Ik ben weer lekker aan het vilten geweest!




Nog enkele foto's, onder andere van Burg Reifferscheid, de Wildenburg, en van Monschau óf Bad Munstereiffel...die plaatsjes lijken op elkaar en op de foto's zijn ze niet echt meer van elkaar te onderscheiden.







Foto's staan chronologisch achterstevoren. De bovenste foto is van de laatste dag.



Beleveniswandeling in Nettersheim. Hier de wandeling, de belevenissen staan op andere foto's.





De Keulse Dom.






Wandeling naar de Narzissenwiesen bij Hollerath.




Het huisje.





Volgens mij kwam die cowboyhoed hem bekend voor. Zuidamerikaanse adelaar, Wildegehege Park Hellenthal.





The Goat-whisperer. Wildgehege Park Hellenthal.



Van elke kleur één. Weiland in Wollenberg.




Zó Sound of music!





Boerenmeubels met bijpassend model.




Plaatje doet me aan een legpuzzel denken...Wildgehegepark Hellenthal.



Voordat de vakantie helemaal in de vergetelheid wegzakt door de drukte van de dag, nog maar even wat foto's en verhaaltjes.

In het kort:

We logeerden in Wollenberg, een gehucht dat jullie al kennen uit mijn vorige bericht. In een huisje uit 1662 of daaromtrent. Het huisje was leuk antiekerig ingericht met een degelijke Deutsche boerentafel en boerenbankjes en grote tegels op de vloer. De muren waren zo'n halve meter dik, en het plafond ongeveer 2 meter hoog. Dat lijkt veel maar het valt tegen, vooral als je zoals G. 1.98m lang bent. Op de bovenverdieping met gezellige grenen bedjes en kastjes was het plafond zelfs nog lager, zodat G. met zijn hoofd scheef moest lopen, en bij de deurposten door de knieën moest. Maar dat mocht de pret niet drukken. Er was een grote tuin die overliep in een nog veel groter weiland dat zich heuvelafwaarts stortte richting de bosrand. Helemaal Sound of Music eerste akte, inclusief nieuwsgierige koeien.

Zoals eerder genoemd, waren er in de omgeving allerlei kleinere en grotere plaatsjes, waar van alles te doen was. Zo waren er twee burchten in de buurt, een wildpark, twee stuwmeren, twee schattige stadjes in toeristensfeer, een Aldi (ja lach maar, maar de duitse Aldi had voor ons een hoge toeristische waarde!) en heel veel bossen, heuvels en weiden. Never a dull moment in Duitsland.

Wij hebben ons dus prima vermaakt, zoals de foto's misschien ook laten zien.

Hier ben ik weer!
We hebben een week heerlijk vakantie gehad in Wollenberg, een gehucht met 182 inwoners in de Eifel. Aangezien het vijf jaar geleden (POLEN!) was dat we echt op vakantie waren, moest het even weer wennen. Maar ik moet zeggen, dit zouden we best vaker kunnen doen.

Er is natuurlijk in vijf jaar wel het een en ander veranderd. De kinderen zijn groter - echt wel handig als je op vakantie gaat. Ik hoefde geen compleet plan (met een tas vol cadeautjes en afleidingsmanoeuvres) - voor onderweg te verzinnen. Een paar bladen en een mobieltje volstaan tegenwoordig om de meiden bezig te houden.

Daarentegen moest er nu een aparte tas mee voor alle elektronische aparatuur: De nintendo ds, de videocamera, een fototoestel, een dvd-speler (je denkt toch niet dat we een week op vakantie gaan naar een huisje met alleen maar een videorecorder?!) natuurlijk vier mobieltjes, de tomtom niet te vergeten, en van al deze apparatuur natuurlijk nog de aansluitsnoertjes en opladers.
En dan te bedenken dat we tien jaar geleden nog niet eens mobieltjes hádden... en al die andere zooi trouwens ook niet.
Ik schaamde me bijna voor die gigantische tas vol. Bijna.

Duitsland was verder erg leuk. Wel viel het me op dat we op de snelweg veelvuldig ingehaald werden door glimmend zwarte en glanzend grijze auto's. En eigenlijk, nu ik er bij stilsta, reden al die andere Duitsers ook in glimmend zwarte of glanzend grijze auto's. Als je een andere kleu...pardon, als je een gekléurde auto zag was het gegarandeerd een auto uit Nederland.
Zó niet stijlvol vergeleken met al die chique zwarte en grijze bolides. Zelfs alle inwoners uit het gehucht-zonder-internet(-en-dvd-spelers) wonend in huisjes uit de 17e eeuw, reden in bmw's en mercedessen. De ochtendspits bestond uit drie luxe-auto's bergafwaarts, de avondspits was diezelfde drie auto's maar dan weer de berg op. Lekker rustig, dat wel. Het feit dat wij er waren betekende dus een flinke extra drukte op de weg en een verpaupering van het dorpsgezicht.

Voor onze boodschappen moesten we vier kilometer verderop naar Schleiden, daar deden we dan 20 minuten over wegens de bochten en hellingen onderweg. Gelukkig had dát gehucht een grote Aldi, Lidl en een REWE. En was alles er lekker goedkoop. En waren er allemaal dingen zoals Reibekuchen-deeg, Rote Gruetze, zure zult in een potje en lekker zurig Duits brood. Verder nog Lindt chocolade en Harzer kaas. (Wat doe ik hier eigenlijk nog?)

Het opvallendste was dat alle omringende gehuchtjes iets met
'-scheid' heetten. Erg leuk als je met mijn familie op stap bent: Zingscheid, Reifferscheid, Dickerscheid, Manscheid, Unterdalerscheid, Berescheid...daar word je uiteindelijk toch (pardon the pun)...hm...scheidziek van?

Dat waren zo de opvallende dingetjes. Foto's en meer verhalen volgen binnenkort!