Ze hebben het vast van mij geërfd, want G. houdt er niet van in de belangstelling te staan, maar J. en A. zullen niets ongedaan laten om in druk te verschijnen.

A. is inmiddels toegetreden tot de free-lance achterban van de schoolkrant.

J. ontving gister een mailtje van de Donald Duck. En, waar veel trouwe lezertjes met een standaard briefje afgescheept worden (zie de teleurgestelde berichtjes her en der op internet, van kinderen die dertig keer hebben geschreven en nooit worden geplaatst) is het bij J. in één keer raak. Uiteraard, zit in de familie.
En dan wordt ze nog waarschijnlijk brief van de week ook, want ze moest een pasfoto indienen en een adres geven om het cadeau naartoe te sturen.

De pest is alleen dat ik niet wist dat ze naar de Donald Duck geschreven had. En dat ik dus geen idee heb waar die brief over gaat. En dat ik dus net als jullie tot week 51 moet wachten om dat te weten te komen.

Maar ik vrees het ergste. Want als ze de schrijfstijl ook van mij overgenomen heeft, dan wordt het vast een kritische noot over de wantoestanden die hier heersen - dat elke vrijdag een 44-jarige man en twee intelligente meisjes van 15 en 11 aan het vechten zijn over wie het eerst de Donald Duck mag lezen.

Of iets als: "Mijn vader heeft meer dan duizend Donald Duckjes op zolder en wij mogen er niet aankomen" - hoewel...waarschijnlijker is: ..."en we moeten nog steeds mee naar kringloopwinkels om nieuwe Duckjes te zoeken".

Of nog erger: "Mijn moeder leest de Donald Duck in 5 minuten uit".
Nee echt niet, ik zweer het, ik lees hem niet. Dat deed ik toen ik 5 was ofzo...Ik bedoel...okée, heeel soms, áls ik hem lees, dan is hij wel in 5 minuten uit. Want er staat niks in natuurlijk. Althans niet veel waar IK vrolijk van word.
Van mijn kinderen die in een blad verschijnen word ik daarentegen altijd wel heel vrolijk.

0 reacties: