Ik heb het nooit gehad, en kennelijk krijg ik het ook niet meer. Ik dacht éven dat ik het een beetje in de gaten had, maar nee hoor.

Wat is er loos? Voorbeeldje. Toen ik klein was droegen de meeste meisjes een broek, dat was helemaal hip. Ik liep in een jurkje, of in rokjes.  Toen ik de broek geadopteerd had, waren schattige rokjes en jurkjes het helemaal.

Toen kort haar in was, had ik lang haar. Tegen de tijd dat ik (5e klas lagere school) mijn haar eraf liet knippen, was op wonderbaarlijke wijze plotseling lang haar de mode. Dus gedurende de middelbare schooltijd liet ik mijn haar weer groeien - en jawel, toen ik uiteindelijk haar tot op mijn kont had, liepen de 'hippe' meiden weer met een fris, kort koppie.

Nadat A. geboren was moest mijn haar er maar weer af, kort was ín, de vlotte twintigers hadden kort haar en bovendien was het heel praktisch. Een baby die de hele tijd aan je haar zit te trekken is tenslotte ook wel onhandig.
Maar goed. Inmiddels is kort haar al weer uit. Als je nu met kort haar loopt zien ze meteen dat je dertig of ouder bent én ouderwets, want tegenwoordig hou je gewoon weer lang haar. Ook als je kinderen hebt of oud & getrouwd bent.

Ook ik laat mijn haar weer groeien,  niet ellenlang natuurlijk (ik ben voorzichtiger geworden), maar in elk geval zo lang dat ik niet de hele winter lig te bibberen omdat mijn nek zo koud is - dat gebeurde vorige winter namelijk. En haar is wel een lekker isolatielaagje dan.
Waarschijnlijk is dit dus het moment waarop de mode weer gaat omslaan. Ik láng haar, de rest van de wereld weer kort. Om moe van te worden.

Maar hoe kwam ik hier nu ook weer op?

Oja. Voor het eerst in 35 jaar heb ik mij er een paar maanden geleden aan gewaagd mijn wenbrauwen te epileren. En ik hou het nog bij ook. Ik keek anders zo duister. Het knapte echt vreselijk op. Nu snap ik waarom iedereen dat doet, en wat heb ik al die jaren zwart gekeken met mijn ongeknipte heggen.

Maar verdraaid, nu zie ik plotseling allerlei BN-ers die grote, dikke wenbrauwen hebben gekweekt, (denk Frida Kahlo) al dan niet aangedikt met een hoop poeder. Daphne Deckers in BNTM met wenkbrauwen ter grootte van een leesbril, ik weet niet wat ik zie!

Erger nog, zelfs op de site van de Libelle (en da's toch voor de oudere generatie, zeg maar) staat dat volle wenkbrauwen in zijn. Lees ik nu. Waarom wist ik dat niet?

Zucht. Dus ik denk dat ik het echt niet heb. Nou ja, ik heb wel íets, natuurlijk: de feilloze intuïtie om altijd recht tegen de heersende mode in te gaan, zelfs al is dat helemaal niet mijn bedoeling. Maar op een of andere manier is dat niet echt een troost. Ik krijg zo toch het idee dat het mijn lot is om er belachelijk uit te zien, in welk tijdperk dan ook.

2 reacties:

Petra zei

Hallo Meibloempje,

Ik heb er lang over nagedacht want ik hou niet zo van reageren op een weblog maar nu doe ik het toch. Ook ik ben een fan sinds de bespaarmaand. Ik vind dat je heel erg leuk schrijft en hele herkenbare dingen beschrijft. Ik ben ook creatief en houd van koken. Ik werk in een boekenwinkel heb 2 kinderen op de middelbare school en blijf met nat, mistig weer graag binnen (prima weer om te breien, naaien e.d.).
Ik wens je nog veel inspiratie zodat ik voorlopig nog van je weblog kan genieten.

Groeten, Petra Meester.

Meibloempje zei

Hallo Petra,


Wat leuk dat je toch reageert! En fijn om nog een gelijkgestemde ziel te vinden...zo te horen hebben we veel gemeen. :)

Ik zal vandaag weer eens schrijven, want het is er de afgelopen dagen schandalig bij gebleven... ik schaam mij diep.

Groetjes, Meibloempje