Ergens (al vrij snel na 21 juni) begint G. altijd over 'de donkere dagen voor Kerstmis'- en die opmerking komt vaker voorbij naarmate Kerstmis nadert. En nu is het zover. Het is echt zondagmiddagweer. Koud, mistig. Kil. Stil. Saai. Weer voor warme chocolademelk en rode kool met draadjesvlees. Van dat weer waardoor je liever binnenblijft. En ja hoor!
"Ja, ja...het zijn weer de donkere dagen voor Kerstmis " hoorde ik net in de keuken. Het klonk als een wijze spreuk.

Vroeger (toen hadden we nog geen tv, kinderen!) gingen we dan gezellig plaatjes draaien wat op de een of andere manier toch altijd op iets ongezelligs uitliep. Omdat er iemand te hard rammelde met de Lego in de Legobak. Of omdat er onenigheid was over welk plaatje er gedraaid moest worden. Of omdat er teveel heen-en-weer-geloop naar de gang of de keuken was, wat de opgespaarde warmte van de gaskachel uit de kamer de onverwarmde ruimte in trok, ons bibberend achterlatend. Deur dicht! riepen de bibberaars dan boos.

We leden dan ook aan een collectieve zondagmiddagdepressie. Af en toe maakten we een wanhopige wandeling om ons aan de sombere sfeer te ontrukken, maar dat werkte toch niet echt. Er was ook nooit een winkel open waar je je in de vergetelheid kon storten, dus je wandelde behoorlijk doelloos van huis weer terug naar huis. Daar weer aangekomen bleek de depressie niet opgelost door het wandelen...kan het nog deprimerender? (Het kon, maar ik laat het hierbij.)

Gelukkig loopt het hier meestal beter af op die zondagmiddagen. Een centraal verwarmd huis is toch wel een zegen van de beschaving. Iedereen kan gezellig op zijn eigen kamer leren, werken of met puzzelstukjes rammelen. En wil je toch (waarom ook weer?) allemaal in dezelfde kamer zitten, dan kan iedereen naar zijn eigen muziek luisteren dankzij Ipods en mp3-spelers. En anders draaien we gewoon Abba, dat is altijd goed.
De chocolademelk hoeft niet in een steenkoude keuken gemaakt te worden. De wasmachine is niet bevroren en snort tevreden. We kunnen naar de wc zonder angst voor blaasontsteking wegens optrekkende kou uit de grond of tocht door de kieren in het wc-raampje.
Hoewel de misthoorn elke drie seconden zijn klaaglijke roep laat horen en zo nog een poging doet om ons moreel onderuit te halen, zijn wij - in onze behaaglijke kleren op de bank - daar volkomen tegen bestand. Knus en gezellig is het.

Daarom zit ik me nu al twintig minuten af te vragen waarom al die mensen voor ons huis langs wandelen. Er valt niks te zien buiten, want de mist is zo dicht als erwtensoep. Het is koud, kil en saai ... maar het lijkt hier verdorie de vierdaagse wel.

Hallo, mensen! Dit zijn de donkere dagen voor kerstmis! Ga gezellig binnen zitten genieten! Steek een digitaal haardvuurtje aan. Warm je tenen aan de CV. Draai elpeetjes! Leg een ouderwetsche puzzel! Chocolademelk smaakt ook heerlijk zónder wandeling, echt waar. Vooruit, doe het. Die TV, daar hebben je ouders voor gezwoegd. Onze voorouders hebben zich afgebeuld om ons, hun nazaten, meer te geven dan ze zelf hadden; dingen als centrale verwarming en computers. Geniet er dan ook van! Voordat je het weet is het weer zomer en moeten we weer verplicht buiten eten...




PS. Gedeprimeerd geworden? Het kan altijd nog erger...na het schrijven van dit blog las ik een column van Daphne Deckers met daarin een verwijzing naar de site www.fmylife.com
Beslist lezen als het je even tegenzit....

2 reacties:

A. zei

ja op zo'n dag als deze zondag ben ik ook blij met mijn cv en tv.

liefs
mamma

Lavender zei

ja deh; en dan eindig je het bericht met Daphne Deckers? Heb ik bijna alsnog een winterdepressie opgelopen van dat mens. Die mag helemaal nie klagen nie van mij nie.


Verder een heerlijk bericht geschreven hoor; ik voelde mijn tenen al bijna kriebelen tegen de CV en de smaak van hot choco is ook lekker!

Fijne week,
Lavender