Vorige week startte ik mijn weggeef-actie. En met succes. Het aantal volgers van dit blog is ruim verdubbeld! Van 6 naar 13 stuks, dat geeft de burger moed. ;)

Vandaag wordt door middel van loting beslist wie de winnaar is van de biologische zaden.

Ik heb vanmiddag heel erg creatief zitten zakjes plakken (van PIP-cadeaupapier!) om de zaadjes in te verpakken.

Ik ga zo dadelijk de namen van alle volgers opschrijven, in een bakje doen en dan trekt mijn dochter er één papiertje uit, om alle schijn van voorkeursbehandeling te vermijden.

--------------------------------------
5 minuutjes later...
--------------------------------------

De winnaar is geworden: LAVENDER.

Nu hoop ik dat Lavender dit ook leest. :) Als je reageert met je adres dan stuur ik het pakketje zaden naar je op. Ik publiceer dat bericht dan niet, dus niemand anders ziet je adres.

(Om te voorkomen dat het cadeautje er niet uitgaat, stuur ik de prijs naar iemand anders indien er binnen een week niet gereageerd is door Lavender.)

Gefeliciteerd!


En voor degenen die niet gewonnen hebben: Ik ben van plan vaker een weggeefactie te doen, dus blijf mijn blog gewoon volgen. Bedankt voor jullie deelname.


Ik heb het zo druk dat ik er nog haast geen tijd voor heb gehad, maar hierbij stel ik jullie onze nieuwe huisgenote voor: Maxima, kortweg Maxi.

Ja, ik weet het. Twee jaar geleden zei ik: nooit weer een hond. De hond die wij hadden joeg mij dermate in de stress dat ik wel gek zou zijn als ik er ooit weer aan zou beginnen.
Maar goed, ik ben nu eenmaal wel eens gek. Of ik geloof in het goede. Dat Whisper een zwerver in hart en nieren was, wil niet zeggen dat elke hond dat is. Ik zie dagelijks de goede voorbeelden voorbijwandelen.

Verder waren er gezinsleden die het mij nog steeds kwalijk namen dat ik voor Whisper een nieuw gezin gevonden had. Die wilden gewoon nog steeds/weer een hond.

Enfin, het is er van gekomen, en hier is Maxi.

Maxima is een langharige chihuahua, en ze is echt ontzettend lief en heel erg gezellig. Alles wat je van een hond wenst dus. Ze doet niets liever dan knus bij ons zitten.

Ze is nu anderhalve week bij ons en tot nu toe ontbreekt elk spoortje van stress...ze is heel rustig en eist weinig. Af en toe spelen en verder vooral heerlijk slapen op schoot, in haar mand of in de bench. Kennismaken met bevriende honden ging ook prima.
Als dit ongeveer is wat het wordt, dan ben ik helemaal tevreden.
Als reactie op mijn stukje over biologische keurmerken en boeren schreef Annelies iets over Monsanto, een chemisch concern dat in de gen-tech zit. Ze ontwikkelden onder andere Agent Orange en Round Up. Monsanto neemt reguliere en biologische zaadhandels over om ze te vernietigen, zodat alle boeren aan de gen-tech gewassen moeten.

Ik ben ook nog even verder gaan zoeken. In de VS is een wet (HR 2749) die het biologisch tuinieren - zelfs in je eigen tuintje! - onmogelijk maakt er al vrijwel helemaal door (Als ik het goed begrepen heb moet de wet alleen nog getekend worden door de president, hij is al aangenomen door de regering.)

Dit is een wet die onder het mom van voedselveiligheid zulke regels oplegt dat een tuintje voor jezelf onbetaalbaar wordt. Kleine boeren zullen het daardoor heel zwaar krijgen, als ze het al gaan redden. En als alles bespoten moet worden, is er dan nog wel biologisch?

En raad eens wie het eerste idee voor zo´n wet* heeft voorgesteld?

Rosa DeLauro, wier man werkt bij...Monsanto.

-------


*HR875, die is er trouwens niet doorgekomen; HR2749, die nu wel vrijwel rond is, is een combinatie van HR875 en HR759.
Zoals beloofd zou ik nog iets schrijven over het boek No Impact man.

Colin Deavan wilde uiteraard ook zo gezond en milieuvriendelijk eten en dacht er te komen door over te stappen op biologisch voedsel.
Maar hij deed (en ik ook) schokkende ontdekkingen. Ik citeer hier - soms letterlijk, soms in mijn eigen woorden - uit zijn boek.

1) (pagina 123) Volgens de biologische norm van het Amerikaanse Ministerie van landbouw mogen er 57 verschillende landbouwchemicaliën  gebruikt worden op biologisch voedsel. (De schrijver heeft de betreffende wetten geraadpleegd in december 2008)


2) (pagina 124) In de VS vechten de sigarettenfabrikant Phillip Morris en megagiganten in bewerkte voedingsprodukten zoals H.J. Heinz en Sara Lee om een zo groot mogelijk deel van de biologische markt.


3) (pagina 131) Oorspronkelijk waren het de activisten, de filosofen die het biologisch boeren ontwikkelden. Toen duidelijk werd dat de consumenten chemicaliënvrij voedsel wilden stelden die boer-activist-filosofen regels op die landelijk overgenomen zouden kunnen worden.
Maar toen de biologische voedingssector groeide viel het oog van de industriële boeren op de technieken van de biologische landbouw, niet vanwege de uitgebalanceerde, ecologisch en sociaal verantwoorde landbouwfilosofie, maar uitsluitend omdat deze vorm van voedselproductie consumenten trekt die bereid zijn om meer te betalen voor hun eten.

De biologische normen die daarna door het ministerie van landbouw in Amerika vastgesteld zijn, hebben weinig meer te maken met de oorspronkelijke biologische beweging.
Een 'biologische' melkkoe hoeft bijvoorbeeld niet op grasland te grazen. Aan 'biologische' kippen en varkens konden privileges buitenshuis worden onthouden.
Toevoegingen en synthetische chemicaliën mochten gebruikt worden in 'biologisch' geproduceerd eten.  Een heel scala aan synthetische landbouwchemicaliën kon straffeloos worden gebruikt. En misschien het ergste van alles is dat een industrieel boerenbedrijf toch gecertificeerd biologisch kon zijn. De biologische norm was zo opgerekt dat de industriële activiteiten waartegen de hele oorspronkelijke biologische beweging gericht was geweest, er ook in pasten.

4) (pagina 132) Veel (vooral kleine) boeren die werkelijk ecologisch en biologisch werken, op een gezonde en milieuvriendelijke manier, zonder pesticiden, die wisselbouw toepassen, die hun dieren op gras laten grazen hebben geen ministeriële biologische certificering. Het certificeringsproces is te duur en te arbeidsintensief voor veel kleine boerderijen. De eisen van het ministerie bevoordelen de grotere boerderijen.

5) (pagina 132) Zoals Michael Pollan het verwoordt in the Ominvore´s dillema:
In welk opzicht is die (plastic) bak met salade in de uitverkoop bij Whole Foods (natuurlijke biologische supermarkt) die bijna vijf dagen en vijfduizend kilometer verwijderd is van waar hij geteeld is, eigenlijk biologisch?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik weet niet precies hoe de situatie op dit moment in Nederland is. Wel valt het me op dat in bijvoorbeeld biologische vleeswaren van AH meer toevoegingen zitten dan ik verwacht had bij biologische voedingsmiddelen

Verder was er afgelopen jaar veel te doen omtrent de Codex Alimentarius. Tegenstanders van de Codex Alimentarius vrezen dat de biologische normen ook in Nederland opgerekt gaan worden.
Ik vond onder andere dit, op deze pagina http://www4nl.dr-rath-foundation.org/extras/codex/codex-whatisit.html


Biologisch voedsel

Codex heeft de laatste jaren steeds meer aandacht besteed aan biologisch voedsel, en het wordt steeds duidelijker dat het Codex Comité voor voedseletikettering probeert om internationale normen voor biologisch voedsel te verzwakken om het gebruik mogelijk te maken van stoffen zoals zwaveldioxide, wat bij sommige mensen allergische reacties veroorzaakt; natriumnitriet en natriumnitraat, die mogelijk kankerverwekkend zijn en geïmpliceerd zijn bij hyperactiviteit bij kinderen; en Carrageenan, waarvan is aangetoond dat het geassocieerd is met de vorming van zweren en kankertumoren in het darmkanaal. Erger nog, de Codex Alimentarius Commissie gaf onlangs het startsein voor werkzaamheden in verband met het opnemen van ethyleen in de Codex Richtlijnen voor de productie, de verwerking, de etikettering en de verkoop van biologisch geproduceerd voedsel. Ethyleen wordt gebruikt om fruit en groente kunstmatig te laten rijpen terwijl het vervoerd wordt. De goedkeuring van het gebruik hiervan op biologisch voedsel zou dus een verontrustende stap betekenen in de richting van een door de WTO gedwongen acceptatie van dezelfde dubieuze, onnatuurlijke landbouwpraktijken die reeds voor niet-biologisch voedsel gebruikt worden.
Waarom wil Codex biologische normen zo verzwakken? De eenvoudige verklaring is dat biologisch voedsel een hogere prijs opbrengt dan gewoon, niet-biologisch voedsel, en dat de grote producenten van niet-biologisch voedsel een makkelijke gelegenheid zien om op de biologische markt in te breken en nog meer winst te maken. Een diepere verklaring is echter dat biologisch voedsel betere gezondheid bevordert dan niet-biologisch voedsel omdat het meer micronutriënten bevat. Bovendien is biologisch voedsel natuurlijk vrij van pesticiden, residu's van vee-geneesmiddelen en genetisch gemodificeerde organismen. Aangezien goede gezondheid niet in het belang is van de "handel met ziekte", vormt de groeiende vraag naar biologisch voedsel dus een gevaar voor de farmaceutische en chemische industrieën; niet alleen omdat biologisch voedsel goede gezondheid bevordert, maar ook omdat het de behoefte aan pesticiden, vee-geneesmiddelen en genetisch gemodificeerd voedsel – en dus de winst – vermindert.
Bovendien kan biologisch zaad, in tegenstelling tot genetisch gemodificeerd zaad, niet gepatenteerd worden. Aangezien een aantal van de grote spelers in de farmaceutische en chemische industrieën, zoals Bayer enBASF tevens grote spelers zijn in de biotech-industrie, wordt het al te gauw duidelijk dat de stijgende populariteit van niet-patenteerbaar biologisch voedsel een ernstig, groeiend gevaar vormt voor de winst van de "handel met ziekte" van de farmaceutische industrie.


Het lijkt er dus op alsof het in Nederland werkelijk dezelfde kant zal opgaan als in Amerika.
Als een etiket straks ´biologisch´ zegt, wil dat kennelijk niet zeggen dat het biologisch is zoals het oorspronkelijk bedoeld was. Het is dan, zeg maar...industrieel biologisch.

No Impact man (en vele anderen) pleiten daarom voor het eten van voedsel dat lokaal geproduceerd wordt, door échte biologisch werkende boeren, die de biologische filosofie aanhangen vanwege de waarden ervan, en niet vanwege de verdiensten.

Hoe denken jullie hierover? Gaat het in Nederland verkeerd? Kun je een merk als AH-biologisch vertrouwen als wérkelijk oorspronkelijk biologisch? Of zit er verschil in supermarkt-biologisch en reformwinkel-biologisch?
Na the Story of Stuff heeft Annie Leonard nu ook het filmpje The Story of Bottled water gemaakt.

Het was mij even ontgaan, maar maandag 22 maart was het Wereld Waterdag. Water is van levensbelang. Wij doen hier hardnekkige pogingen om meer water te drinken, en met succes. Allerlei kwaaltjes verdwijnen als sneeuw voor de zon, naarmate we meer water drinken. Ook naar school en werk gaat er water mee.

Alleen, tja, die plastic flesjes. Slecht voor het milieu en niet ongevaarlijk want er kunnen giftige stoffen vrijkomen wanneer het wat warmer is. Dan is je water alsnog ongezond.

Ik wilde dus een roestvrijstalen drinkfles. Dat blijkt nog niet eenvoudig. Eerst werd ik bijna opgelicht, (door een site die nu uit de lucht is)...daarna bleek dat er maar één andere site in Nederland is die RVS drinkflessen verkoopt (www.greenjump.nl). Weliswaar van een erg leuk merk (Klean Kanteen) met veel kleurtjes en mogelijkheden, maar helaas hadden ze die in Nederland nog niet allemaal. De keus was dus voor ons precies 1 soort fles. Een fles van 600 ml. En ik had zo graag vier verschillende kleuren gehad. En G. wilde zo graag een fles van 1 liter. En de dop was ook net verkeerd.

Maar goed. Gisteren waren we in Leek, en dat is maar op steenworp afstand van Roden waar de Vrijbuiter (kampeer- en outdoorhel) zich bevindt. We konden allicht eens kijken of ze daar heel toevallig RVS drinkflessen hadden...

Het eerste meisje dat we troffen beweerde dat ze alleen maar thermoskannen hadden. Tuurlijk. Wij zijn inmiddels wel wat domme winkelhulpjes gewend, dus we geloofden haar gewoon niet. En inderdaad, twee gangpaden verder stond een grote stelling met drinkflessen. Allemaal van Sigg. Een behulpzame jongen probeerde ons ogenblikkelijk de voordelen uiteen te zetten van een Sigg aluminium drinkfles, totdat ik hem onderbrak en vertelde dat ik een RVS drinkfles zocht. Maar, sputterde hij, deze hebben een coating aan de binnenzijde, tegen nare smaakjes...

Ja, precies, die coating, en dat aluminium, dat is nu precies de reden dat ik géén aluminium drinkfles wil. Vorig jaar is Sigg in opspraak geraakt toen ze moesten toegeven dat de coating van alle flessen die tot 2008 geproduceerd waren BPA bevatten.

Volgens de medewerker van de Vrijbuiter staat Sigg juist bekend omdat ze zo milieuvriendelijk zijn. Vast. Op verschillende drinkflessen hing inderdaad een label: 100% BPA en Phthalaten-vrij.
Maar...niet aan alle flessen hing dat label! Elke fles had wel een label, maar lang niet alle flessen waren dus BPA-vrij - als je van die labels uitgaat. Ik twijfelde, ging ik Sigg geloven? Ging ik overstag voor de onmiddellijke aankoop...om dan thuis spijt te krijgen omdat ik tóch een aluminium fles gekocht had? Met kans op Alzheimer?

Nee. Ik deed het niet.
G. wilde echter wel graag een Sigg-fles, onder andere ook omdat deze wél in 1-liter formaat verkrijgbaar was. Ik kon daar wel inkomen. Dus die fles ging mee naar huis.

Maar nu heb ik voor ons drietjes dan toch maar een RVS-fles van Klean Kanteen bij Greenjump.nl besteld. Ik hoop dat er iemand komt die het héle assortiment van Klean Kanteen gaat voeren in Nederland. Als ik wist hoe het moest, dan deed ik het zelf.

Tot zover Wereld Waterdag. Wij nemen in het vervolg ons eigen kraanwater mee in een gifvrije milieuvriendelijke fles. Weer een stapje vooruit.


Gisteren heb ik in een adem (nou ja, bijna dan) het boek No Impact man uitgelezen. Geschreven door Colin Beavan die een manmoedige poging doet een jaar lang te leven zonder enige schade toe te brengen aan het milieu.

Dus geen plastic afval produceren, niet meer met de auto, geen wegwerpartikelen gebruiken, biologischer-dan-biologisch eten (alleen maar lokaal voedsel, dus helaas, balsamico-azijn heeft hij een jaartje moeten laten staan, net als koffie!) en uiteindelijk trok hij zelfs de stekker eruit: Geen elektriciteit meer. Oef.

Het boek leest als een trein en het geworstel van Colin maakt het allemaal zo herkenbaar. Waar leg ik de grens? Moet ik werkelijk NIKS verspillen, en zo de aarde redden, maar dan zó´n vreselijk leven hebben dat dat ook weer verspilling is? Wat is er zo fantastisch aan proberen het goede te doen als het je afzondert van de rest? Gaat dit alleen om praktische zaken als kopen of niet kopen, of gaat het dieper dan dat? Maakt het uit met welke motivatie je consumindert, biologisch eet of fietst? Hebben eenmansacties eigenlijk wel zin?

Verder staat het bol van de feitjes over de wegwerpmaatschappij. Alleen voor de papieren zakdoekjes van Kimberley Clark wordt bijvoorbeeld een half miljoen ton aan oerbos per jaar omgehakt. Per minuut negen voetbalvelden aan bomen. Voor zakdoekjes die je éen keer gebruikt en dan weggooit. Dat is om van te huilen. (Gebruik a.u.b. een oude lap om je tranen te drogen en geen papieren zakdoekje)


Colins vrouw is een meisje met een gouden creditcard, maar past zich verrassend snel aan - soms beter en sneller dan Colin zelf. Ze ontdekken de voordelen van leven zonder tv, en zonder licht.

Maar ze ontdekken ook hoe moeilijk het is uit de cirkel van consumptie te stappen. Ergens schrijft Colin: "Je probeert uit het consumerend universum te komen, maar je komt telkens weer uit in het midden ervan, terug bij het koop-iets-om-minder-te-hoeven-kopen, eet-om-af-te-vallen, consumeer-om-te-behouden-verdwazing waarin we allemaal vastzitten."

Ai, ai, zo herkenbaar. Ik denk ook vaak: O, als ik dit of dat boek/ding heb, dán zou ik pas goed bezig kunnen gaan met consuminderen/besparen/biologisch eten.

Colin schrijft: Het valt me op dat als ik krijg wat ik wil, mijn wens niet verdwijnt maar gewoon opschuift naar een volgend ding. In zekere zin is het niet correct om te zeggen "ik wil dit" of "ik wil dat". Het is eerlijker om te zeggen "ik wil". Net zoals we zeggen "Ik geniet"


Dit boek is echt een aanrader als je geïnteresseerd bent in ecologisch, biologisch, consuminderen en dergelijke.

No impact man heeft ook een website. No Impact man


P.S. Wat betreft biologisch: daarover schrijft hij schokkende zaken waar ik in een ander blog nog op terug zal komen...

Heb je je ook al afgevraagd of tuinieren misschien financieel aantrekkelijk is?

Ik ben erg enthousiast over mijn vierkante-metertuintjes, maar het was bepaald niet gratis. De bak was nog het goedkoopste. Ik betaalde bij de Welkoop 9,95 in de aanbieding voor een mooie vierkante bak. De zaden kostten mij 28,95 bij De Bolster, maar dat is genoeg voor een heleboel tuintjes. (Ik geef er zelfs iets van weg deze week!)

De grond (turf, compost en vermiculiet in de achtertuin, turf, compost en cocopeat in de voortuin) kostte naar verhouding het meest. En dan nog een stukje worteldoek, een net, bordjes om op te schrijven wat je geplant hebt, watervaste stiften, voorkweekbakjes enzovoorts. Alles opgeteld en gedeeld door 3 ben ik toch zo´n €70 per tuintje kwijt.

Dat vind ik niet erg; Ik was niet gaan tuinieren om winst te maken. Het is bedoeld als hobby, leuk en leerzaam voor de kinderen - zodat ze leren dat komkommers niet in plastic uit de fabriek komen. En ik wilde het zelf al erg lang uitproberen - geen betere manier om je eigenwijsheid te tonen dan je eigen groente te kweken, en de supermarkt de rug toe te keren.

Maar natuurlijk hoop ik wel dat ik er in de zomer zoveel groente van kan eten dat ik mijn biologische groentetas een aantal weken kan opzeggen. Echter, pas als ik de groentetas meer dan 14 weken kan missen dan zou het ook nog financieel leuk worden. Daar heb ik geen bezwaar tegen uiteraard - maar ik geloof niet dat we dat gaan redden.

Ik ga een cadeautje weggeven! Een groen cadeautje nog wel.

Ben je een stille meelezer van dit blog? Of heb je al wel eens gereageerd?
Als je dit blog volgt (of gaat volgen) maak je kans op dit weggevertje. Reageer dan ook even op dit bericht.

Wat kun je winnen? Een sortering biologische zaden van De Bolster, genoeg om een vierkante-meter-tuintje minimaal 1x mee te vullen. Het bevat onder andere: Spinazie, tuinbonen, paprika, ganzebloem, peterselie, rucola en wortel, en nog een paar dingen die ik uit mijn hoofd even niet meer weet.

Onder alle volgers die op woensdag 31 maart bij mij op het blog staan verloot ik het pakketje.

Dus ben je van plan een vierkante-metertuintje te beginnen? Of heb je er al één en wil je graag eens de biologische zaden proberen? Grijp je kans! Ga Meibloempje nu officieel volgen.

Als jij nou ook niet weet wat je met je overtollige plastic tasjes moet doen, kijk dan eens naar deze pagina. Er staan verschillende manieren voor hergebruik van plastic tasjes.

Planet green

Wil je gewoon een leuke tas maken van hergebruikte materialen, kijk dan eens hier:

Planet Green, do it yourself

Zo zijn bijvoorbeeld kussenhoezen of brede broekspijpen heel simpel om te bouwen tot een tas! Niet alleen een groene gedachte maar ook nog eens heel creatief. En je hebt dan natuurlijk een unieke tas.

Ik vind sites die zulke ´groene´ ideetjes bieden altijd erg leuk om te bekijken, want je komt er de meest fantastische inspirerende dingen tegen.

Gisteren kwam ik bijvoorbeeld een pagina tegen over de vele nuttige dingen die je met eierschalen kunt doen. Mijn mond viel bijna open. Waarom gooien we eierschalen eigenlijk altijd weg? Eigenlijk zou die informatie op de eierdoos gedrukt moeten staan, zodat we bij voorbaat allemaal al weten wat we met de lege schalen kunnen doen. (Ik ben geniaal, ik weet het.)

Hebben jullie wel eens iets zelfgemaakt (met of zonder eierschalen)? Ik ben helaas niet zo handig met de naaimachine (ik heb ook geen naaimachine trouwens) anders had ik me nu al helemaal uitgeleefd op die tassen.


Ik had al eens een boek van haar hand gewonnen (Alles onder controle met de huishoudcoach), en ik heb al eens iets ván haar gewonnen (Crisis-checklist van Marieke Henselmans): Els Jacobs, de huishoudcoach. Na zo´n begin kan het natuurlijk eigenlijk al niet meer stuk.

Omdat ik heel lang een Flylady-volger ben geweest had ik eerst wat argwaan tegen enige Nederlandse opruimcoach. Het was allemaal namaak, in mijn ogen. Flylady, (Marla Cilley) dat was je ware.

Maar natuurlijk heeft Flylady het opruimen ook niet zelf uitgevonden, dus dat was een beetje onzin. Maar het systeem, de orde, de logica - dat sprak me aan.

Nu heb ik uit de bibliotheek toch het boek van Els Jacobs geleend: Aan de slag met de huishoudcoach. En het valt me niet tegen. Integendeel. Eerder schreef ik al over het kruislings schoonmaken dat op mijn home-planner kalender staat. Ook dat blijkt uit de koker van Els Jacobs te komen.

Het opruimen is meer toegespitst op de Nederlandse situatie en het is heerlijk om niet alles eerst te hoeven vertalen in je hoofd. Ik vroeg me bijvoorbeeld vaak af wat ik nu eigenlijk moest schoonmaken als de front porch aan de beurt was. Ik vermoedde een veranda. In Amerika redelijk standaard, hier niet echt gebruikelijk. In elk geval heeft onze doorsnee rijtjeswoning er geen.

Het mooiste is: doordat Els Jacobs eer geeft wie eer toekomt (te weten: Flylady) is er voor mij ruimte om zonder innerlijk gezichtsverlies 'over te stappen'. Ja, Flylady was een van de eersten, en heel populair, en ik leerde met plezier van haar. Maar hé Nederland, vergeet Flylady. Wij hebben nu Els Jacobs!

Nu nog een levendige community (niet op yahoo alsjeblieft, dat is zó rommelig en onoverzichtelijk!) met dagelijkse e-mail herinneringen (Ben je al aangekleed? Heb je al wel genoeg water gedronken? Vandaag doen we de kamer!) en ze kan voor mij helemaal niet meer stuk.
*


'Voor velen betekent het verwerven van rijkdom niet het einde van hun ellende, maar een wijziging ervan'



*


Deze week heb ik het boek Succes - adviezen voor een financieel onbezorgd leven van Annemarie van Gaal gelezen.

Het boek ziet er fris uit, wit met rood en zwart. Het oogt wat zakelijker dan de consuminderboeken die ik al heb. Ik denk dat het daardoor ook wel een ander publiek trekt dan, ik noem maar wat, Bezuinigen voor dummies

Natuurlijk staan in dit boek ook de tips die een echte consuminderaar al wel kan dromen: Hou een kasboek bij, krijg grip op je uitgaven, stop met roken, heb een plan.

Maar op één of andere manier stijgt dit boek toch boven het gemiddelde uit. Annemarie van Gaal begint met een verslag van haar eigen leven, met name over de financiële kant. Ook verder in het boek vertelt ze herhaaldelijk dingen over haar privéleven - dingen die in eerste instantie niet ter zake doende lijken, maar in feite een perfect voorbeeld blijken van hoe je tegenslag overwint, plannen maakt, en beslissingen neemt. Dingen die erg van belang zijn als je je financiën onder controle wilt krijgen of houden.

Elk hoofdstuk eindigt met een klein to-do lijstje (Ahh, heerlijk, to-do lijstjes!) waarmee je echt verder kunt. De hoofdstukken zijn helder en duidelijk, de doelen eenvoudig en haalbaar en zeker effectief.

Maar het is voornamelijk hoofdstuk 9 dat echt meerwaarde heeft wat mij betreft.
Onderhandelen kun je leren stelt Annemarie daar. En dan heeft de schrijfster het niet over afdingen op de markt. Nee, ze geeft tips over het oplossen van financiële conflicten en het voeren van telefoongesprekken, onderhandelen met instanties! Jawel. En núttige tips ook. Tips waardoor ik denk: Eigenlijk moet ik dit boek zelf hebben in plaats van het slechts uit de bibliotheek te lenen.

Maar juist dankzij de aanmoedigingen en vermaningen van dit boek heb ik weer voldoende motivatie om mij aan mijn budget en de hand op de knip te houden. Kortom een succes voor mij, en een beetje minder succes voor Annemarie.
Eén van de grootste uitdagingen vind ik het vinden van een balans tussen goedkoop en gezond. Zo wil ik graag bezuinigen op het huishoudgeld, maar tegelijkertijd het liefst alles biologisch eten.

Op dit moment koop ik sowieso alle dierlijke producten biologisch, omdat het mij niet aanstaat allerlei ongewenste hormonen, groeimiddelen en onnodige antibiotica binnen te krijgen. En wekelijks heb ik een biologische groentetas. Alle andere dingen (brood, beleg, overige groenten en fruit en dingen als wc-papier) koop ik nog ´regulier´. Ik hoop wel langzamerhand steeds meer biologisch te kunnen kopen. En dat is nu eenmaal niet het allergoedkoopste.

Maar is het nu wel echt zo duur?
In 1970 gaf een gemiddeld gezin in Nederland nog 30% van het inkomen uit aan voedsel. Op dit moment geeft een gemiddeld gezin in Nederland slechts 12% van het inkomen uit aan voedsel. Als we bereid zouden zijn 16% van het salaris te spenderen aan eten, zouden we allemaal alles biologisch kunnen eten! (Bron: www.animalfreedom.org)

We zijn dus meer gaan verdienen maar minder gaan uitgeven aan voedsel. Al dat geld gaat op aan andere, niet zo dringende, zaken.

Ergens heb ik gelezen (wist ik nog maar waar!) dat als we, terwijl de inkomens stegen, tevreden zouden zijn gebleven met een leven op het welvaartsniveau van de jaren ´50 van de vorige eeuw, we nu maar drie dagen per week een paar uurtjes hoefden te werken. Maar het extra geld heeft er niet voor gezorgd dat mensen minder zijn gaan werken. Integendeel.

De mens heeft zijn vrije tijd ingeleverd voor geld, en zijn gezonde voedsel voor spullen. Ergens klopt dat niet. Want wat willen de meeste mensen graag? Veel vrije tijd en lekker eten...toevallig?

Waarom dan mopperen over het feit dat biologisch voedsel duurder is? We kunnen ons beter afvragen hoe niet-biologisch voedsel zo goedkoop kan zijn.

Bezuinigen en besparen: Prima. Maar bij voorkeur niet op gezonde voeding. Dus dan zoeken we andere wegen. Kan ik de boodschappen op de fiets halen in plaats van met de auto? Is er een winkel dichterbij die biologische produkten levert? Kan ik met minder voorraad toe? Met minder vlees?

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe mede-consuminderaars dit probleem - de keuze tussen geld of goed - aangepakt hebben. Voel je vrij om te reageren!
Tjonge, wat een vreemde dingen levert zoeken op Google soms toch op. Zoek je op 'milieu+tuin', levert Google een mededeling dat er meer in de tuin geplast zou moeten worden. Goed voor het milieu en goed voor de tuin. Het originele bericht vind je hier.

Ik weet eerlijk gezegd niet of ik wel zover wil gaan. Waterbesparing is natuurlijk geweldig, en gratis bemesting nog beter, maar er is ook nog zoiets als vrienden blijven met je buren, toch? Nee, voor ons geen speciale plasgoot in de tuin. Geen interesse.

Wij zijn al milieuvriendelijk, we hebben een regenton*.






*Voor het besproeien van onze tuin, dus. Niet om op te plassen.
Leuke site die ik onderweg ergens tegenkwam:

Deens snijwerk

Klik even op toepassingen op die site om wat voorbeeldjes te zien.

Geschikt om bijvoorbeeld boekenleggers te maken en raamhangers, mobiles, kaarten, cadeaulabels en nog veel meer. Leuke bezigheid als je eens een half uurtje overhebt. (Hmmm...daar hebben we een probleem. Nou, goed, ook leuk om naar te kijken.)


Ik ben dol op spontane acties. We zijn net terug van een spontaan weekend weg naar Pipo-dorp en dat was helemaal geweldig. Ik snap trouwens niet hoe andere mensen dat doen, een vakantie een half jaar of langer van te voren boeken...voor hetzelfde geld ben je die week chagrijnig, ziek of heb je geen zin om de deur uit te gaan. Alleen dat is al een reden om in een opwelling dingen te doen, want maar al te vaak vind ik iets heel erg leuk en heb ik er enorm zin in...maar tegen de tijd dat het aan de orde is, (een week later) net even niet. Of niet meer.

Maar spontaan iets ondernemen lukt me vooral omdat de rest van mijn leven gestructureerd en regelmatig is. Ik ben erg gebaat bij rust, reinheid en regelmaat zodat ik energie over heb om uit de band te springen of ongeplande dingen te doen. Ja, de logica is weer ver te zoeken.

Mensen die me al langer volgen weten dat ik mijn huishouding lang volgens het systeem van Flylady deed. Deed, ja, want inmiddels heb ik een verbeterde versie gevonden. Waar Flylady telkens een hele week besteedt aan één gedeelte van het huis met in die week dagelijks een klusje voor bijvoorbeeld de woonkamer, doe ik nu elke dag iets anders.

Op maandag maak ik verticaal schoon: Het hele huis stoffen en stofzuigen + toilet schoonmaken. Verticaal schoonmaken heb ik van de kalender van deze site, en het is te vergelijken met het Weekly Home-blessing-hour van Flylady.
Daarbij komt op maandag extra aandacht voor de woonkamer: een kast uitmesten, de verwarmingen soppen of de gordijnen wassen. Klusjes die niet elke week hoeven.
Op dinsdag wordt er op die manier extra gewerkt aan de keuken, op woensdag krijgen de trap/overloop/hal en de douche en de wc een poetsbeurt.
Op donderdag doe ik de slaapkamers en doe ik de boekhouding voor de zaak. Op vrijdag is de zolder en op zaterdag zijn de tuin, het schuurtje en de buitenboel aan de beurt. Op zondag strijk ik. Wassen gaat de hele week door.

Doordat dit alles zo vastligt, kan ik makkelijk eens iets anders doen; Het hele huis komt wekelijks aan de beurt en als er eens een keertje iets tussen komt, weet ik dat het slechts een week duurt voordat het alsnog schoongemaakt wordt. Dat geeft rust! Ook werk ik mezelf zo niet over de kop: Als het verticaal stoffen en stofzuigen + de kamer klaar is op maandag, heb ik ook echt vrij. Dan ga ik niet lopen piekeren over de zolder. Dat komt op vrijdag wel weer.

Frizzle Sizzle (wie kent ze nog?) zong het al: alles heeft een ritme.
En zo kan ik regelmatig ongeplande spontane dingen doen en er ook nog van genieten.

Vorig jaar ontdekt, en nu absoluut favoriet hier in huis: FLOW. Eindelijk een blad dat niet gaat over uiterlijk of gewicht, maar een tijdloze informatie biedt (bijvoorbeeld over beroemde schrijvers en kunstenaars) en heel veel creatieve ideetjes levert. Plus natuurlijk in elke aflevering een aantal papieren cadeautjes: Briefpapier, envelopjes, stickers, boekjes, noem maar op. Daar worden meisjes heel erg blij van!

Dat het zonde is om in je blad te knippen en te scheuren is dan wel weer lastig. maar ook daar heeft Flow iets op bedacht: Het Flow-PLUS abonnement. Dan krijg je alle cadeautjes dubbel en hoef je je mooie tijdschrift niet meer te verknippen. Geweldig toch?
Zojuist kwam ik dit filmpje weer tegen. Ik ben verbaasd dat ik deze link niet al eens eerder op mijn blog heb vermeld...Echt even kijken, twintig minuutjes en je weet alles over economie, spullen en vervuiling. En binnenkort: The story of bottled water.

Deze week las ik het boek: Leven voor een habbekrats - hoe ik een jaar leefde van een euro per dag. Het is geschreven door Kath Kelly.


Ze beschrijft hoe ze erin slaagde om (behalve voor uitgaven als huur en verzekeringen) een jaar lang voor een euro per dag te leven. Dit deed ze door alleen nog heel goedkoop eten te kopen (waardoor ze in eerste instantie kilo´s aankwam!), proefmonsters te verzamelen, en aan wedstrijden en onderzoekjes mee te doen. Omdat openbaar vervoer duur is besloot ze alleen nog te liften, fietsen of lopen. Kleding ruilde ze met vriendinnen. Op postzegels (een postzegel is duur als je maar een euro per dag mag uitgeven) bespaarde ze door te mailen (gratis in de bibliotheek) of de brieven zelf te bezorgen. Wat uitstapjes betreft ging ze naar allerlei gratis lezingen, muziekavondjes en culturele middagen, vaak met een hapje en een drankje, zodat ze daarmee ook weer bespaarde op het eten. Ze maakte kennis met de Freegans en de Froogles, ze vond in totaal 117 euro op straat, en uiteindelijk bereikte ze haar doel: Geen schulden meer, en geld om een mooi cadeau voor het huwelijk van haar broer te kopen.


Ik verwachtte een boek in de sfeer van "One red paperclip" of "Is jouw naam ook Dave Gorman" of "Letmestayforaday" - grappige, gedetailleerde, smakelijke verslagen van het avontuur. Maar misschien moet je een man van tussen de twintig en dertig zijn om zulke leuke boeken te schrijven.

Hoewel het vast een avontuur was voor de schrijfster, vond ik het boek niet echt lekker geschreven. Het is rommelig, ondanks de verdeling in maanden, en meer globaal dan gedetailleerd. Het meeste kom je te weten door de gesprekjes die ze met haar vriendinnen houdt, maar dat komt in mijn ogen nogal geforceerd over. Haar vrienden en vriendinnen (die toch écht zijn?) bleven allemaal wat vlak en onpersoonlijk.

Kortom: leuk idee, niet zo´n goede schrijfster. Als je tips wilt voor een zuinig leven is dit best een aardig boek. En bewondering voelde ik ook zeker wel voor het doorzettingsvermogen van Kath Kelly. Maar verwacht niet dat je vermaakt wordt of dat je het gevoel krijgt dat je meeleeft. En wat humor betreft: bij mij kon er niet meer af dan een heel zuinig lachje.


Hierbij nog wat foto´s van mijn vierkante-metertuintjes in de voortuin. Helaas vriest het hier nog flink ´s nachts, dus ik vermoed dat ik de komende tijd nog niet veel hoef te verwachten aan opschietende plantjes.

Op moestuintweet is zich inmiddels een leuke moestuincommunity aan het vormen, met een aparte afdeling voor de Square-foot-gardens en vierkante-metertuintjes.


Naschrift: Hierbij een gewijzigde versie van de voortuintjes.

Helemaal vergeten te vertellen dat ik laatst bij een vriendin een simpele Ikea-schaal omgetoverd heb tot een kunstwerkje.
Als basis gebruikten we de bamboe schaal Hultet. Daar heb ik eerst een laag Gesso op aangebracht. Toen dat droog was heb ik een mooi schilderij uit een boek als inspiratie gebruikt voor een tekening. De tekening heb ik met acrylverf beschilderd. Het is zo simpel als wat, je kunstwerk is zomaar klaar. Nou ja, bijna dan, hij moet alleen nog gelakt worden.

De achtergrond met de potloden is overigens ons tafelzeil, bij de Blokker vandaan. Daar word ik vanzelf creatief van!
Ik vind het een prachtig woord: simplify. Het Nederlandse vereenvoudigen heeft niet datzelfde mooie - dat simpele. Vereenvoudigen doet mij teveel aan breuken en dus heel ingewikkelde sommen denken.

Simplify hangt voor mij samen met goedkoper, zuiniger en milieubewust(er) leven. Alles grijpt in elkaar. Wie minder koopt omdat hij zijn leven eenvoudiger wil maken, draagt ook minder bij aan de milieuvervuiling en de uitputting van de aarde.
Online zijn eindeloos veel tips te vinden om zuiniger, eenvoudiger en milieubewuster te leven. Een schatkamer vol informatie om je Leven te Veranderen in 10, 24 of 42 stappen.
Zo is er het blog Man vs Debt waar Adam Baker verslag doet van zijn pogingen met als doel (zoals hij zelf schrijft):

Selling our excess ‘crap’. And minimizing our ’stuff’.
Paying off our debt. 100% of it.
Start doing what we love now. Not waiting another 40 years.


Ondertussen geeft hij ook nog eens gul financiële tips en ideetjes over wat je beter en goedkoper thuis zelf kunt maken in plaats van het te kopen.

Als ik zoiets zie, dan jeuken mijn handen.
Ik wil ook Eenvoudiger Leven! Maar wel graag met een computer met internet natuurlijk.
Ik wil ook Schuldenvrij zijn! Oké, dat zijn we al, maar het gaat om het idee; Je moet iets hebben om naar te streven tenslotte. En je creditcard doorknippen is zo´n heerlijk radicaal gebaar, dat het gewoon spijtig is dat we er niet een hebben.

En als Adam Baker schrijft dat je voor elk item dat je koopt er minstens twee moet wegdoen, dan komt de stiekeme shopaholic in mij naar boven...feitelijk betekent het dus dat je van elke aankoop driedubbel plezier hebt: Een keer van de nieuwe aankoop, en tweemaal van het opruimen! Wat een geweldige gedachte. Eigenlijk doe je er dan heel verstandig aan om iets te kopen...
Ja, Becky Bloomwood kon van mij nog wel iets leren. Ik weet het.

Maar de bespaarder, de simplifyer in mij neemt het weer over. Die stopt de shopaholic in een luchtdichte verpakking en brengt haar naar de kringloopwinkel. Weg ermee. Dát maakt het allemaal een stuk eenvoudiger.
Ik volg sinds kort het weblog van Fake Plastic Fish...over de enorme plasticvervuiling en wat ze er tegen doet. Als je die site leest dan kan het niet anders of je begint zelf ook eens op het plasticniveau in je huis te letten.

Nu was ik al niet zo´n plasticliefhebber. Het nut van volledig in plastic gewurmde komkommers is mij nog nooit duidelijk geworden. Ik haat hardplastic verpakkingen die alleen met een Zwitsers mes en gevaar voor eigen leven open te maken zijn. En nog veel erger zijn de plastic verpakkingen van levensmiddelen die verkeerd openscheuren zodat de inhoud zich voortijdig over je aanrecht stort (of over je schoot in de auto).

Plastic heeft voor mij de uitstraling van goedkoop, nep, fabrieks-. Plastic sluit ambachtelijkheid al bij voorbaat uit. Ik ken niemand die ambachtelijke plastic schaaltjes maakt, bijvoorbeeld, of handgemaakte plastic zakjes. Hooguit worden mensen creatief met hergebruikt plastic, maar dan heb je het ook wel gehad.

Ik geef toe: Tupperware heeft in een grijs verleden mijn belangstelling gehad, maar dat was een fase. Net zoals je door de puberteit heen moet, heb je ooit ook allemaal een Tupperware-fase. Maar al dat glimmende kunststof is in de kringloopwinkel en op de koninginnemarkt terechtgekomen, en zal daar de komende tweehonderd jaar nog wel eens vaker terechtkomen - want verteren doet het niet.

Met een wakend oog houd ik daarom deze week de hoeveelheid plastic in de gaten, en het is om beroerd van te worden. Werkelijk alles zit in plastic verpakt en onze vuilniszak (van plastic, ja, in een kunststof vuilnisbak) puilt uit van de lege plastic verpakkingen. Wij dragen royaal bij aan het plastic-overschot op de wereld.

Wat kunnen we doen? Ik had altijd al een ´misschientje´ bij me: een dun opvouwbaar stoffen tasje. Voor als je misschien nog een tas nodig hebt, onderweg.

Bij voorkeur nam ik ook al geen plastic tasjes aan in de winkel. En die worden te pas en te onpas aangeboden. Gisteren kocht ik een nieuwe handtas bij de HEMA omdat mijn oude stuk was. ´Wilt u er een tasje om?´ vroeg de caissière. Ik was met stomheid geslagen. ´Maar dit ís een tas ´ wist ik nog net uit te brengen.
Dat je bij de HEMA werkt wil toch niet zeggen dat er geen logische gedachten meer in je omgaan? Hallooo-ooo, wel eens gehoord van het milieu? Van het drijvende plastic-continent?

Nee, waarschijnlijk niet. Ik ook niet, tot vorige week. Maar nu weet ik het en nu wil ik er iets aan doen ook. Anders stikken we straks letterlijk in het plastic.

Wat is dat toch met Nederlandse films en series? Ik kan de acteurs maar zelden verstaan. Ik had twee Nederlandse series geleend bij de bibliotheek, maar ze konden zó weer terug. Het lijkt wel of iedereen een beetje in zichzelf loopt te mompelen.


Ja, ik ben een beetje gehoorgestoord, soms, vooral volgens mijn kinderen (Mam, dat heb ik écht gevraagd! - Oja? Wanneer dan? Daar weet ik niks van!) maar niet zo erg dat ik geen Nederlands meer kan verstaan.

Zelf dacht ik eerst ook even dat ik Engelstalige programma´s gewoon beter kon volgen omdat ze ondertiteld zijn, maar dat blijkt niet het geval: Als de ondertitels wegvallen, merk ik dat meestal pas als ze ineens weer opduiken - een kwartier later. En al die tijd zonder ondertitels kan ik het Engels (en het verhaal) gewoon volgen.

Sinds Op zoek naar Mary weet ik zeker dat ik niet de enige ben die er zo over denkt: Willem Nijholt bleef maar hameren op duidelijk articuleren en juiste uitspraak.
Nu is Willem Nijholt natuurlijk wel Oud. En dus misschien geen goed vergelijkingsmateriaal als ik wil bewijzen dat het niet aan mij ligt. Maar toch.

Ik wil duidelijke uitspraak in Nederlandse series en films! En anders wil ik er ondertitels bij.
Ugh. Ik heb gesproken.
Luid en DUIDELIJK, hoop ik.
Overzichtje van de bespaarkalender.

Financiele meevaller van de afgelopen maand is: Dat er überhaupt geld is binnengekomen. Het had veel slechter kunnen zijn, gezien het weer (sneeuw en vorst).

Dit heb ik de afgelopen maand goed aangepakt: Ik heb de hand wel aardig op de knip gehouden, zodat we ondanks de mindere inkomsten er niet op achteruit zijn gegaan in het budget. Ook heb ik mijn voornemen kunnen houden, en hebben we geen krediet hoeven gebruiken.

Tegenvaller in februari: De auto moest twee nieuwe banden hebben. De rekening bedraagt 230 euro, en moet trouwens nog betaald worden.

Mijn geldtip van de maand is: Lees leuke blogs in plaats van damesbladen of woonbladen uit de winkel. (Hoewel we hier ook vaak gratis bladen lezen uit de papiercontainer. Maak van die oude bladen in dat geval dan weer leuke dingetjes zoals onderzettertjes en mooie cadeaustrikken. (zie www.howaboutorange.blogspot.com))

Mijn goede voornemen voor maart is: Alleen dingen kopen die absoluut noodzakelijk zijn.





Ja, het is gelukt. Ik heb vandaag mijn eerste Square-foot-Garden voltooid. Vanwege de katten en vogels heb ik er een net overheen gespannen.
Ik heb de soorten die vanaf februari gezaaid kunnen worden nu al in de grond gezet (te weten: bieslook, moskrulpeterselie, wortel, radijs, tuinboon, stampeul, rucola, ui en spinazie) en andere soorten heb ik in bakjes gezaaid zodat ik die later kan overplanten. (paprika, oostindische kers, basilicum, ganzebloem, en nog een paar)
Niet dat ik verder ook maar enig idee heb waar ik mee bezig ben, maar dat doet er nou niet toe. Koken en bakken heb ik ook geleerd door heel veel te proberen en dat is uiteindelijk ook goedgekomen. Zalig zijn de onwetenden, tenslotte. Niet te veel bij nadenken, gewoon dóén.

Hoewel je kunt zien dat de zon steeds hoger staat, (vergelijk de hoogte van de schaduw met de foto van 1 week terug) hoop ik wel dat hij erg snel in de achtertuin afdaalt. Anders duurt het zo lang voordat de plantjes gaan kiemen. Ondertussen staat de voortuin nu al heerlijk in de zon, en begint het bij mij al te kriebelen...zal ik dan toch ook alvast een vierkante-meter-tuintje in de voortuin gaan plaatsen?? Ik hoef alleen maar de grond te halen, de rest is allemaal al in da house...
Vanochtend toch maar snel even naar de Welkoop geweest, en vier vierkantemetertuintjes gehaald.
Zo gauw mijn eerste tuintje lekker loopt kan ik dan uitbreiden waar en wanneer ik wil, dan hoef ik enkel nog turf/compost/vermiculiet te halen. Welkoop heeft er een leuke folder bij, en ook een zaai- en zadencatalogus, alles gratis. Ik moet zeggen dat ze het hele SFG-idee leuk opgepikt hebben, en het je wel heel erg makkelijk maken er eentje te beginnen! Dus als je nog niet om was, omdat het nog ietsje te veel werk leek, dan zou je nu met nauwelijks inspanning een tuintje kunnen beginnen!