Dit is een verhaal over een man. Een man met een droom.
De man woonde al jaren in hetzelfde huis, met een postzegeltje grond voor en een postzegeltje grond achter.
Voor was een soort van tuintje met een heg die mooi was maar wel akelig want hij prikte en dat is zo'n gedoe met knippen en vooral met opruimen.
Achter was een soort van terrasje met een zielig strookje gras ernaast aan de ene kant, en een zielig strookje zwarte grond ernaast aan de andere kant.
Al jaren mopperde de man dat de prikheg aan de voorkant maar een keer weg moest. Toen kwamen er nieuwe buren die de heg ook weg wilden hebben en plotseling was het allemaal heel gemakkelijk; twee zaterdagjes werk, en in de voortuin prijkte ineens een groen coniferenhaagje in plaats van de grote stekelige natuurramp.
Aangemoedigd door dit succes bedacht de man dat hij ook best wel iets aan de achtertuin kon doen. Zand werd uitgeschept en tegels neergelegd.
Toen de vrouw van de man zag dat het wat begon te worden vond ze dat er ook best wel wat leuke bloembakken bij konden. En zo geschiedde. Elke avond sproeiden ze de bloemen in de bloembakken met water uit de nieuwe regenton - wat ook al een langgekoesterde wens was.
Toen bedachten ze dat het leuk zou zijn om de tuin helemaal netjes en áf te hebben als de schoonmoeder van de man (uiteraard de moeder van de vrouw, maar dit verhaal gaat over de man en dus zijn schoonmoeder ...) zou komen logeren.
En ze werkten hard en zwoegden dag en nacht, en ja, ook dat lukte. De tuin zag er geweldig uit en de schoonmoeder kwam logeren en was diep onder de indruk.

De man was zo blij met zijn tuin dat hij zei: En nu wil ik ook een partytent.
Wat het woord party er mee te maken was niet zo duidelijk, want het waren niet bepaald party-mensen, maar de vrouw dacht, ach, de man heeft een droom, en wie weet is het best wel gezellig zo'n partytent. En vrienden hadden ook een partytent, en het was ook niet zó erg lastig, je klapte het ding na gebruik zo weer in en borg het weer op. De droom van de partytent hing dus een weekje in de lucht, en toen de man ook nog over een hangmat begon zei de vrouw maar snel: Maar je wilde toch een partytent?

Want zij was wat bezorgder van aard en zag de invouwbare hangmat al op ongelegen momenten invouwen - ze had niet zulke goede ervaringen met hangmatten.

Dus op de dag dat de schoonmoeder van de man arriveerde kwam er dan een partytent. De man en de vrouw keken in de Blokker op een plaatje naar de enige betaalbare versie, en zeiden: Doe ons deze maar.

Thuisgekomen wilde de man dadelijk zijn nieuwe aanwinst uitpakken. Toen de doos eenmaal open was werd duidelijk dat ze te maken hadden met een ander type partytent dan die van de vrienden. Dit was de Ikeavariant: de partytent in losse onderdelen.

De vrouw zei: We kunnen hem beter terugbrengen, dit is niet het soort dat we zochten.
Maar de man wilde zijn droom niet opgeven.
De vrouw zei: We kunnen hem ook morgen opzetten, het is nu warm en we zijn moe en ik moet dadelijk koken. Ik kan je nu niet helpen.
Maar de man wilde zijn droom niet opgeven.
De vrouw zei: Dit zijn allemaal losse onderdelen. Deze moet je dus helemaal afbreken als je hem wilt opbergen. We kunnen hem nu nog terugbrengen, alles zit nog netjes aan elkaar gebonden.
Maar de man wilde zijn droom niet opgeven en luisterde niet naar de vrouw.


Hij begon dus met het in elkaar zetten van de partytent. De vrouw hielp hem dus toch maar, want ja, zo gaan die dingen.

Maar zoals verwacht - door de vrouw althans - was de partytent van het halsstarrige soort. De vrouw dacht allerlei lelijke dingen over het bouwpakket en over de koppigheid van de man. En toen het allemaal niet paste gaf ze het al gauw op en ging koken, want ze had toch al niet zullen helpen, tenslotte.

De schoonmoeder deed haar plicht als schoonmoeder en zei: Dit wordt een ramp. Je kunt hem beter terugbrengen.
Maar de man wilde zijn droom niet opgeven en bouwde koppig verder.

Op zeker moment begon het wankele bouwwerk inderdaad op een partytent te lijken. Behalve dan dat telkens als er nog één metalen buis vast moest, alle andere buizen weer losschoten. Toen bedacht de vrouw - die het natuurlijk toch niet kon nalaten zich er weer mee te bemoeien - dat ze best die buizen met powertape vast konden zetten. Dat deden ze en binnen tien minuten stond er toen een partytent.
De droom was toch uitgekomen, en de man was heel trots op zijn harde werk en op de partytent.

Die door de powertape heel stevig in elkaar zat. En daardoor niet meer afgebroken kon worden, de hele zomer.
Zodat het meest waarschijnlijke einde van dit verhaal is dat de tent binnenkort door de wind meegenomen wordt. Zo komt dan de droom van de vrouw ook nog uit.
Waarna de man en de vrouw een invouwbare partytent gaan kopen die ze dan met een glimlach, in één beweging opzetten waarna ze nog lang en gelukkig leven, zittend onder hun partytent in hun keurige tuin met bloembakken en een regenton.





PS. Elke overeenkomst met bestaande personen wordt ten stelligste ontkend.

0 reacties: