Tja, en nu serieus.
Ik ben, zoals bekend, geregeld bezig modieus te consuminderen, maar nu het al zes weken sneeuwt, vriest en regent wordt het serious business...G. kan namelijk niet bepaald veel werken. Er komt wel iets binnen, maar dat druppelt minder hard dan de regen. Een kans dus om te kijken of we het écht met wat minder kunnen doen. Tot nu toe leven we nog. En de belasting is betaald. Maar nu komen de grote bedragen weer: Huur, ziekenfonds en dergelijke. Dat wordt dus even alle zeilen bijzetten, actief worden op Marktplaats, de hand op de knip houden en de kiezen op elkaar.

In de nieuwste Genoeg (dat blad over consuminderen, allang voordat zulks modieus werd) vraagt Francois de Waal zich af of mensen die MOETEN consuminderen - die door omstandigheden niks uit te geven hebben - hierin ook wel plezier vinden. Of is dat nou juist weer weggelegd voor de mensen die vrijwillig consuminderen?

Ik weet wel dat consuminderen makkelijker is als je ervan overtuigd bent dat je genoeg hebt. Ik heb zelf een tijd best vaak kleding gekocht, omdat het eeuwig in tweede(en derde- en vierde-)hands kleding lopen (als kind) een soort trauma had opgeleverd. Ik wilde ook eens nieuw en in de mode zijn!
Maar na één dag dragen is elk kledingstuk tweedehands. En dan besef je dat het niet hoeft, nieuw. Maar dat besef kwam bij mij pas toen ik óók eens ervaren had wat het was om nieuwe kleding te kopen wanneer ik er maar zin in had. Die ervaring moest er eerst zijn. Tot die tijd benijdde ik degenen die zomaar nieuwe kleding konden halen.

Terugkomend op de vraag in Genoeg: kunnen mensen die moeten minderen, die moeten bezuinigen, hier plezier in hebben?
Ik denk van wel. Het is een kwestie van instelling. Als je stopt met willen is het niet zo moeilijk.
Maar hoe stop je met willen als je niet eerst ervaren hebt dat hebben er niet toe doet? Dat lijkt me een ingewikkelder kwestie.

In elk geval kan ik nu eens testen hoever we echt kunnen gaan. Met hoe weinig kunnen we toe? Ik ben benieuwd...

0 reacties: