Slik. De buurvrouw die een maand of twee geleden nog door mannen in witte pakken werd afgevoerd met een dubbele longontsteking komt niet meer terug. Haar dochter en de dokter vonden het beter dat ze naar een aanleunwoninkje gaat. Zelfstandig begeleid wonen, zoiets.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen, buurvrouw is al 87 jaar en is vaak ziek. En ik was ook wel eens bang dat ze het gas zou vergeten aan te steken en dat wij zouden eindigen als een berichtje in de krant: Ontploffing kost gezin het leven.

Maar zelf wilde ze beslist niet weg, want ze was nog geheel zelfstandig. Niet echt het type mummelende bejaarde. Toen wij hier kwamen wonen, zo´n 12 jaar geleden, tenniste ze nog. Dat zat er de laatste jaren niet meer in, maar de spirit was er nog wel. Ze haalde af en toe nog flink uit, zeg maar.

Nu haalt de dochter het huis leeg, en moesten wij maar even kijken of er ook nog iets van onze gading bij zit. Wat voelt dat verkeerd. Alsof je even achter iemands rug om de boel weghaalt. Maar niet alles kan mee naar de bejaardenwoning, en al het overige wordt opgehaald door de kringloopwinkel.

Tja. In dat geval zie ik hier en daar nog wel een leuk dingetje. Aandenken aan de buurvrouw, denk ik dan maar. Zo liggen er nu twee onverwoestbare (want nylon of zo) namaak-perzische tapijten in onze kamer. Met een druk patroon, wat de luie mens enorm vooruithelpt: Je ziet geen kruimeltje meer. Stofzuigen kan gereduceerd worden tot 1 x per 2 dagen met zo´n bonte vloer. Dank u, buurvrouw. Verder een antieke maar nog perfect werkende houten radio van Philips, een stapel LP´s en cassettebandjes en een klok. G. ook weer happy.

Maar nu. Weer buren weg. Toen wij hier kwamen wonen, waren we de eerste nieuwelingen in 35 jaar. Alle bewoners woonden hier al vanaf het begin. Nu zijn al onze naaste buren vertrokken, en gaan zelfs de honderdjarigen van drie deuren verderop verhuizen. Nu zijn wij de langstzittende bewoners van ónze kant van het blok. Ik geloof dat alleen op het andere eind nog mensen wonen die er ook al woonden toen wij hier kwamen. Dat voelt wel vreemd.

Bovendien blijkt ons huis, waarvan ik altijd dacht dat het absoluut niet gehorig was, juist héél gehorig te zijn; de mensen die hier om ons heen woonden waren zo rustig en stil, daarom hoorden wij nooit iets. Dat is nu wel anders. Timmeren, boren, zagen, lopen op de trap, deuren open en dicht...elk dingetje hoor je. Zelfs van twee deuren verderop. En als het huis van de buurvrouw verkocht wordt, zullen we wel weer de hele zomer in de verbouwingsherrie zitten. Gelukkig is zoiets maar tijdelijk.

Het goede nieuws is dat dit kennelijk een gezond buurtje is en je hier best honderd kunt worden. Dus wie weet wonen we hier over 35 jaar nog steeds met onze nieuwe oude buren, en denken we nog eens aan die mensen die hier vóór ons hebben gewoond. Met hun hond die ze niet konden missen, en hun auto waar ze op hun honderdste nog in reden en de zakken stoofpeertjes die ze langsbrachten van de perenbomen bij de tennisbaan.

Buurvrouw, het ga u goed.

0 reacties: