Hoe is het mogelijk...twee blogs voor de prijs van één vandaag!

Er schoot me namelijk zojuist te binnen dat we eergisteren de film Marley & me gezien hebben. En daar wil ik toch wel even iets over kwijt.

Marley & me gaat over een man ( de 'me'-figuur dus) en een hond, Marley genaamd. En eigenlijk een beetje over het leven van die hond bij die man & zijn vrouw en geen kind, 1 kind, 2 kinderen en uiteindelijk 3 kinderen. Die man is stukjesschrijver van beroep, maar niet al te fanatiek zo te zien.

De hele film was een grote traumatische herbeleving van onze eigen hondenhistorie, of eigenlijk hondenhysterie.
Schattige puppy met grote ogen bij de hondenfokker: check.
Jankende puppy 's nachts: check.
Puppy wil per se boven slapen : check.
Hondje is bang voor harde geluiden, met name onweer: check.
Hondje gaat uit zijn dak bij harde geluiden: check.
Hondje is slecht op te voeden: check.
Hondje gaat op cursus: check.
Hondje valt ook niet op te voeden door de cursusleraar: check.
Hond trekt aan de lijn: check.
Hond loopt weg. Reken maar.
Hond loopt telkens weer weg. O, yeah, baby...
Hond is eigenwijs en vervelend. Hond werkt vrouw op de zenuwen.
Vrouw wordt hysterisch en overspannen van de hond. Vrouw zegt dat de hond absoluut weg moet. Check.

Ik zat met verkrampte schouders en kromme tenen te kijken. En dan niet eens alleen om het verhaal, maar ook vanwege de acteurs; Owen Wilson en Jennifer Aniston.
Owen Wilson is echt grappig als hij met, zeg, Jackie Chan speelt. Ik vind hem altijd wel een toffe peer in komische films.
Maar als min of meer serieuze huisvader heeft hij weinig overtuigingskracht. Zijn gezicht heeft maar één uitdrukking; een soort starende blik - alsof hij eigenlijk ergens anders is - en de lipjes getuit. En Jennifer Aniston heeft het voor mij ook niet helemaal. Als ze op zeker moment met drie koters aan tafel zitten heb ik echt het gevoel: Hé, daar heb je Jennifer Aniston en Owen Wilson...en goh...drie kindertjes. Waar zijn de ouders van die kids?
Niet goed dus.

Enniewee. Als je wilt weten hoe ik het hebben van een hond ervaren heb...vooral kijken hoor. Maar als je het verhaal wilt kennen, dan kun je beter het boek lezen. Dat was namelijk wél echt leuk.

0 reacties: