Op maandag (had ik al gezegd dat ik van maandagen hou?) kun je me beter niet voor de voeten lopen. Dan ga ik namelijk als de witte tornado door het huis. Zou de jeugd van tegenwoordig trouwens weten wat de witte tornado is? Ik betwijfel het. Maar dat ze beter niet voor mijn voeten kunnen lopen hebben ze geloof ik wel door.
Op maandag poets ik geheel volgens plan & lijstjes mijn huis verticaal. Dus alles stoffen, zuigen en dweilen, op alle verdiepingen. En verder doe ik dan een klus extra voor die week. Dat is deze week de slaapkamers en de badkamer.

Op zich vind ik huishoudelijk werk best wel leuk. Maar dat komt omdat ik het niet als schoonmaken zie, niet echt. Ik ben iemand die graag iets creëert; en schoonmaken en opruimen voelt alsof ik aan een creatie werk; namelijk een schoon, keurig huis. Kijk eens, wat een kunstwerk! Een huis waarin alles glanst en blinkt, en de kussentjes keurig geordend op de kruimelloze bank gevleid zijn!

Het enige nadeel is dan dus ook dat ik het als het verpesten van mijn creatie ervaar wanneer men met een vieze schoen naar binnen stapt, of een broodkruimel laat liggen. Ik bedoel maar, op een schilderij zet je ook geen voetafdruk toch? En in een museum strooi je ook geen broodkruimels.

Mijn maandag ziet er daarom zo uit: Ik beweeg mij zingend (op een of andere manier altijd liedjes over Monday, Monday of Just another Manic Monday) en poetsend door het huis, om dan om 16:00 zwaar geïrriteerd op de bank te ploffen omdat iedereen weer thuis is en geen weet heeft van het kunstwerk dat onder hun uitgetrapte schoenen en neergegooide tassen bedolven is.

Dat is dus het probleem. Tegen de tijd dat mijn creatie af is, is hij al weer verpest. Sartre zei het al: l'enfer, c´est les autres.

Goddank is dit dus alleen op maandagen. De rest van de week maak ik dingen die blijvender zijn dan een schone vloer. En wat kan een kruimel meer of minder me dan schelen? Inderdaad: Niks. Helemaal niks.

0 reacties: