Vanochtend moesten we naar de tandarts.
Ons halfjaarlijkse uitstapje met het hele gezin. Er wordt altijd gevochten om wie het eerste mag (want die is er ook het eerste vanaf), en vandaag won A.

Helaas was ze er niet meteen af, want ze had een heel klein gaatje en moet over twee weken terugkomen. Ik heb gesmeekt bij de assistente of het niet vandaag kon, maar de tandarts had te weinig tijd over vandaag en het beetje ruimte in de agenda was voor de noodgevallen tussendoor.

Ik heb nog uitgelegd dat A. vanaf nu tot over twee weken een wandelend noodgeval wordt, want door een of ander psychologisch dingetje gaat haar hele gebit nu zeer doen (ook al had ze tot nu toe niet eens last van het gaatje) en bovendien stuitert ze twee weken lang van de zenuwen, dus zeg maar dag tegen de herfstvakantie. Maar de assistente was niet te vermurwen. Keihard. Maar dat moet je ook wel zijn als je bij de tandarts werkt, dus ze zit er op haar plaats waarschijnlijk.

Enniewee, J., G. en ik mankeerden niks. Wel zat er bruine aanslag op mijn ondertanden, maar dat kwam van het roken, zei de tandarts.

Ik rook niet.

Nou ja, het kon ook van de koffie komen (drink ik niet), zwarte thee (idem), drop (kan ik niet tegen, krijg ik vre-se-lijke darmkrampen van), rode wijn (neuh, dank u) of....
Hij keek me aan of ik een soort buitenaards wezen was - of anders minstens een pathologisch leugenaar.
"Het komt in elk geval van iets uit het eten," stelde hij vast.
Oké , oké, hij heeft vást gelijk... Tenslotte was híj degene met een arsenaal martelwerktuigen en een boor op grijpafstand, dus het leek me niet direct de geschikte persoon (of het geschikte moment) om tegen te spreken. Vandaar dat ik nu dus nog steeds niet weet waardoor ik nu rokersaanslag op mijn verder smetteloze gebit heb.

Wij konden hierna weer naar huis, en daarna (het is donderdag tenslotte) ging ik weer timmeren, yes! Ik heb inmiddels écht getimmerd. Vandaag heb ik mijn laptopkastje vrijwel helemaal in elkaar gezet: lijmen, boren en timmeren.
De vrouw die zo graag zaagt was er vandaag niet, dat scheelde een boel stress en lawaai.
Had ik eigenlijk al wel over haar verteld? Nee? Oké, dan volgt hier de uitleg.

Er is op de timmercursus een vrouw van een jaar of zeventig, die dol is op de cirkelzaag. Zij is dan ook niet bepaald het type voor een zelfgemaakt vogelhuisje... Kenau Simons Hasselaar, zoals ik haar in mijn hoofd noem, houdt van erg omvangrijke projecten: deuren, kozijnen, paardestallen en dergelijke; dingen die groot en lang en heel zwaar zijn. Ze levert ook graag commentaar op wat je allemaal verkeerd doet met de cirkelzaag. Ze legt haar projecten doodleuk op andermans plaats, maar kijkt enorm verstoord als er een plankje verlegd is van haar...ehm...paardestaldeurkozijn (ofzo). Volgens mij beschouwt ze de rest van ons als volkomen idioten. Eigenlijk ben ik nog banger van die vrouw dan van de cirkelzaag.
Nou, díe vrouw, die was er niet. Rust in de tent dus.

Ik heb alles in elkaar gezet, en daarna geschuurd. Nu heb ik het kastje thuis: ik moet het nog schilderen en er een pianoscharnier in zetten, en dan is het af! Hierbij alvast een fotootje van wat het tot nu toe geworden is. Ik denk dat ik het oranje ga verven. Of wit, en dan met oranje bloemen sjabloneren. Past het leuk bij de rest van de inrichting.

Ik weet alleen niet of er veel op gelaptopt gaat worden. Het tafeltje is namelijk ook enorm handig om je koffie of thee op te zetten, en die mogelijkheid misten we nog aan die kant van de bank. De tv-gids en de afstandsbedieningen kunnen er ook nog in. Eigenlijk is het nu al zo in gebruik, dat ik nog maar moet zien of ik de kans nog krijg om het af te maken...

En voor familieleden die denken dat ik nu aan de erfelijke aandoening lijd genaamd 'kistjes timmeren': Jullie hebben ongelijk. Het LIJKT alleen maar op een kistje, het ís een kastje. Met een vak voor je laptop. Of je tv-gids. Om even met Magritte te spreken: Ceci n´est pas une kistje.



0 reacties: