat weer waardoor je liever binnenblijft. En ja hoor!
"Ja, ja...het zijn weer de donkere dagen voor Kerstmis " hoorde ik net in de keuken. Het klonk als een wijze spreuk.

Vroeger (toen hadden we nog geen tv, kinderen!) gingen we dan gezellig plaatjes draaien wat op de een of andere manier toch altijd op iets ongezelligs uitliep. Omdat er iemand te hard rammelde met de Lego in de Legobak. Of omdat er onenigheid was over welk plaatje er gedraaid moest worden. Of omdat er teveel heen-en-weer-geloop naar de gang of de keuken was, wat de opgespaarde warmte van de gaskachel uit de kamer de onverwarmde ruimte in trok, ons bibberend achterlatend. Deur dicht! riepen de bibberaars dan boos.

We leden dan ook aan een collectieve zondagmiddagdepressie. Af en toe maakten we een wanhopige wandeling om ons aan de sombere sfeer te ontrukken, maar dat werkte toch niet echt. Er was ook nooit een winkel open waar je je in de vergetelheid kon storten, dus je wandelde behoorlijk doelloos van huis weer terug naar huis. Daar weer aangekomen bleek de depressie niet opgelost door het wandelen...kan het nog deprimerender? (Het kon, maar ik laat het hierbij.)

Gelukkig loopt het hier meestal beter af op die zondagmiddagen. Een centraal verwarmd huis is toch wel een zegen van de beschaving. Iedereen kan gezellig op zijn eigen kamer leren, werken of met puzzelstukjes rammelen. En wil je toch (waarom ook weer?) allemaal in dezelfde kamer zitten, dan kan iedereen naar zijn eigen muziek luisteren dankzij Ipods en mp3-spelers. En anders draaien we gewoon Abba, dat is altijd goed.
De chocolademelk hoeft niet in een steenkoude keuken gemaakt te worden. De wasmachine is niet bevroren en snort tevreden. We kunnen naar de wc zonder angst voor blaasontsteking wegens optrekkende kou uit de grond of tocht door de kieren in het wc-raampje.
Hoewel de misthoorn elke drie seconden zijn klaaglijke roep laat horen en zo nog een poging doet om ons moreel onderuit te halen, zijn wij - in onze behaaglijke kleren op de bank - daar volkomen tegen bestand. Knus en gezellig is het.

Daarom zit ik me nu al twintig minuten af te vragen waarom al die mensen voor ons huis langs wandelen. Er valt niks te zien buiten, want de mist is zo dicht als erwtensoep. Het is koud, kil en saai ... maar het lijkt hier verdorie de vierdaagse wel.

Hallo, mensen! Dit zijn de donkere dagen voor kerstmis! Ga gezellig binnen zitten genieten! Steek een digitaal haardvuurtje aan. Warm je tenen aan de CV. Draai elpeetjes! Leg een ouderwetsche puzzel! Chocolademelk smaakt ook heerlijk zónder wandeling, echt waar. Vooruit, doe het. Die TV, daar hebben je ouders voor gezwoegd. Onze voorouders hebben zich afgebeuld om ons, hun nazaten, meer te geven dan ze zelf hadden; dingen als centrale verwarming en computers. Geniet er dan ook van! Voordat je het weet is het weer zomer en moeten we weer verplicht buiten eten...




PS. Gedeprimeerd geworden? Het kan altijd nog erger...na het schrijven van dit blog las ik een column van Daphne Deckers met daarin een verwijzing naar de site www.fmylife.com
Beslist lezen als het je even tegenzit....
Geduld is een schone zaak. Zegt men. Ik ben er ook helemaal voor, in principe. Vaak ben ik een heel geduldig mens. Ik wacht soms wekenlang totdat een kind de schoenen van onder de bank opruimt. Ik wacht al jaren op de terugkeer van de verdwenen sokken. Ik wacht heel geduldig op de dag dat ik tevreden met mezelf zal zijn,(of anders iedereen om mij heen met mij, dat is ook oké. )

Maar verdorie, nu heb ik een notebook gewonnen, nu wil ik hem hebben ook. Ik heb geen idee wanneer hij verstuurd gaat worden. Het kan nog wel een maand duren, maar hij kan ook vandaag al komen. En juist die laatste mogelijkheid zorgt ervoor dat ik geen seconde rust meer heb. De auto´s rijden hier altijd af en aan - het is een redelijk bedrijvige boel zo tegenover het voetbalveld, en zeker op zaterdag -, maar nu kijk ik op bij elke beweging. Wat er op neer komt dat ik ongeveer elke twee seconden opkijk. Een ja-knikker is er niks bij. (Ik vind overigens dat er een streepje tussen ja en knikker moet ook al is dat mogelijk fout Nederlands, want zonder streepje lees ik dus telkens jak-nikker. Ik heb zo´n idee dat dat tegenwoordig niet meer politiek correct is.)

Opkijken dus, bij elke beweging. En natuurlijk is de TNT-bus gisteren drie keer tergend langzaam voorbijgereden, maar voor mij werd niks gebracht. Dat gebeurt wel eens vaker, met name als ik op een pakketje wacht. Ook valt me dan op hoeveel verschillende verzendbedrijven en koeriers er zijn. En hoeveel onze buren eigenlijk allemaal bestellen. Het kan nog erger trouwens, (dit gebeurde vorige week): Ik wacht op een pakketje, dan komt er een TNT-bus, en even later gaat de bel... Wild juicht mijn hart, maar helaas....pakketje voor de buren, maar die zijn niet thuis, of ze het even bij ons mogen afgeven... Grrr... dubbele teleurstelling. Wij niet. Zij wél.

Maar ja, met al dat ópkijken zie je nog eens wat. Gisteren stopte er een politieauto voor een van de buren; Hun auto bleek vernield te zijn. En vandaag heb ik al twee keer een ambulance gespot. De eerste was van de dokterswacht, de tweede was een serieuze ambulance die mijn 85-jarige buurvrouw met dubbele longontsteking en mogelijk Mexicaanse griep naar het ziekenhuis heeft afgevoerd. De ambulancemedewerkers hadden zich ter beveiliging compleet ingepakt inclusief mondkapjes, dit om elke uitwisseling van virussen onmogelijk te maken, en ook de buurvrouw was nog net niet luchtdicht verpakt. Kun je nagaan wat ik allemaal mis wanneer ik níet de hele tijd met éen oog naar buiten kijk.

En nu zijn we alweer een halfuur verder, en er is nog steeds geen Notebook. :(
En ja hoor, weer een wens vervuld. (Ga zo door, kosmos, ga zo door!)
Vandaag ben ik begonnen op de school van J. als mediathecaresse.... het is echt heel erg leuk en afwisselend. Vrijwilligerswerk is het, dat wel, maar zo rol je er leuk in.

Sinds ik klein was heb ik altijd al in een bibliotheek willen werken, en ánders in een boekhandel. Mijn collega in de mediatheek doet beide. Op de dagen dat ze niet in de mediatheek werkt, werkt ze in de beste boekhandel van Harlingen.

Het is heerlijk dat er iemand werkt die dezelfde hobby´s heeft als ik: koken, eten, lezen en spelfouten spotten. Oja, en lijstjes maken. Vanochtend hebben we dan ook gezellig een map opnieuw ingedeeld, met fijne verse lijsten er in - want ja, overal moest nu mijn naam komen in plaats van die van degene die ik vervang. En dat schrijven we er niet zomaar even bij. Nee, we willen natuurlijk wel perfect opgemaakte overzichten. Alles op alfabetische volgorde ook.

Kortom, de ochtend is omgevlogen en ik kijk nu al uit naar volgende week!
Tja, zo maak je een laptoptafeltje, en zo heb je een laptop te pakken!! Ik kreeg vanmiddag een e-mail van Elle.nl dat ik een laptop gewonnen heb met hun jubileumquiz!! Twintig vragen goed beantwoord leverde dus dit op.
Ik ben echt heel erg blij, ik wilde al lang een laptop, we hadden al een aantal keer in de winkel gekeken, maar ik stelde het steeds nog even uit. (Zie je wel, ik kan het wel, dingen NIET kopen!)
En maar goed ook, want nu wordt hij gewoon gratis bezorgd! :)

Enniewee. Heb ik nu ineens ook een briljant idee wat ik volgende week zal doen op de timmercursus: Ik ga een garage bouwen.
Had ik maar niet tegen G. gezegd dat de bieb alle cd´s ging verkopen...

Hij wilde er per se op openingstijd zijn en we zijn met 45 cd´s naar huis gegaan. Heel erg leuk maar wel de doodssteek voor mijn uitdaging...nu al... Ik ga wel door natuurlijk. Dit was voornamelijk G. zijn ...hmmm... schuld, want ik heb eerlijk geprobeerd heel veel cd´s weer terug te leggen, maar die legde hij dan weer op de ´meenemen´-stapel. Echt. Eerlijk. Ik had gewoon helemaal niks moeten zeggen.

Goed, hier wat cijfertjes. In totaal kosten deze cd´s bij bol.com €671,60. Wij hebben dat dus niet betaald. :)

Hieronder een lijstje.
Jewel
The beatles (dubbelcd)
Joss stone
John Legend
Abba
Do (2 stuks)
Spinvis
Acda en de munnik (2 stuks)
Phil collins
Paul mcCartney
Michael Bublé
Dido
DJ Tiesto
Van Dik Hout (2 stuks, waarvan 1 dubbelcd)
Knuffelrock nr 14 (dubbelcd)
Boudewijn de Groot
Herman van Veen
Grant & Forsyth (3dubbelcd)
Trijntje Oosterhuis
Kane (2 stuks)
De Dijk (3dubbelcd)
Anouk
The New London Chorale (2 stuks)
Van Morrison (2 stuks)
Sting ( 2 stuks)
Frank Boeijen (dubbelcd + dvd)
Mama Mia nederlandse Cast
Mama Mia film muziek Engels
Herman Finkers (dubbelcd)
Elton John (2 stuks)
Charlotte Church
Andre Rieu
Mika
The Corrs
Bruce Springsteen (2 stuks)
Anastacia

Ik moet nog even iets kwijt over een aankoop die ik vorige week heb gedaan. Ik heb twee echte Robert Herder molenmesjes bemachtigd. Deze mesjes zijn NIET roestvrij, maar perfect scherp. Ze worden geroemd door koks over de hele wereld, en gaan dertig jaar en langer mee.

Uitjes snijden wordt gewoonweg je hobby met een molenmesje. Je kan er papierdun mee snijden en de schijfjes ui daarna als vergrootglas gebruiken. Nou ja, ik geef toe dat dat een heel klein beetje overdreven is, maar je kunt werkelijk zo fijn snijden dat het plakje ui of groente doorzichtig is.

Dus mocht je nog eens een goed keukenmesje zoeken: Neem een molenmesje van Robert Herder. (Ik heb ze op internet gekocht, voor 8 euro p/st, bij www.knivesandtools.com)
Het viel nog niet mee gisteren. Je huis opruimen en schoonmaken is dé manier om allerlei ongerechtigheden op het spoor te komen. Ik verwisselde de hoes van de bank, en bedacht: ik neem niet weer een effen witte bankhoes. Ik moet eigenlijk maar een nieuwe hebben. Pieeep...fout.
Ik stofzuigde de kamer en dacht: dit vloerkleed was een vergissing. De kleur is prachtig maar het houdt enorm veel vuil vast. Eigenlijk zou een ander kleed beter zijn. Even langs de Ikea...hoho!...fout!
Ik las mijn e-mail en had een lieve uitnodiging van de Hema voor hun koppjesavond, woensdag. Voor ik het wist zat ik al te overwegen of ik zou gaan. Uh-uh!...fout!
Later schoot me te binnen dat ik van mezelf nieuwe laarzen mocht kopen. Maar helaas, niet deze maand dus.

Vandaag begint ook al weer goed. In de nieuwsbrief van de bieb stond dat ze stoppen met cd´s uitlenen en dat je deze maand alle cd´s voor 1,50 kunt kopen. Net wat voor G.
Uhm...nou ja, dat kan dan nog wel, hij doet niet aan de uitdaging mee...maar ik moet wel oppassen natuurlijk.

Wat de computer betreft- die ik gisteren uitzette, in plaats van hem op stand-by te laten staan - ook dat viel niet mee. Binnen tien minuten had ik al een lijst van dingen die ik dringend had moeten doen. Ik was vergeten de bankrekening te checken. Ik moest een boodschappenlijst maken. Ik moest nog een mail sturen.
Maar ik heb alles netjes op een papiertje opgeschreven, en het later allemaal in éen keer gedaan toen de computer weer aanging. Want hij ging natuurlijk niet de hele dag uit. Dat is echt een brug te ver. We kunnen niet overal tegelijk op beknibbelen, toch? Zelfs ik niet.
Hieronder twee links naar artikelen over Lothar Hirneise, een man met een heel andere kijk op kanker...

http://nl.odemagazine.com/doc/0060/Chemotherapie-helpt-tegen-kanker-en-de-aarde-is-plat/

http://nl.odemagazine.com/doc/0072/Pati%C3%ABnten-winnen-oorlog-tegen-kanker/
Ik vond al een poosje dat ik weer eens een maandje moest gaan bezuinigen. In de zin van geen aankopen doen. De ontmoeting met mijn fan (ha! ha!) heeft me weer de pit gegeven om het nu maar meteen te gaan doen. November wordt dus mijn bespaarmaand.

Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht: In november is er geen opruiming of uitverkoop, dus ik loop niks mis (zucht van opluchting). Boeken heb ik vorige maand gekocht, dus dat moet ik een maand kunnen volhouden. (Hm...tweeduizend vegetarische recepten, daar moet ik het zelfs wel een jaar mee kunnen volhouden. Herinner mij daar aan als ik in december een nieuw kookboek wil hebben nodig heb.)

Kleren heb ik genoeg - ik moet alleen wel toegeven dat ik gisteren niet wist wat ik moest aantrekken; maar dat is een psychologisch probleem en dat wordt derhalve niet opgelost door meer kleding te kopen. Hoewel...ik had gisteren net bedacht dat ik eigenlijk wel een mouwloos zwart vestje moet hebben, want dat kun je óveral mee combineren. Net als alle andere kleding die ik ooit kocht met álles gecombineerd kon worden. Raar eigenlijk dat het dan zo´n onoverzichtelijk en ongecombineerd geheel is in mijn kast. Maar goed, die aankoop moet nu een maand wachten...

Verder is de maand net begonnen en heb ik gisteren (1 november) nog niet de kans gehad om het onbewust te bederven door iets te kopen. Als ik op 1 november iets gekocht zou hebben, had ik van mezelf weer een maand moeten wachten, want dan telde het al niet meer. Ja, een licht perfectionistische inslag kan mij wel aangewreven worden.

Net heb ik de verwarming ook al lager gezet, om te voorkomen dat het hier warm wordt. Nu moet ik zodadelijk wel in beweging komen om op te warmen, en dat komt is precies de bedoeling want het is schoonmaakdag. Als het hier lekker warm is blijf ik veel te graag aan mijn toetsenbordje hangen. Ik ken mijzelf. En de verwarming wat lager bespaart ook weer zo lekker.

Misschien zet ik de computer straks maar eens helemaal uit. De laatste tijd stond het apparaat steeds vaker de hele dag aan omdat ik op de meest ongelegen momenten ingevingen krijg waarna ik ogenblikkelijk iets moet opzoeken op internet. Maar dat is natuurlijk ook geen bezuinigen. Het is ook niet echt dringend, over het algemeen. Alleen zo gemakkelijk.

Kortom, deze maand weer een uitdaging voor mijzelf. Doen jullie mee?
Ik heb gister en eergisteren op de Holy Stitch markt in Leeuwarden gestaan. Jawel, in een cel. Vochtig en vies (althans ´s morgens; we hebben het schoongemaakt en de verwarming deed het gelukkig wel) maar dat droeg alleen maar bij aan de gevangenisbeleving.
De vrijdag viel qua bezoekersaantal een beetje tegen, hoewel ik het geld voor de markt er wel uit had. De zaterdag was een stuk beter: Lekker druk, gezellig, en genoeg verkocht. En verder heb ik natuurlijk leuke ideetjes opgedaan. Dit is dus wel voor herhaling vatbaar.

Maar wat nu het allerleukste was...al vroeg op zaterdag kwam er een vrouw binnen in mijn cel, die spontaan riep: Ik ken jou! Ik lees je weblog!
Ze bleek uit Winschoten te komen - en omdat mijn broer& schoonzus daar ook wonen dacht ik nog dat ze een kennis of vriendin was. Maar nee, ze was gewoon een 'onbekende' lezeres, die mijn blog volgde, en ons herkende van de foto´s die ik er zo her en der op heb staan. Ze was op mijn blog geraakt wegens de maand-niks-kopen die ik vorig jaar had ingelast. (Goed idee trouwens om nog eens te doen, zo tegen het eind van het jaar...)

Gek genoeg was dat het hoogtepunt van mijn dag. Ik denk dat dat betekent dat ik me toch wel meer schrijfster voel dan viltster. En heel even had ik een indruk hoe een Bekende Nederlander zich moet voelen, wanneer mensen op straat hem/haar herkennen.

Daarom, R. uit Winschoten, als je dit leest: Bedankt voor het lezen! ;-)
En alle andere vaste lezers natuurlijk ook. Dank u, dank u. Bedankt vor die blumen.
Geen blog vandaag, want op de Holy Stitch markt gestaan...pfff wel voor 16 euro verkocht. Dat schiet niet op. Morgen moet het wel even wat drukker worden.
Oplettende lezers zagen het gisteren al: Het Jamie-boek is binnen. En wederom is het geen teleurstelling. Er staan recepten in van de Navajo indianen, Mexicaanse ontbijtjes en salades southern style. Dus toch weer anders dan alle andere boeken die hij schreef, en tegelijkertijd zijn de goede ingrediënten behouden: De opmaak en de foto´s. Met name de sfeerfoto´s van de laatste twee boeken spreken mij erg aan.

Maarrrrr... terwijl ik zo in de boekhandel was, viel mijn oog op een boek dat ik de dag ervoor net op mijn verlanglijstje had gezet: De Dikke Vegetariër. En dat niet alleen, dit was de Dikke én de Dunne Vegetariër in éen pakket...voor een relatief klein bedrag. Kon ik die verleiding weerstaan?

Ik heb het geprobeerd. Ik ben de winkel uitgelopen en had na tien stappen al enorme spijt dat ik ze had laten liggen. Dat is bij mij een goede maatstaf, want vaak loop ik de winkel uit om 'erover te denken' en ben na tien stappen alweer met andere dingen bezig. Zo niet deze keer.

Dus nu hebben mijn Jamie-kookboeken gezelschap van de Dikke & de Dunne Vegetariër. En ik kan je vertellen dat met name de Dikke een geweldig goed boek is...er staan 2000 recepten in en enorm veel lijstjes met variaties. Gisteren heb ik een soort aardappelkoek gemaakt die bijna de historische reibekuchen van mijn vader van de troon stootte - en dat wil wat zeggen. Vandaag heb ik een werkelijk fluwelen pompoensoep gekookt. Verder had ik een voorraadje gekaramelliseerde uien gemaakt, die heerlijk waren op een tosti bij de soep, maar ook lekker dóór de soep.
Kortom, Jamie heeft er een geduchte concurrent bij. Een vleesloze nog wel.


Voor belangstellenden: Er is een website gebaseerd op De Dikke Vegetariër. (Het is trouwens te hopen dat die titel niet een soort van profetie is, want dan ben ik niet blij.)

Verder stuitte ik gisteren geheel onverwacht op een site van Sylvia Witteman - mijn favoriete kookgek. Ze schrijft erg leuke columns, en ook van haar heb ik al een aantal boeken. Op de site staan ook columns van haar, en je kunt er op reageren. Maar, grote verrassing...ze reageert terug! Ieks, ik heb met Sylvia Witteman gepraat! Virtueel natuurlijk, maar het is een bijzondere ervaring om een gesprek te voeren met een onbereikbaar geachte Bekende Nederlander. Voor mij althans is het nog niet echt gewoon. Het is net een echt mens! It´s life Jim, but not as we know it...

Drukke dagen gehad dus. Een nieuw boek van een oude 'vriend', twee nieuwe vrienden (De Dikke en de Dunne) en een nieuwe penvriendin: Sylvia.
En daarna moest ik ook nog de inhoud van de boekenkast drastisch inkrimpen. Anders was er geen plaats voor die vegetariër. En ik geloof dat Sylvia Witteman niet naast die vegetariër kan, dan gaat ze bijten, dus het vergde enig organisatietalent om de dames en heren koks in mijn Ikeakastje te proppen. Maar het is gelukt. En ik kan weer even vooruit met mijn kookboeken. (En dat denk ik elke keer...)

www.sylviawitteman.nl
www.devegetarier.nl

Dinsdag is officieel mijn 'vrije' dag - mijn dag om lekker creatief bezig te zijn. Mijn thema voor het dinsdagblog is officieel dan ook: creatief.

Maar vandaag werden al mijn creatieve gedachten in de kiem gesmoord, want ik mocht met A. mee naar de tandarts. Zonder al te veel uit te wijden kan ik wel zeggen dat het vullen van een oppervlakkig gaatje zich ontpopte als drama in drie bedrijven. Dus na de tandarts had ik een halve dag nodig om weer bij te komen - en dat terwijl ik zelf niet in die tandartsstoel lag. Het leven van een hoogsensitief persoon gaat niet over rozen, nee...

Maar A. maakte vanmiddag ook alles weer goed. Volgens ons is ze dyslectisch, volgens school niet - gebaseerd op een vragenlijstje aan het begin van de brugklas waar ze bij de vraag: "Ben je links- of rechtshandig?" het laatste had aangekruist, terwijl ze als sinds babytijd alles met links doet, behalve schrijven. (Het schijnt dat dyslectische mensen vaker dan gemiddeld linkshandig of zelfs ambidexter zijn.)
Maar goed, ze heeft een niet te ontkennen probleem met het oplezen en onthouden van woorden, wat thuis niet uitmaakt, want ik ben het gewend om in kronkels te denken. G. is namelijk ook dyslectisch, en kan niet goed woorden en namen onthouden. Als G. het over de "Groene Bij" heeft, weet ik dat hij de plaatselijke winkel "Rode Ploeg" bedoelt. Een persoon genaamd "Raadgever" noemt hij "Zorgdrager" (en dan snap ik het ook nog). Je wordt gewoon heel creatief in het raden van wat iemand eigenlijk wil zeggen. Goede braintraining.

In elk geval. A. bladerde vanmiddag mijn nieuwe Jamie-boek door (jaáhaaáhaáhaaa) en keek nogal verbaasd toen ze mij een recept voorlas dat begon met: "Neem twaalf hele orka´s....
Kun je die ook eten dan?" vroeg ze verbijsterd.





PS: Er stond dus: Neem 12 hele okra´s...

Op maandag (had ik al gezegd dat ik van maandagen hou?) kun je me beter niet voor de voeten lopen. Dan ga ik namelijk als de witte tornado door het huis. Zou de jeugd van tegenwoordig trouwens weten wat de witte tornado is? Ik betwijfel het. Maar dat ze beter niet voor mijn voeten kunnen lopen hebben ze geloof ik wel door.
Op maandag poets ik geheel volgens plan & lijstjes mijn huis verticaal. Dus alles stoffen, zuigen en dweilen, op alle verdiepingen. En verder doe ik dan een klus extra voor die week. Dat is deze week de slaapkamers en de badkamer.

Op zich vind ik huishoudelijk werk best wel leuk. Maar dat komt omdat ik het niet als schoonmaken zie, niet echt. Ik ben iemand die graag iets creëert; en schoonmaken en opruimen voelt alsof ik aan een creatie werk; namelijk een schoon, keurig huis. Kijk eens, wat een kunstwerk! Een huis waarin alles glanst en blinkt, en de kussentjes keurig geordend op de kruimelloze bank gevleid zijn!

Het enige nadeel is dan dus ook dat ik het als het verpesten van mijn creatie ervaar wanneer men met een vieze schoen naar binnen stapt, of een broodkruimel laat liggen. Ik bedoel maar, op een schilderij zet je ook geen voetafdruk toch? En in een museum strooi je ook geen broodkruimels.

Mijn maandag ziet er daarom zo uit: Ik beweeg mij zingend (op een of andere manier altijd liedjes over Monday, Monday of Just another Manic Monday) en poetsend door het huis, om dan om 16:00 zwaar geïrriteerd op de bank te ploffen omdat iedereen weer thuis is en geen weet heeft van het kunstwerk dat onder hun uitgetrapte schoenen en neergegooide tassen bedolven is.

Dat is dus het probleem. Tegen de tijd dat mijn creatie af is, is hij al weer verpest. Sartre zei het al: l'enfer, c´est les autres.

Goddank is dit dus alleen op maandagen. De rest van de week maak ik dingen die blijvender zijn dan een schone vloer. En wat kan een kruimel meer of minder me dan schelen? Inderdaad: Niks. Helemaal niks.
(Deepak Chopra)

Blijk ik uiteindelijk toch nog goed te zijn in scheikunde!
En niet alleen het filmpje is bizar. Ik kwam het tegen op het weblog van mijn broer, waar het al enige tijd stond.

Nadat ik het filmpje gezien had, ging ik naar mijn postvak in van Gmail. Daar had ik een mailtje van A. (die boven zat met haar laptopje): Mam, je moet dit filmpje eens kijken.
Zij had het heel ergens anders vandaan. Op hetzelfde moment hadden we naar hetzelfde filmpje zitten kijken...

http://www.youtube.com/watch?v=mh5F5wP8RdU
Hoe is het mogelijk...twee blogs voor de prijs van één vandaag!

Er schoot me namelijk zojuist te binnen dat we eergisteren de film Marley & me gezien hebben. En daar wil ik toch wel even iets over kwijt.

Marley & me gaat over een man ( de 'me'-figuur dus) en een hond, Marley genaamd. En eigenlijk een beetje over het leven van die hond bij die man & zijn vrouw en geen kind, 1 kind, 2 kinderen en uiteindelijk 3 kinderen. Die man is stukjesschrijver van beroep, maar niet al te fanatiek zo te zien.

De hele film was een grote traumatische herbeleving van onze eigen hondenhistorie, of eigenlijk hondenhysterie.
Schattige puppy met grote ogen bij de hondenfokker: check.
Jankende puppy 's nachts: check.
Puppy wil per se boven slapen : check.
Hondje is bang voor harde geluiden, met name onweer: check.
Hondje gaat uit zijn dak bij harde geluiden: check.
Hondje is slecht op te voeden: check.
Hondje gaat op cursus: check.
Hondje valt ook niet op te voeden door de cursusleraar: check.
Hond trekt aan de lijn: check.
Hond loopt weg. Reken maar.
Hond loopt telkens weer weg. O, yeah, baby...
Hond is eigenwijs en vervelend. Hond werkt vrouw op de zenuwen.
Vrouw wordt hysterisch en overspannen van de hond. Vrouw zegt dat de hond absoluut weg moet. Check.

Ik zat met verkrampte schouders en kromme tenen te kijken. En dan niet eens alleen om het verhaal, maar ook vanwege de acteurs; Owen Wilson en Jennifer Aniston.
Owen Wilson is echt grappig als hij met, zeg, Jackie Chan speelt. Ik vind hem altijd wel een toffe peer in komische films.
Maar als min of meer serieuze huisvader heeft hij weinig overtuigingskracht. Zijn gezicht heeft maar één uitdrukking; een soort starende blik - alsof hij eigenlijk ergens anders is - en de lipjes getuit. En Jennifer Aniston heeft het voor mij ook niet helemaal. Als ze op zeker moment met drie koters aan tafel zitten heb ik echt het gevoel: Hé, daar heb je Jennifer Aniston en Owen Wilson...en goh...drie kindertjes. Waar zijn de ouders van die kids?
Niet goed dus.

Enniewee. Als je wilt weten hoe ik het hebben van een hond ervaren heb...vooral kijken hoor. Maar als je het verhaal wilt kennen, dan kun je beter het boek lezen. Dat was namelijk wél echt leuk.
Mijn eerste en grootste hobby is lezen. Ooit plaatste ik op dit blog al eens een foto van mijzelf bij het gedicht van Ida Gerhard

Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

Op dit moment ben in bezig in een reeks boeken van Lee Child, met de hoofdpersoon Jack Reacher. Jack Reacher doet wat autistisch aan: Hij heeft iets met cijfertjes, heeft een feilloze klok in zijn hoofd, en weet zomaar waar oost, west en noord en zuid liggen.
Hij heeft geen bezittingen behalve zijn opvouwbare tandenborstel en de kleren die hij aan heeft. Die draagt hij tot ze vies zijn, en dan koopt hij nieuwe - met contant geld natuurlijk, want hij wil niet getraceerd kunnen worden.
Hij is ex-militair en natuurlijk slimmer dan al die jongens die tegenwoordig politie-agentje spelen, zoals altijd in de boeken. Soms wordt het wat ongeloofwaardig (hmpfff) bijvoorbeeld als hij in zijn eentje zes tegenstanders velt. Maar ja, dan hadden ze zijn opvouwbare tandenborstel ook maar niet moeten bedreigen.

De boeken zijn uitstekend geschreven; natuurlijk is het geen diepgaande stof, maar dit is dan ook voor de ontspanning. Even fijn wat probleempjes uit de wereld helpen voor het slapen gaan.
Als ik deze uit heb, ligt er nog een uitdagende Jeffery Deaver op me te wachten (met de verlamde detective Lincoln Rhyme in de hoofdrol) en een aantal boeken van James Patterson met als hoofdpersoon Alex Cross. Die naam sprak me aan - de andere boeken van Patterson heb ik laten liggen. Ik bedoel maar: die andere serie van hem is de...'women´s murder club' reeks... dat is toch zó 1920.
Soms ben ik bijna net zo gek als die mensen in de boeken die ik lees, ik geef het toe. Maar als ik dan weer in een boek duik denk ik: het kan altijd nog erger. Gelukkig.

En wat lezen jullie? Zijn er nog boeken die ik beslist moet gaan lezen? Ik hoor het graag.
Ex-agenten, militairen of FBI-ers zijn geen bezwaar.
O, en opvouwbare tandenborstels ook niet. Ik wil geen ruzie met Jack Reacher.
Het is 22:12 uur en ik heb mezelf weer eens wat op de hals gehaald...ik moet vandaag nog een blog schrijven!
Donderdag is (als ik me goed herinner...waar heb ik mijn lijstje nou weer gelaten) geld-dag. Omdat er over geld en/of uitgeven altijd wel iets te schrijven valt.
En inderdaad, zo ook vandaag. Maar ik ben moe en het is laat dus ik hou het kort. (Dat zou ik in winkels ook eens moeten doen ha ha)

1) Ik ga morgen niet winkelen. Balen.

2) Ik heb vandaag nog geen geld uitgegeven aan een Jamie Oliver kookboek. Ook balen.

3) Suze Orman was op de tv bij Oprah. Jawel, over geld. Altijd leuk, zien hoe andere mensen er een zootje van maken, 3 verschillende gigantische schulden hebben, en dan denken dat ze nog een bruiloft van 50.000 dollar kunnen betalen.
Of die man die al een schuld had, maar voor zijn twee dochters nog wel even extra geld (2x 160.000 dollar) wilde lenen om ze naar de universiteit te laten gaan - en hij meende dat hij dan zonder problemen zijn huidige levensstijl kon volhouden. Suze rekende hem fijntjes voor dat hij letterlijk tot zijn 80e elke maand 2500 dollar moest afbetalen aan de studie van zijn kinderen als hij die lening ging nemen... en aangezien hij nu al geen geld overhield per maand ging hem dat dus niet lukken. Tja, dat doet dan weer veel voor je eigenwaarde als je zelf met iets meer dan 100 euro in de week kunt rondkomen en niet tientallen duizenden euro´s schuld hebt...Wat een vrij bestaan hebben we dan!

Verder ben ik vandaag financieel nog meer goed bezig geweest: Ik heb mij keurig aan mijn boodschappenlijstje gehouden in de supermarkt. Geen cent teveel, hoor!

Ja, er is weer een nieuw boek van Jamie!
Ik ren nog net niet kwijlend naar de winkel, ik hou het beschaafd. Maar dit nieuwe boek gaat echt wel toegevoegd worden aan mijn immer uitdijende verzameling kookboeken.

Helaas gaat het uitdijen van míjn dijen ongeveer in hetzelfde tempo als de groei van die verzameling, en dat is minder fijn. Mentaal laveer ik tussen 'übergezond' en 'gewoon lekker' (en dan bedoel ik wat ik ga koken, en niet mijzelf). Jamie is gelukkig een beetje van beide, met een grote voorkeur voor biologisch en gezond voedsel, maar met op toepasselijke momenten een scheut slagroom of een dot creme fraiche.
Dat zal ertoe bijgedragen hebben dat Jamie himself ook aardig aan het uitdijen is, en de hapjes in zijn boek er tegenwoordig smakelijker uitzien dan hijzelf, maar who cares; hij is nog steeds leuk.

Het nieuwste boek heet Jamie's Amerika, en ik ga ervan uit dat het in dezelfde stijl als Jamie's Italië gedaan is: een ontdekking van het land, aan de hand van heerlijke recepten. Jamie kennende staat er meer in dan hamburgers en American pizza, en ik ben dan ook erg benieuwd.
Deze lijn kan hij natuurlijk tot in de eeuwigheid voortzetten: Jamie's China, Jamie's Scandinavië, Jamie's Afrika...verzint u maar!! En dan vlak voor zijn dood nog een Jamie´s recept om rijk te worden...

Het enige wat me (nu al) stoort aan dit boek is het volgende: Naar mijn nederige mening is de titel verkeerd geschreven. In Engelstalige landen klopt "Jamie´s America" wel, maar volgens mij komt de bezits-s in het nederlands toch gewoon vast aan het woord als het niet op een enkele lange klinker eindigt. Moet het niet gewoon Jamies Amerika zijn? Volgens de regeltjes die ik erbij gezocht heb wél. Consequent zijn de uitgevers echter wel, bij de eerdere boeken hebben ze het ook fout gedaan. (Zat ik toen te slapen ofzo? Dat ik het nu pas opmerk? Tijd om me zorgen te gaan maken...)

Ach, een klein smetje op een verder aanlokkelijk boek. Het gaat mij er niet van weerhouden om het te kopen.

Hoewel het wat mij betreft nu eigenlijk wel tijd wordt voor een ander soort boek van mijn favoriete kok na tien (of zijn het er nu al elf) verrukkelijke Jamie-boeken: Jamies dieet zou mij wel gunstig uitkomen. En Jamie wellicht ook...




Hij is af, het laptoptafeltje!
En ben ik tevreden? Niet helemaal.
Het timmeren en zagen en inelkaar zetten is allemaal gelukt, maar het verven is niet naar mijn zin gegaan. De kleur valt tegen, het is niet knallend oranje wat ik wilde, maar een soort berustend oranje. Het oranje van een verdorrende pompoen, een vallend blaadje, een verlepte chrysant.

Op één of andere manier zijn er ook nog allerlei stofjes en dingetjes en luchtbelletjes in de verf gekomen waardoor de zijkant nu aanvoelt als een maanlandschap. Nee, dat heb ik nooit gevoeld, maar alle andere vergelijkingen die ik kon verzinnen waren ranzig.
Ik ga het niet overnieuw doen, ik heb genoeg van het schilderen. Ik ben altijd in gevecht met verf, met name als het op terpentinebasis is. De verf valt altijd waar hij niet hoort, en bij het opruimen met een terpentine-lapje smeer ik het nog veel meer uit.

Ik heb nog geluk gehad dat deze keer de verf behoorlijk terechtgekomen is waar het moest terechtkomen, namelijk op het laptopkastje. Ik heb alleen maar een schort verpest. En een legging. En er is maar een heel klein drupje op de vloer terechtgekomen, maar dat was niet zo erg, we nemen misschien toch binnenkort nieuwe Novilon in de gang.
Ik had mijn handen extra goed schoongemaakt, wetende dat ik anders het hele huis met mijn verfhanden zou besmetten; jammergenoeg bleek achteraf dat er nog wat verf op mijn arm zat, dat heeft meteen mijn Ikea-bureau aangetast, waardoor de rode laklaag nu afbladdert.

Maar goed, we hebben nu dus wel een supercool laptoptafeltje.
En het timmeren smaakte naar meer. Nu ga ik dus iets verzinnen om te maken wat ik achteraf niet hoef te schilderen, dat lijkt me een heel goed plan.
Ik heb ook iets met namen. Vooral als het leuke toepasselijke namen zijn: De boswachter die Struik heet, de voorlichter van de KLM die Baksteen heet - iedereen kent wel een voorbeeld. Daar wilde ik altijd nog eens een lijstje van maken. Komt nog wel.

Net gevonden: het lijstje met schaamnamen. http://www.3fm.nl/page/3fm09_schaamnaam
Naast de W.C. Bijdeweg die ik persoonlijk ken, komt hier een W.C. Pot in voor. En een Wiet Pot. Die familie Pot is dus stelselmatig bezig hun kinderen ongelukkige namen te geven...
Ik ben een lijstjesmaniak, altijd al geweest.

Ik maak lijstjes voor wat we deze week gaan eten, en de bijbehorende boodschappen. (Negen van de tien keer ben ik het lijstje kwijt tegen de tijd dat ik ga koken, maar daar gaat het nou niet om).
Ik maak met behulp van www.flylady.com lijstjes met wat ik elke dag zal doen aan schoonmaakwerk deze week. (Niet dat ik het ook allemaal doe, maar daar gaat het nou niet om).
Ik schrijf 's morgens op wat ik allemaal niet moet vergeten die dag te doen. Ik heb een budget voor een heel jaar in het voren en spaar dan minimaal 3000 euro (niet dat dat lukt, maar daar gaat het nou niet om). Kortom: control-freak ten top.

Voorheen had ik allerlei boekjes: een boekje voor mijn budget, (wat ik trouwens ook nog in excel bijhoud) een adresboekje, een agenda prive, een agenda zakelijk, een boekje voor notities, een boekje voor allerlei wachtwoorden op de pc, een map met de planning voor de schoonmaak van het huis...enzovoorts.

Dat werd me op een gegeven moment wat te gek (ja, zelfs mij werd dat te gek!) en ik stapte over op een ringband agenda - type Succesagenda.
Daar propte ik alles in wat ik in die andere boekjes had, plus nog wat extra dingen: Een standaard boodschappenlijst (elke week alleen even de lijst bijlangslopen en overschrijven wat je nodig hebt), een overzicht van alle verzekeringen + polisnummers, een overzicht van belangrijke telefoonnummers (school! dokter! apotheek!);
Verder een opsomming van allerlei interessante dingen die ik op tv gezien heb zoals Dr. Oz' gezondheidsrichtlijnen: "Je taillemaat telt, niet je gewicht!" (het heeft trouwens niet geholpen), Susie Ormans: "Iedereen moet een geldplan hebben!" (gelukt! Het plan wel tenminste...);
een overzicht van wat te doen als er een ramp gebeurt (geknipt en geplakt van www.crisis.nl - zodat ik nu weet dat ik tijdens een hittegolf me niet teveel mag inspannen - alsof ik dat van plan was!); de elf geboden voor een goed huishouden... nou je ziet het plaatje ongeveer wel. Die agenda barst alweer uit zijn voegen, en ik weet niet eens waar ik mijn maaltijden neer moet zetten. En mijn klusjes. En als ik het op losse briefjes schrijf raak ik het kwijt.

Dus kocht ik laatst een leuke kalender. De HomePlanner. Echt tof, en speciaal voor typjes zoals ik: ruimte voor je afspraken, een apart kader met ruimte voor wat je elke dag wilt koken, een apart kader voor de boodschappen, en een apart kader met de klusjes die je moet/wilt/kunt doen. Wow. Als ik die nou op de wc hang, en de andere dingen gewoon in de agenda houd, dan kom ik een heel eind.
Er staan ook tips in voor de wekelijkse schoonmaak: Elke week verticaal poetsen (hele huis van boven naar beneden stoffen, zuigen en dweilen), en elke week éen klus van de lijst met klussen voorin de kalender. Het eerste doe je met de Franse slag (als het maar wat netjes lijkt; nou, dat gaat me wel lukken!), het tweede doe je heel precies (eh ja...). Zo kom je in een jaar langs alle plekjes in je huis!

Dankbaar schreef ik dus een mailtje naar de bedenkster van dit huishoudelijk wonder, met nog een tip erbij voor het wekelijks doen van je administratie. En verdraaid, won ik met die tip ook nog een boek: Alle checklists op een rijtje, een boek van Els Jacobs.

Ik blij!

Voor de site van de kalender http://www.plan-point.nl/
Voor de site van Els Jacobs: http://www.dehuishoudcoach.nl/

En als jij nou net zo´n control-freak bent, en graag mijn lijst wilt met boodschappen/voorraad of een wekelijkse menuplanner of een dagelijkse 'dit moet je beslist eten' lijst of een voorbeeld van budgetteren in Excel? Geef maar een seintje. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ik heb er wel een lijstje van...

En ik ben niet de enige.
Er is zelfs een vrouw (Sasha Cagen) die een tijdschrift en een weblog en een boek heeft gemaakt alleen maar over lijstjes. Omdat lijstjes (to-do-lists) een klein inkijkje geven in het leven van iemand met een plan...Mensen stuurden haar allerlei to-do-lists op die ze publiceerde. Omdat ze een soort dagboek zijn, maar dan in onopgesmukte vorm: dit wil ik, dat is mijn plan, hier hou ik me mee bezig.
http://todolistblog.blogspot.com/
Die zet ik dan ook beslist op mijn lijst voor nog te lezen websites...
Het is zondag vandaag, en ik had bedacht op zondag maar iets te schrijven waar je over kunt nadenken. Een mooie quote, een diepzinnig inzicht, of een spiritueel diamantje, je snapt het wel. Iets hoogstaands, waarover men kan peinzen bij het haardvuur...om even vrij naar heer Bommel te spreken.
Leuk geprobeerd, maar zoals het bij mij meestal gaat... gaat het over eten. Ik kan er ook niks aan doen. Deze keer ligt het niet aan mijn obsessie met voedsel, ha!

Toen ik namelijk 'food for thought' intikte in Google, kwam ik op een site waar iets verteld werd van het onderzoek van een prof. Schoentahler. Hij deed (in 1981 al!) een studie naar de effecten van voedsel op de mens, en wel door gevangenen eerst 6 maanden op hun standaard dieet te volgen, ze daarna 6 maanden op een gezond, suikervrij dieet te zetten met volkorenprodukten en veel groente en fruit. Hun gedrag veranderde drastisch, ten goede. Daarna deed hij dit onderzoek ook onder scholen, met dezelfde geweldige resultaten.

Suiker werkt niet alleen op je lichaam maar ook op je geest. In het boekje "Nooit meer moe" staan voorbeelden van mensen die aan opname toe waren...en totaal gezond bleken toen ze de suiker lieten staan. Suiker werkt op je zenuwgestel en maakt je nerveus.

Nu wist ik dat suiker zooi is, al sinds de Fit for Life hype, of eigenlijk al eerder door Alfred Vogel. Maar toch. Op een of andere manier zakt het wel weer eens weg, en denk je dat het toch gezelliger is als je gevulde speculaas eet en warme chocolademelk drinkt.
Opvallend genoeg wordt het na het eten en drinken van die suikerhoudende middelen zelden gezelliger, meestal krijgen de kinderen juist ruzie nadat ze koek hebben gehad! Hoe kan het dan dat we daar nog steeds niks van geleerd hebben...?

Het is de moeite waard om na te denken over wat suiker teweeg kan brengen.
Zoals dr. Oz (met tegenwoordig zijn eigen tv-show en website!) beweert: Suiker werkt als kleine stukjes glas in je lichaam. Bedenk dan maar eens wat voor schade het aanricht in je vaatsysteem.

Hieronder enkele links over suiker.

http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=M4&s=M62&ss=P200&l=NL

http://objectief.be/Suiker.html

http://www.centrumhethof.nl/body/voedingsscan/de-waarheid-over-suiker

En lees vooral even deze: 146 redenen waarom suiker slecht voor je is...
http://rheumatic.org/sugar.htm


Ik zweer hierbij plechtig dat dat stuk gevulde speculaas dat ik net opgegeten heb het laatste stuk gevulde speculaas is. Ever. Ooit.

Begin je je al af te vragen wat er aan de hand is?

Ik post al drie dagen achter elkaar, ja...inderdaad. Goed he? Ik was het al langer weer van plan natuurlijk, maar nu heb ik dan echt besloten dat 'geen tijd' een onzinnige smoes is, en ga ik dus echt elke dag posten hier, anders is het geen echt blog.
Om er wat van te maken had ik voor mezelf een soort van leidraadje gemaakt, zo van : op maandag ga ik het hierover hebben, en op dinsdag daarover. (Waarover dan? hoor ik jullie verwachtingsvol vragen...Blijf vooral meelezen, lieve weblogkindertjes!)

Nu wil het geval dat ik voor de zaterdag als thema 'cultureel' had gekozen. In de verwachting dat we op zaterdag nog wel eens iets cultureels doen. Naar een museum of zo.

Maar vandaag ben ik niet verder dan de bibliotheek geweest. Ik vond er echter een heel cultureel krantje over de week van de geschiedenis. Wat dus komende week is. Ongelooflijk hoeveel dingen er tussen nu en volgende week zondag te doen zijn met het thema 'Oorlog en vrede.'
Kunnen de kindertjes in de herfstvakantie nog even fijn de Tweede Wereldoorlog gaan herbeleven in tal van musea in Nederland. Persoonlijk leek mij iets wat 'De smaak van de hongerwinter' heet nog wel interessant, maar ik moet erbij zeggen dat ik dit krantje zat te lezen toen we net onze lunch nuttigden (Lees: lanch nattegden) die bestond uit een luxe broodje gezond, een pretzel met sesamzaad en wilde zalm, en een kopje thee. Op zo´n moment denk je onwillekeurig: Ach gut... een bloembol, hoe zou die smaken...na een broodje zalm?

Maar goed, niks cultureels gedaan vandaag, en daarom niks om over te schrijven. C´est dommage.
En nu gaan we heel oncultureel maar wél gezellig drie afleveringen van Benelux Next Top Model achter elkaar zien. Volgende week beter.

PS: BNTM valt, nu ik er over nadenk, eigenlijk ook wel onder het kopje Oorlog en Vrede. Je moet ze eens horen tekeergaan tegen elkaar. Als kampwacht zouden die meisjes hoge ogen gegooid hebben, werkelijk waar.
En zéker roept het beelden op van De smaak van de hongerwinter, als je die uitgemergelde grietjes ziet. En dan mogen ze nog niet eens róken ook, is dat nou niet zielig...

Maar toch leuk, zijn we stiekem nog een beetje cultureel bezig ook.

Een chagrijnige man, rijp voor huize Avondrood - klinkt dat als de ideale hoofdpersoon voor een leuke tekenfilm?

Nou, het is toch zo. Vorige zaterdag zijn we naar de film UP! geweest en het was een geweldig uitstapje. Gek dat die zaal niet helemaal vol zat, maar degenen die er wél waren zaten geregeld hardop te lachen.

Eigenlijk had de film beter Down! kunnen heten, want het hoofdthema was zoiets als "teleurstelling"; teleurstelling dat het leven niet loopt zoals je plant. Dat je ideeën niet op waarheid blijken te berusten. Dat de vooruitgang niet te stuiten is.

Maar combineer een norse ouwe man met een over-enthousiast irritant padvindertje, een blije vogel en een slaafse hond, en plotseling heb je een film die je de tranen in de ogen doet springen - zowel van ontroering als van het lachen. Persoonlijk vond ik deze film nog leuker dan Finding Nemo en Ice Age.

Conclusie: Voel je je down? Kijk naar UP!
Vanochtend moesten we naar de tandarts.
Ons halfjaarlijkse uitstapje met het hele gezin. Er wordt altijd gevochten om wie het eerste mag (want die is er ook het eerste vanaf), en vandaag won A.

Helaas was ze er niet meteen af, want ze had een heel klein gaatje en moet over twee weken terugkomen. Ik heb gesmeekt bij de assistente of het niet vandaag kon, maar de tandarts had te weinig tijd over vandaag en het beetje ruimte in de agenda was voor de noodgevallen tussendoor.

Ik heb nog uitgelegd dat A. vanaf nu tot over twee weken een wandelend noodgeval wordt, want door een of ander psychologisch dingetje gaat haar hele gebit nu zeer doen (ook al had ze tot nu toe niet eens last van het gaatje) en bovendien stuitert ze twee weken lang van de zenuwen, dus zeg maar dag tegen de herfstvakantie. Maar de assistente was niet te vermurwen. Keihard. Maar dat moet je ook wel zijn als je bij de tandarts werkt, dus ze zit er op haar plaats waarschijnlijk.

Enniewee, J., G. en ik mankeerden niks. Wel zat er bruine aanslag op mijn ondertanden, maar dat kwam van het roken, zei de tandarts.

Ik rook niet.

Nou ja, het kon ook van de koffie komen (drink ik niet), zwarte thee (idem), drop (kan ik niet tegen, krijg ik vre-se-lijke darmkrampen van), rode wijn (neuh, dank u) of....
Hij keek me aan of ik een soort buitenaards wezen was - of anders minstens een pathologisch leugenaar.
"Het komt in elk geval van iets uit het eten," stelde hij vast.
Oké , oké, hij heeft vást gelijk... Tenslotte was híj degene met een arsenaal martelwerktuigen en een boor op grijpafstand, dus het leek me niet direct de geschikte persoon (of het geschikte moment) om tegen te spreken. Vandaar dat ik nu dus nog steeds niet weet waardoor ik nu rokersaanslag op mijn verder smetteloze gebit heb.

Wij konden hierna weer naar huis, en daarna (het is donderdag tenslotte) ging ik weer timmeren, yes! Ik heb inmiddels écht getimmerd. Vandaag heb ik mijn laptopkastje vrijwel helemaal in elkaar gezet: lijmen, boren en timmeren.
De vrouw die zo graag zaagt was er vandaag niet, dat scheelde een boel stress en lawaai.
Had ik eigenlijk al wel over haar verteld? Nee? Oké, dan volgt hier de uitleg.

Er is op de timmercursus een vrouw van een jaar of zeventig, die dol is op de cirkelzaag. Zij is dan ook niet bepaald het type voor een zelfgemaakt vogelhuisje... Kenau Simons Hasselaar, zoals ik haar in mijn hoofd noem, houdt van erg omvangrijke projecten: deuren, kozijnen, paardestallen en dergelijke; dingen die groot en lang en heel zwaar zijn. Ze levert ook graag commentaar op wat je allemaal verkeerd doet met de cirkelzaag. Ze legt haar projecten doodleuk op andermans plaats, maar kijkt enorm verstoord als er een plankje verlegd is van haar...ehm...paardestaldeurkozijn (ofzo). Volgens mij beschouwt ze de rest van ons als volkomen idioten. Eigenlijk ben ik nog banger van die vrouw dan van de cirkelzaag.
Nou, díe vrouw, die was er niet. Rust in de tent dus.

Ik heb alles in elkaar gezet, en daarna geschuurd. Nu heb ik het kastje thuis: ik moet het nog schilderen en er een pianoscharnier in zetten, en dan is het af! Hierbij alvast een fotootje van wat het tot nu toe geworden is. Ik denk dat ik het oranje ga verven. Of wit, en dan met oranje bloemen sjabloneren. Past het leuk bij de rest van de inrichting.

Ik weet alleen niet of er veel op gelaptopt gaat worden. Het tafeltje is namelijk ook enorm handig om je koffie of thee op te zetten, en die mogelijkheid misten we nog aan die kant van de bank. De tv-gids en de afstandsbedieningen kunnen er ook nog in. Eigenlijk is het nu al zo in gebruik, dat ik nog maar moet zien of ik de kans nog krijg om het af te maken...

En voor familieleden die denken dat ik nu aan de erfelijke aandoening lijd genaamd 'kistjes timmeren': Jullie hebben ongelijk. Het LIJKT alleen maar op een kistje, het ís een kastje. Met een vak voor je laptop. Of je tv-gids. Om even met Magritte te spreken: Ceci n´est pas une kistje.



Nee, ik speel geen Monopoly. Saaiste spel allertijden en ik speel trouwens liever met echt geld.
Maar ik ga eind oktober met mijn 'winkeltje' naar de voormalige gevangenis in Leeuwarden, de Blokhuispoort.

Holy Stitch!
Daar wordt op 30 en 31 oktober een 'crafty-markt' Holy Stitch gehouden. Elke standhouder heeft er zijn eigen cel. Dit vond ik direct wel zo´n leuk idee, een winkeltje beginnen in een cel!
Samen met vriendin G. (die keramiek maakt) ga ik een winkeltje inrichten, met vilt, keramiek, schilderijtjes en wat dies meer zij, onder de naam Korenbloem&Klaproos

Het lijkt ons heel erg leuk en gezellig. Dus als je een leuk uitstapje wilt: Er zijn meer dan 60 winkeltjes met de resultaten van vlijtig gefröbel en knus geknutsel, én er is een winkel met tweedehands kleding!! Er is ook een koffiehoek voor de hongerige medemens. En natuurlijk is Leeuwarden ook nog best wel leuk om te bekijken.
Als je er dan toch bent.
Anders niet....bijna net zo saai als Monopoly.

Korenbloem& Klaproos:
www.mijnwebwinkel.nl/korenbloemenklaproos

Vanochtend belde vriendin K.
"Je weet toch dat ik je kom ophalen straks he?"
Ophalen. Ophalen?
Had ik iets gemist?

O, ja... sinds vorige week zit ik op donderdagmorgen op timmercursus.

Nu is het woord cursus een beetje een dichterlijke vrijheid, want er is geen les. En ook geen opdracht. Als je zelf geen idee hebt, maak je dus ook niks. Er zijn wel twee mannen op leeftijd die je willen helpen als je zelf al wel een idee hebt, maar niet helemaal weet hoe je dat idee dan moet uitvoeren.

Het timmergedeelte is eigenlijk ook een dichterlijke vrijheid. Er is namelijk tot nu toe helemaal niet getimmerd, door niemand. Er wordt wel heel veel gezaagd, met grote gierende cirkelzagen, kleine gierende cirkelzagen, en nog een paar gierende zagen. Nu leek het timmeren me nogal leuk, maar de feeling voor hakken en zagen is aan mij voorbijgegaan.

Bovendien heb ik een beetje een probleem met gierende zagen en andere ronddraaiende messen. Dankzij mijn klussende vader die altijd met een krijsende cirkelzaag in de weer ging als wij kindertjes al op bed lagen. Dan lag ik verkrampt te wachten op een ijselijke kreet die boven het geluid van de cirkelzaag uit zou komen, als hij in zijn hand gezaagd zou hebben. Of zijn hand eraf gezaagd zou hebben. Die kreet kwam nooit, maar de nare associatie is gebleven.

Ronddraaiende messen hebben ook iets engs - denk: Broodsnijmachine, ingesneden vinger (ik), vingertopje kwijt (mijn zusje) , per ongeluk in mes gegrepen (ik, twee jaar terug)...Het plaatje is wel duidelijk, vermoed ik zo. Messen, zagen en ik zijn geen goede combinatie.

De gemiddelde leeftijd op de timmercursus is echter boven verwachting hoog, dus dat geeft de burger moed. Kennelijk overleven ze het allemaal. En met een gehoorbeschermer charmant op mijn hoofd geplaatst viel het ook allemaal wel weer mee met het gieren en krijsen. Denk ik - want ik hoorde niks meer, dus goddank ook geen ijselijke kreten van zwaargewonde cursisten. Wie weet wat er allemaal gebeurd is toen ik even niet keek.

Oké, terug naar de les. De timmercursus duurt elke donderdag twee uren.
Vorige week hadden we (wegens tijdgebrek) niet vantevoren ons materiaal geregeld. Dat deden K. en ik dus maar tijdens de les. Met hulp van een bevriende aannemer kwamen we een heel eind, en met een auto vol mdf, sloophout en triplex weer terug.
Dat was dus les 1: Hoe biets ik gratis materiaal bijelkaar. Met dank aan K. die dit onderwerp tot in de puntjes beheerst. Ik zal het niet vergeten.

Vandaag heb ik mijn mdf in stukken gezaagd. Nou... nee, laat ik eerlijk zijn: ik heb het in stukken láten zagen, want ik zag het nog niet helemaal zitten om zelf bij die (krijsende enz.) zagen in de buurt te komen. Maar de meneer die het voor me zaagde heeft het keurig gedaan. En hij was toch al een vinger kwijt.
Les 2: Laat een ander het enge werk doen, dan kom je een heel eind. En zet gehoorbeschermers op, want wat je niet hoort dat deert je niet...

Nu ik het zo bekijk, misschien ga ik hier toch wel wat dingetjes opsteken op deze timmercursus zonder timmer en zonder cursus.
Maar mijn vinger maar even niet. Dat lijkt me nog wat te gewaagd.

(Waarom heb ik nou het gevoel dat dat laatste zinnetje heel afgezaagd klinkt?)
Ze hebben het vast van mij geërfd, want G. houdt er niet van in de belangstelling te staan, maar J. en A. zullen niets ongedaan laten om in druk te verschijnen.

A. is inmiddels toegetreden tot de free-lance achterban van de schoolkrant.

J. ontving gister een mailtje van de Donald Duck. En, waar veel trouwe lezertjes met een standaard briefje afgescheept worden (zie de teleurgestelde berichtjes her en der op internet, van kinderen die dertig keer hebben geschreven en nooit worden geplaatst) is het bij J. in één keer raak. Uiteraard, zit in de familie.
En dan wordt ze nog waarschijnlijk brief van de week ook, want ze moest een pasfoto indienen en een adres geven om het cadeau naartoe te sturen.

De pest is alleen dat ik niet wist dat ze naar de Donald Duck geschreven had. En dat ik dus geen idee heb waar die brief over gaat. En dat ik dus net als jullie tot week 51 moet wachten om dat te weten te komen.

Maar ik vrees het ergste. Want als ze de schrijfstijl ook van mij overgenomen heeft, dan wordt het vast een kritische noot over de wantoestanden die hier heersen - dat elke vrijdag een 44-jarige man en twee intelligente meisjes van 15 en 11 aan het vechten zijn over wie het eerst de Donald Duck mag lezen.

Of iets als: "Mijn vader heeft meer dan duizend Donald Duckjes op zolder en wij mogen er niet aankomen" - hoewel...waarschijnlijker is: ..."en we moeten nog steeds mee naar kringloopwinkels om nieuwe Duckjes te zoeken".

Of nog erger: "Mijn moeder leest de Donald Duck in 5 minuten uit".
Nee echt niet, ik zweer het, ik lees hem niet. Dat deed ik toen ik 5 was ofzo...Ik bedoel...okée, heeel soms, áls ik hem lees, dan is hij wel in 5 minuten uit. Want er staat niks in natuurlijk. Althans niet veel waar IK vrolijk van word.
Van mijn kinderen die in een blad verschijnen word ik daarentegen altijd wel heel vrolijk.
Ik schrijf niet erg vaak meer, valt me op.

Ik heb het ook ontzettend druk. Afgelopen weken bezig geweest met mensen helpen (schilderen, verhuizen), mensen te eten krijgen (en dan wel lekker koken natuurlijk), het huis weer op orde krijgen na de vakantie (ja, het begint er nu weer op te lijken, alleen de tuin heb ik de laatste weken verwaarloosd) en school (alle begin is moeilijk).
En dan worden we ook nog heel veel gebeld door (nieuwe) klanten, omdat er dit jaar zo vreselijk veel spinnen zijn, en dus de buitenboel ook heel snel vies is.

En dan wil je eigenlijk ook nog wel eens iets aan een hobby doen (vilt ofzo) maar dat lukt dan alweer niet.

En dan begint donderdagochtend mijn timmercursus - hoera, maar wat moet ik in vredesnaam gaan maken? Ik dacht best veel plannen te hebben, maar het moet eigenlijk ook wel een beetje nuttig zijn. En die leuke ronde tafel die ik wilde maken om de boomstronk/stam die we in de tuin hebben staan...dat is een beetje laat, want de zomer is voorbij.

Dus. Vandaar wat minder tekst hier op meibloempje. Maar zogauw de boel weer onder controle is (hoezo ben ik een control-freak?) dan begint het schrijven vaak ook weer, want dan heb ik weer tijd om na te denken.

Okee, dit was dus allemaal nutteloze informatie voor jullie, maar wat geeft het. Het is weer een begin. Ik schrijf, dus ik besta.
http://vimeo.com/6489263

Op 1.07, 1.37, 2.01, 3.21, 3.26, 4.52, 4.55 zie je A. en J. in beeld.
Op 5.16 ( links in beeld achter de koninklijke dame) zie je G. en mij.
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/8243409.stm














We keken er al een jaar naar uit: De roodharigendag in Breda. Zondag 6 september 2009.

Het was geweldig. Overal fotografen en journalisten, tv en krant, en zelfs modellenbureaus. (www.echtroodhaar.nl bijvoorbeeld). Het was mooi weer, dus zelfs dat zat mee. Inmiddels heb ik van verschillende fotografen alweer foto´s ontvangen.
Hierboven een selectie van de foto´s van die dag - sommige vond ik op internet, maar daar staan A. en J. dan op, dus die mag ik wel in mijn weblog zetten vind ik.

Zoek op Hyves verder eens de roodharigendag-hyves, daar staan ook veel foto´s op waar A. en J. ook op staan, en links naar foto´s. Op de site www.roodharigendag.nl vind je nog links naar nieuwsberichten van over de hele wereld.