Posted by Picasa
En zo is het alweer 31 december 2009. De Top2000 helpt ons door de laatste uren van het jaar.
Daarnet werden er versgebakken oliebollen afgeleverd door de achterbuurvrouw. Wat wil een mens nog meer? (Een algeheel vuurwerkverbod zou leuk zijn. Maar dat zal er wel niet inzitten.)

Over oliebollen gesproken. Vanaf morgen gaan er weer miljoenen mensen op dieet, omdat het 1 januari is. Wat enorm onlogisch is. Januari is zo´n beetje de meest saaie, deprimerende, sombere maand die er is.
Behalve dat het langzaam weer wat lichter wordt is er niks leuks aan. De opgefokte gezelligheid is achter de rug, de school begint weer. Buiten is alles kaal en dor en grijs.

Het is te koud om salades en rauwkost te eten (laat staan yoghurt...brrrr) en van het land komen alleen nog kool en spruitjes wat maar darmproblemen geeft en chagrijnige gezichten aan tafel. Kortom, de enige manier om deze maand op een fatsoenlijke manier door te komen is met een flinke voorraad chocola en warme melk en een grote stapel dvd´s, en dan half februari tegelijk met de sneeuwklokjes je neus weer boven de dekens uitsteken. En dus niet door op dieet te gaan.

Maar goed. Morgen zal ik daar wel weer anders over denken. Ik heb in mijn hoofd een soort tweedimensionale afbeelding van de jaarkalender, en op de een of andere manier gaat op 1 januari een knop om en sta ik plotseling in de startblokken om te gaan opruimen, schoonmaken en allerlei andere activiteiten te ontplooien. Niks onder de dekens, niks chocola en warme melk. Dus wie weet ga ik ook wel salades eten. Of yoghurt. Wie weet.

Voor wie van plan is te gaan afvallen: sterkte. Geniet van je koude yoghurt.

Voor wie het niet van plan is: Ook sterkte. De spiegel is onbarmhartig. Vooral in dat akelig kille januari-licht.
Kerstvakantie. De routine is ver te zoeken. Vandaar ook wat minder blogs van mijn hand.

Wat hebben we zoal gedaan? We zijn in Groningen geweest. Dat was heel leuk. We hebben zelfs het Glazen Huis gezien. Sterker nog, we hebben zelfs een euro gedoneerd door heel altruïstisch een kop warme chocolademelk te kopen toen we daar op de Grote Markt stonden te bibberen. Later die dag hebben we nog veel menslievender een heleboel kleding besteld bij Wehkamp, die de helft van alle bedragen aan bestelde kleding weggaf aan Serious Request. Tjonge, wat voelden we ons toen...gul. En dat vlak voor de kerstdagen. Drie vliegen in éen klap.

En dan het weer. Zoals inmiddels iedereen weet, sneeuwde het. Oók al vlak voor de kerstdagen. Toen we in Groningen naar de stad wilden, bleken de bussen niet meer te rijden. Een wandelingetje naar het centrum mondde uit in een doorlopende wankel- en glijpartij van bijna een uur.

Gelukkig waren we die dag niet naar de IKEA gelopen (wat oorspronkelijk het plan was, nou ja, we zouden met de bus, maar die reed immers niet meer) want die bleek zijn deuren wegens het slechte weer niet geopend te hebben. Nou, dan weet je ongeveer hoe slecht de situatie is: IKEA die NIET open is. Dit was dus ook meteen het weer-hoogtepunt (of beter: -dieptepunt) in mijn leven. Op die keer na dan dat ik met min 20 naar school ben gefietst. Als enige. Omdat de rest zo slim was om met de bus te gaan.

Anyway. Toen we weer thuis waren kregen we visite en logees.

Voor die tijd moesten we ons nog door een belachelijk overvolle AH worstelen (Waarom moet iedereen voor de kerst ineens naar de AH???) en door een lege ALDI (Oeps, nee wij wisten niet dat de winkel om vier uur dichtging. En dat het tien voor vier was toen wij er kwamen winkelen.)

Twee meiden kwamen er te logeren. We verwachtten het ergste: Gillen, krijsen, bitch-fights. Maar het tegendeel bleek waar: Zo rustig is het gewoonlijk nooit in dit huis. Meestal worden vakanties vanaf dag 1 gedomineerd door A. die verkondigt: Ik verveel me. Wanneer begint de school weer? Routine-verslaving is kennelijk erfelijk.
Maar nu? Ik heb haar nog niet horen klagen. Drie dagen lang vier meiden boven en geen kik gehoord. Dat we een oude (heel oude) tv en een antieke (nou ja...) dvd speler op A.´s kamer hadden neergepoot zal daartoe bijgedragen hebben. Dat ze films keken tot half een ´s nachts en dan ´s morgens lang uitsliepen ook. En de lading chocola en chips en cola (niet door ons geleverd!) hield hun brein waarschijnlijk in een continue staat van verdoving.

Toen we de vriendinnen zondag weer naar huis brachten en A. en vriendin S. tot de conclusie kwamen dat ze nu beiden de rest van de vakantie niets meer te doen hadden, hebben we vriendin S. daarom maar haastig weer ingeladen en mee naar huis genomen. Stel je voor dat haar ouders haar weer zelf wilden hebben.

Dus nu hangen er drie meiden op de bank, afwisselend op de Nintendo DS, voor een Barbiefilm of voor Mcleod´s Daughters. Leuk, zo tussen 11 en 16 jaar kun je er qua amusement echt alle kanten mee uit. A. en vriendin S. hebben nog pepernoten gebakken, en dat zonder de keuken als rampgebied achter te laten!

Kortom, ik hoef nog maar 5 dagen, en wie weet gaat het lukken zonder overspannen te worden!
Hoe hard ik ook mijn best doe om biologisch te eten, te besparen, en de kinderen het consuminderen bij te brengen, éen ding heb ik steeds niet onder controle gekregen: het weggooien van eten.

Zo. Het hoge woord is eruit.
Wij gooien wel eens eten weg.

Uiteraard niet zomaar. Dat wil zeggen: Ik bewaar kliekjes netjes in de koelkast. Soms maak ik er de volgende dag dan iets lekkers mee. Maar meestal staan ze lijdzaam in de koelkast totdat ze verschimmeld zijn. Dan gooi ik ze weg - wat moet je er anders mee? Kliekjes bewaren is over het algemeen dus gewoon uitstel van executie. Maar als ik kliekjes weggooi die verschimmeld zijn voel ik me in elk geval minder schuldig dan wanneer ik de restjes rechtstreeks van de borden/uit de pan in de vuilnisbak veeg.

Verder heb ik altijd een flinke voorraad fruit in huis. De fruitconsumptie gaat echter in een ritme dat ik nog niet te pakken heb, maar dat in elk geval níet gelijk op loopt met de inkoop van fruit. Dus als ik flink heb ingekocht omdat iedereen klaagde over fruitgebrek, wordt er prompt de week daarna amper een vrucht geconsumeerd. En liggen de peren (die vooral) zachtjes weg te teren in de fruitschaal. Een bruine banaan of een appel met een zachte plek weet ik meestal nog wel een smakelijk einde te geven door ze in de muffins te verwerken (niet aan mijn kinderen vertellen!!) maar peren worden echt vies. Enkele reis vuilnisbak dus. Het nadeel van fruit weggooien is dat je ongeveer weet wat het gekost heeft. Ik zie dus de eurootjes in de vuilnisbak verdwijnen als ik er weer een paar peren doneer.

En dan brood. Wij zijn van die aardige ouders die elke ochtend om 06:15 opstaan om boterhammen te smeren voor onze bloedjes van kinderen. Maar die wisten dat niet altijd te waarderen. "Ik hoef geen boter." "Ik lust geen margarine" "Ieuwk, wie doet er nou jam op brood" "Een broodje met honing wordt zo klef als je hem meeneemt naar school." "Papa doet van die rare klonten/dikke lagen/te veel plakken boter/pindakaas/kaas op brood. Die hoef ik niet." "Mam, maak je wraps voor mee-naar-school?"
Kortom, van de keurige & smakelijk gesmeerde stapeltjes brood bleef hoe langer hoe meer over. Elke week ging er wel een half brood de vuilnisbak in. Slik. Weggegooid geld, letterlijk.

Dus de maat was vol. Ik was het zat zoveel eten weg te gooien en ook het gezeur over het al of niet goed smeren en beleggen kwam me mijn neusgaten uit. Dan maar geen leuke ouders. Die bloedjes van kinderen smeren hun brood voortaan maar zelf. Ieder voor zich.

En het werkt. Al een week is er geen enkele boterham in de vuilnisbak beland. Hoera. Uiteraard hebben we wél even de biologische chocopasta op de bovenste plank gezet, chocola komt alleen in het weekend op het brood. Anders kan ik wel raden hoe de ontbijtjes en lunches er uitzien: brood met pasta (en voor de verandering hagelslag), en dan wél in flinke klonten/dikke lagen natuurlijk.

En dan kan ik weer potten jam en hompen kaas gaan weggooien. Wat wel leuk is voor de vuilnisbak, enige afwisseling in het menu, maar ik was eigenlijk van plan de vuilnisbak helemaal niet meer te voederen.

Eens denken... misschien kan ik wel meer karweitjes skippen onder het mom van besparing. Iedereen zijn eigen was doen? Zelf eten koken? Hmmmm...
Zondagmiddag. Onze WC is plotseling gigantisch verstopt. Uiteraard op zondagmiddag. Wat doe je eraan? Je spoelt door, en je spoelt nog eens door, en het helpt allemaal niks. Je (lees hier vooral niet: IK!) gaat aan de slag met de WC-borstel - wie weet kun je daarmee nog iets loshalen dan wel vooruit duwen. Je (opnieuw: not me!) zit tot aan je ellebogen in het smerige water, de vloer is nat, en de verstopping blijft. Gordijnroeden worden omgebouwd tot wc-reddings-werktuig. Maar nee, de WC geeft zich niet over.

Dan bel je dus de RRS, in de hoop dat je op maandagmorgen als eerste aan de beurt bent. Maar de RRS blijkt gewoon 24 uur per dag te werken, en nadat hij zich ervan verzekerd heeft dat wij niet stiekem een tweede WC achter de hand hebben (was het maar waar!) belooft Rik van de RRS dat er dezelfde avond nog iemand komt.

En ja hoor, om half negen, zondagavond, staat een frisse jongeman op handige klompen voor de deur. Die klompen zijn handig omdat hij nu steeds in en uit kan lopen zonder onze gang vies te maken - hij laat de klompen gewoon buiten staan. Cool!
"Weet u ook hoe het komt, die verstopping?" vraagt de frisse jongen. Ik had het me ook al afgevraagd. Ik dacht zoiets van een combinatie van een te grote boodschap en teveel WC-papier? (It wasn´t me!)

"Was het niet het toiletblokje?" vraagt hij. Ik zeg nee, ik heb nooit een toiletbl....oeps. Hier gaat mij een lichtje op. Ik heb vorige week een toiletblokje gekocht. In een opwelling. Die (opwelling) ging ongeveer zo: Laat ik nou ook eens doen alsof ik normaal ben en net als alle andere mensen een toiletblokje ophangen. Ik bedoel maar, hoeveel schappen in de winkels zijn er niet gewijd aan dit soort dingen? En ik doe er weer niet aan mee.
Het was een tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering, denk ik.
Ik heb het niet zo op luchtverfrissers, sfeergeuren, geurkaarsen en wat dies meer zij. Al die chemische troep kan nooit gezond zijn voor een mens, en een toilet dat overweldigend schoon ruikt hoeft helemaal niet schoon te zijn. Mijn WC is keurig schoon, maar een toiletblokje is zó... níét mij.
(Oké... ik geef het toe...er zou visite komen die zelf een stuk of tien toiletblokjes heeft hangen + vijf luchtverfrissers en ik wilde niet al te onrein overkomen, ook al is mijn WC smetteloos. Daar heb je het weer, alles voor een goede indruk, en dus zo hopeloos nutteloos en verkeerd. Het wordt kennelijk ook meteen bestraft.)

Ik probeer te bedenken of we het toiletblokje nog gezien hebben de laatste twee uur. Ik kan het me niet herinneren. Het is in elk geval niet meer aanwezig, wat ons het ergste doet vermoeden.

De klompenjongen ligt al op zijn knietjes voor ons toilet en haalt allerlei dingen uit met een soort omgekeerde plopper. Het helpt niks. Uiteindelijk moet de pot van de vloer. Maar dan blijkt het toiletblokje inmiddels toch zijn weg naar het riool te hebben gevonden. De WC-pot kan weer uit de gang en terug in zijn hok. Hoera! Alles werkt weer! Nooit meer een toiletblokje! Voortaan blijf ik gewoon dicht bij mijzelf en mijn toiletblokje-vrije WC.

Ik kan de RRS-jongen wel zoenen, maar ik bedank hem, en geef hem - als hij weer in zijn klompten schuift - een keurige hand.
Die ik daarna ontsmet met Dettol. Net als de de wc-pot, de vloer, de muren, de gang (niet per se in die volgorde)...eigenlijk het hele huis.
En weet je wat? Dettol, dát ruikt pas lekker fris.