Hoe hard ik ook mijn best doe om biologisch te eten, te besparen, en de kinderen het consuminderen bij te brengen, éen ding heb ik steeds niet onder controle gekregen: het weggooien van eten.

Zo. Het hoge woord is eruit.
Wij gooien wel eens eten weg.

Uiteraard niet zomaar. Dat wil zeggen: Ik bewaar kliekjes netjes in de koelkast. Soms maak ik er de volgende dag dan iets lekkers mee. Maar meestal staan ze lijdzaam in de koelkast totdat ze verschimmeld zijn. Dan gooi ik ze weg - wat moet je er anders mee? Kliekjes bewaren is over het algemeen dus gewoon uitstel van executie. Maar als ik kliekjes weggooi die verschimmeld zijn voel ik me in elk geval minder schuldig dan wanneer ik de restjes rechtstreeks van de borden/uit de pan in de vuilnisbak veeg.

Verder heb ik altijd een flinke voorraad fruit in huis. De fruitconsumptie gaat echter in een ritme dat ik nog niet te pakken heb, maar dat in elk geval níet gelijk op loopt met de inkoop van fruit. Dus als ik flink heb ingekocht omdat iedereen klaagde over fruitgebrek, wordt er prompt de week daarna amper een vrucht geconsumeerd. En liggen de peren (die vooral) zachtjes weg te teren in de fruitschaal. Een bruine banaan of een appel met een zachte plek weet ik meestal nog wel een smakelijk einde te geven door ze in de muffins te verwerken (niet aan mijn kinderen vertellen!!) maar peren worden echt vies. Enkele reis vuilnisbak dus. Het nadeel van fruit weggooien is dat je ongeveer weet wat het gekost heeft. Ik zie dus de eurootjes in de vuilnisbak verdwijnen als ik er weer een paar peren doneer.

En dan brood. Wij zijn van die aardige ouders die elke ochtend om 06:15 opstaan om boterhammen te smeren voor onze bloedjes van kinderen. Maar die wisten dat niet altijd te waarderen. "Ik hoef geen boter." "Ik lust geen margarine" "Ieuwk, wie doet er nou jam op brood" "Een broodje met honing wordt zo klef als je hem meeneemt naar school." "Papa doet van die rare klonten/dikke lagen/te veel plakken boter/pindakaas/kaas op brood. Die hoef ik niet." "Mam, maak je wraps voor mee-naar-school?"
Kortom, van de keurige & smakelijk gesmeerde stapeltjes brood bleef hoe langer hoe meer over. Elke week ging er wel een half brood de vuilnisbak in. Slik. Weggegooid geld, letterlijk.

Dus de maat was vol. Ik was het zat zoveel eten weg te gooien en ook het gezeur over het al of niet goed smeren en beleggen kwam me mijn neusgaten uit. Dan maar geen leuke ouders. Die bloedjes van kinderen smeren hun brood voortaan maar zelf. Ieder voor zich.

En het werkt. Al een week is er geen enkele boterham in de vuilnisbak beland. Hoera. Uiteraard hebben we wél even de biologische chocopasta op de bovenste plank gezet, chocola komt alleen in het weekend op het brood. Anders kan ik wel raden hoe de ontbijtjes en lunches er uitzien: brood met pasta (en voor de verandering hagelslag), en dan wél in flinke klonten/dikke lagen natuurlijk.

En dan kan ik weer potten jam en hompen kaas gaan weggooien. Wat wel leuk is voor de vuilnisbak, enige afwisseling in het menu, maar ik was eigenlijk van plan de vuilnisbak helemaal niet meer te voederen.

Eens denken... misschien kan ik wel meer karweitjes skippen onder het mom van besparing. Iedereen zijn eigen was doen? Zelf eten koken? Hmmmm...

0 reacties: