Laten we het weer eens over een van mijn favoriete onderwerpen hebben. Eten.

Ik ben er toch ingetuind. Omdat we het de afgelopen weken zo vreselijk druk hadden en het koken haast wat te veel gevraagd was, had ik me afgelopen week laten verleiden om een pakje (feitelijk een zakje ín een pakje...wat is daar eigenlijk het nut van?) soep van Honig te kopen.

En dan ga je soep maken en dan lees je : toevoegen - 1,5 liter water, soepgroenten, soepballetjes. Eventueel vermicelli.

Okee, ik heb dan wel gymnasium gehad, maar volgens mij hoef je er niet zo geleerd voor te zijn om het volgende te bedenken: Als ik anderhalf liter water met soepgroenten en balletjes en vermicelli kook dan heb ik...tadaa.. SOEP! Waarvoor hebben wij dat pakje van Honig dan nog nodig?

Maar goed, toch het zakje poeier er maar bij ingemikt. Met als resultaat slechts dat A. de soep 'leeg' vond smaken. Dus. Volgende keer maar gewoon weer wat groenten in een pan water, dan heb je tenminste echte soep.

Als je zo nadenkt is trouwens driekwart wat er in de winkels staat compleet overbodig. Pakken mix voor appeltaart, cake, muffins... het is allemaal gewoon bloem en je moet er nog steeds eieren, boter, melk, water, appels of wat dan ook bij doen. En je moet het ook nog gewoon mixen of roeren of kneden. Je betaalt er alleen vier of vijf keer zoveel voor, want bloem kost maar een habbekrats, in tegenstelling tot die pakken mix.
Pakken soep en saus zijn ook best nutteloos, want ook daar moet je de feitelijke ingrediënten voor soep of saus nog toevoegen.

Maar goed. Ik zal mij niet weer laten bedotten. Hoop ik.

Ik zag vandaag ook nog een leuk boek staan in de bibliotheek: "Vers van het land". Die komt op mijn verlanglijstje. (Ik heb een ellenlang verlanglijstje bij Bol.com, met boeken en films en muziek. Niet dat ik er aan toe kom om zoveel te kopen, maar het is wel leuk om bij te houden wat ik ook al weer allemaal wilde. Want ook dat gaat voorbij...meestal. Boeken over gezond eten zijn over het algemeen blijvertjes.)

Enniewee... het meeste werk is nu gedaan, maandag nog wat kastjes in elkaar knutselen, en dan heb ik weer tijd te over voor echt koken.
Het heeft weer even geduurd, ik weet het.
Maar ik heb een excuus: We hadden het namelijk erg druk. We hebben J.s slaapkamer helemaal leeggehaald en daarna geschilderd. Dat leeghalen was een uitdaging op zich. Het is ongelooflijk hoe de spullen die allemaal uit dat kleine kamertje kwamen toch de hele bovenverdieping én de zolder wisten te vullen. Een soort wonderbaarlijke spijziging (uit de bijbel) maar dan met spullen. Na het uitdelen hielden we nog 7 manden met spullen ... enzovoorts.

Nee, gelukkig was J. nu eens in een weggooi-en-opruim-bui. Dus gingen er al drie vuilniszakken vol met echte troep weg, en dan nog eens twee met dingen die nog best goed zijn om weg te geven of te verkopen. Ondertussen heb ik al drie volle vuilniszakken met verkoopbare rommel in de gang staan, het wordt tijd voor een rommelmarkt!

In elk geval, een week lang hebben wij ons omzichtig om de obstakels op overloop, trap, en slaapkamers heen bewogen. En ondertussen geschilderd. De eerst biggetjes-roze slaapkamer met gele plinten (denk aan een spekkie) is nu keurig wit (vanille, officieel), zodat het met alles te combineren valt. De boekenkast uit de woonkamer is naar boven verhuisd - en dat betekende dat de hele boekenkast gedemonteerd moest worden en boven weer in elkaar gezet.

In de woonkamer moest een nieuwe boekenkast in elkaar gezet worden. Drie kwartier deden we er maar over! Sommige mensen schrijven blogs vol over de onmogelijkheid van Ikea bouwdozen, maar wij hebben nog nooit een probleem gehad. Altijd voldoende deuveltjes en schroefjes, en wie de handleiding volgt kan zich niet vergissen.

Boekenkast dus. De boeken die nu nog teveel zijn liggen op stapels op de grond. En de LP's. En de bakken met knutselspullen. Er moet dus nog het éen en ander gebeuren. Maar tot nu toe hebben we de vakantie behoorlijk nuttig besteed.


Ik heb gisteren weer iets leuks gevilt: Precies passende pantoffels. Het was wel een waterballet, en de zwaarste klus tot nu toe, maar dan heb je ook wat. Handmade pantoffels! En ze passen zo leuk bij mijn schilderij ook.
Ik zie zojuist dat dit weblog binnenkort (11 april) alweer 4 jaar bestaat! Wow.

En ik maar denken dat ik iemand ben die dingen nooit afmaakt of volhoudt. Dat valt dus wel mee. Ik geef toe dat hobby's bij mij niet het eeuwige leven hebben, maar hé, dat zijn hobby's. Daarin mag je toch wel eens wat afwisseling aanbrengen zonder dat het gelijk als een karakterzwakte wordt neergezet?

Hierbij verklaar ik dan ook dat ik wél een volhouder en afmaker ben. En een doorzetter. Ik wil nu wel eens van dat nare label af.

Maar goed, vier jaar Meibloempje. (En diezelfde dag 15 jaar A. - dat heb ik toch ook maar mooi volgehouden.) Feestje bouwen!

Voor vijftig cent kocht ik in de opruiming bij de boekhandel dit werkje van Mark Fisher. Niet dat ik er zoveel van verwachtte, maar voor vijftig cent val je je niet gauw een buil.
Ik heb het boekje net uitgelezen en het is een kruising tussen Paolo Coelho's Alchemist en The Secret. Verpakt in 95 bladzijden, geen woord te veel, en met weer een hoop leerzame dingen erin. Ook voor wie niet direct miljonair wil worden.

Want uiteraard brengt geld op zichzelf geen geluk. Wel meer mogelijkheden.

Interessant stukje: "De meeste mensen willen gelukkig zijn," zei de miljonair. 'maar ze weten niet waarnaar ze op zoek zijn. Het is dus onvermijdelijk dat ze sterven zonder het gevonden te hebben. En zelfs al hadden ze het gevonden, hoe zouden ze het dan hebben moeten herkennen? Ze zijn net als de mensen die op zoek zijn naar rijkdom. Ze willen niets liever dan rijk zijn. Maar als je ze op de man af vraagt hoeveel ze in een jaar willen verdienen, kunnen de meeste je daar geen antwoord op geven. Als je niet weet waarheen je op weg bent, kom je gewoonlijk nergens.'
[...]
'Stel jezelf de vraag: als ik vannacht zou sterven, zou ik dan voordat ik de laatste adem uitblies tegen mezelf kunnen zeggen dat ik alles had gedaan wat ik die dag van plan was te doen?'
[...]
'Mensen die nooit doen wat ze echt fijn vinden, die als het ware hun dromen hebben opgegeven, behoren tot de levende doden.'

De instantmiljonair legt dan uit, dat als je iets totaal anders zou gaan doen in die laatste 24 uur, je kennelijk NIET gelukkig bent met het leven zoals dat nu is. Slechts weinigen zijn er die in die laatste 24 uur zouden doen wat ze altijd doen; dat is namelijk wat hen gelukkig maakt.
Het punt is dat we onzelf meestal 'rijk rekenen' qua tijd. We denken: Dat komt later wel.

Maar hoe weet jij dat dit niet toevallig je laatste 24 uur zijn?

Stof tot nadenken dus weer; Mark Fisher, De lessen van de instantmiljonair.

P.S. Ik zie dat ik mijn eerste 12 euro al 'verdiend' heb, het boekje kost op internet €12,50.





Een viltsjaal en een vilttas van deze week...