Geduld is een schone zaak. Zegt men. Ik ben er ook helemaal voor, in principe. Vaak ben ik een heel geduldig mens. Ik wacht soms wekenlang totdat een kind de schoenen van onder de bank opruimt. Ik wacht al jaren op de terugkeer van de verdwenen sokken. Ik wacht heel geduldig op de dag dat ik tevreden met mezelf zal zijn,(of anders iedereen om mij heen met mij, dat is ook oké. )

Maar verdorie, nu heb ik een notebook gewonnen, nu wil ik hem hebben ook. Ik heb geen idee wanneer hij verstuurd gaat worden. Het kan nog wel een maand duren, maar hij kan ook vandaag al komen. En juist die laatste mogelijkheid zorgt ervoor dat ik geen seconde rust meer heb. De auto´s rijden hier altijd af en aan - het is een redelijk bedrijvige boel zo tegenover het voetbalveld, en zeker op zaterdag -, maar nu kijk ik op bij elke beweging. Wat er op neer komt dat ik ongeveer elke twee seconden opkijk. Een ja-knikker is er niks bij. (Ik vind overigens dat er een streepje tussen ja en knikker moet ook al is dat mogelijk fout Nederlands, want zonder streepje lees ik dus telkens jak-nikker. Ik heb zo´n idee dat dat tegenwoordig niet meer politiek correct is.)

Opkijken dus, bij elke beweging. En natuurlijk is de TNT-bus gisteren drie keer tergend langzaam voorbijgereden, maar voor mij werd niks gebracht. Dat gebeurt wel eens vaker, met name als ik op een pakketje wacht. Ook valt me dan op hoeveel verschillende verzendbedrijven en koeriers er zijn. En hoeveel onze buren eigenlijk allemaal bestellen. Het kan nog erger trouwens, (dit gebeurde vorige week): Ik wacht op een pakketje, dan komt er een TNT-bus, en even later gaat de bel... Wild juicht mijn hart, maar helaas....pakketje voor de buren, maar die zijn niet thuis, of ze het even bij ons mogen afgeven... Grrr... dubbele teleurstelling. Wij niet. Zij wél.

Maar ja, met al dat ópkijken zie je nog eens wat. Gisteren stopte er een politieauto voor een van de buren; Hun auto bleek vernield te zijn. En vandaag heb ik al twee keer een ambulance gespot. De eerste was van de dokterswacht, de tweede was een serieuze ambulance die mijn 85-jarige buurvrouw met dubbele longontsteking en mogelijk Mexicaanse griep naar het ziekenhuis heeft afgevoerd. De ambulancemedewerkers hadden zich ter beveiliging compleet ingepakt inclusief mondkapjes, dit om elke uitwisseling van virussen onmogelijk te maken, en ook de buurvrouw was nog net niet luchtdicht verpakt. Kun je nagaan wat ik allemaal mis wanneer ik níet de hele tijd met éen oog naar buiten kijk.

En nu zijn we alweer een halfuur verder, en er is nog steeds geen Notebook. :(

0 reacties: