Zaterdag 11 april ben ik met A. naar de musical Tarzan geweest in het Circustheater in Scheveningen. Dat was een hele belevenis, de show is behoorlijk spectaculair. Nu heb ik niet zoveel met apen (tja, daar had ik eerder aan moeten denken, maar A. wilde er zo graag naartoe) dus het begin vond ik niet zoooo denderend, maar het werd steeds leuker.

Bente van den Brand speelde Jane, en John Vooijs speelde Tarzan. En behoorlijk goed, we hebben Ron Link en Chantal Janzen niet gemist. Tarzan en Jane kwamen ook heel erg dicht bij ons, dat was wel leuk.

Voordat de musical begon waren we nog even op het strand geweest, en we hebben theegedronken in het Kurhaus - alleen maar om later te kunnen zeggen dat we theegedronken hebben in het Kurhaus. Je moet er wat voor over hebben om leuke herinneringen te kweken bij je kinderen, toch? In dit geval 12,50.

Alle treinen reden op de juiste tijd en dat mag ook wel eens vermeld. We waren dus om 21.22 weer thuis. G. was die dag met J. naar Aeolus waar ze zelf Jane kon spelen in de ballenbak en klimwanden; met McDonalds na, zodat zij ook iets leuks hadden die dag.
Nu ik erover nadenk lijkt het wel wat zielig, wij Tarzan+Kurhaus en zij ballenbak+McDonalds. Over smaak valt niet te twisten, en zij wilden niet met ons ruilen. En wij al helemaal niet met hen.

Maandag (2e paasdag) zijn we naar Vledder geweest naar het museum voor Glas, Grafiek, en Valse Kunst. We kregen er een heel leuke rondleiding van een mevrouw die enorm veel wist te vertellen en nog smakelijk ook. Zelfs de kinderen vonden het leuk en weten nu alles over Geert-Jan Jansen en Han van Meegeren.

Daarna hebben we ze het Boekenhotel in Doldersum even laten zien (waar G. en ik twee jaar geleden zijn geweest) en oma trakteerde op een ijsje langs de kant van de weg. En het was natuurlijk prachtig weer, dus we voelden ons wel helemaal in vakantiestemming.


Nu is het harde leven weer begonnen, en vanochtend was het tijd voor ons halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts. Gelukkig hadden de kinderen niks. Bij A. vermoedde hij een zwak plekje, maar dat vermoedt hij elke keer. Bij mij nu ook, maar we kunnen het nog een half jaar aanzien, het kon ook gewoon zijn dat de vulling een beetje door het glazuur heenschijnt, en dat er niks aan de hand is. Kijk, dat vind ik nou helemaal niks. Zit ik een half jaar in de zenuwen om éen zo'n opmerking. Dan kan hij beter gewoon niks zeggen en over een halfjaar zeggen dat er iets moet gebeuren. Een beetje meer een verrassingsactie, als Tarzan die ineens uit de lucht komt vallen zeg maar. Nu lijkt het meer op zo'n soort dreigend zwaard van Damocles dat uiteindelijk nooit zal vallen, misschien, maar waar je wel de hele tijd vreselijk nerveus van wordt.

Enniewee, ik heb deze week dus mijn portie knappe kerels wel weer gehad. Tijd voor vakantie.

0 reacties: