Deze week las ik het boek: Leven voor een habbekrats - hoe ik een jaar leefde van een euro per dag. Het is geschreven door Kath Kelly.


Ze beschrijft hoe ze erin slaagde om (behalve voor uitgaven als huur en verzekeringen) een jaar lang voor een euro per dag te leven. Dit deed ze door alleen nog heel goedkoop eten te kopen (waardoor ze in eerste instantie kilo´s aankwam!), proefmonsters te verzamelen, en aan wedstrijden en onderzoekjes mee te doen. Omdat openbaar vervoer duur is besloot ze alleen nog te liften, fietsen of lopen. Kleding ruilde ze met vriendinnen. Op postzegels (een postzegel is duur als je maar een euro per dag mag uitgeven) bespaarde ze door te mailen (gratis in de bibliotheek) of de brieven zelf te bezorgen. Wat uitstapjes betreft ging ze naar allerlei gratis lezingen, muziekavondjes en culturele middagen, vaak met een hapje en een drankje, zodat ze daarmee ook weer bespaarde op het eten. Ze maakte kennis met de Freegans en de Froogles, ze vond in totaal 117 euro op straat, en uiteindelijk bereikte ze haar doel: Geen schulden meer, en geld om een mooi cadeau voor het huwelijk van haar broer te kopen.


Ik verwachtte een boek in de sfeer van "One red paperclip" of "Is jouw naam ook Dave Gorman" of "Letmestayforaday" - grappige, gedetailleerde, smakelijke verslagen van het avontuur. Maar misschien moet je een man van tussen de twintig en dertig zijn om zulke leuke boeken te schrijven.

Hoewel het vast een avontuur was voor de schrijfster, vond ik het boek niet echt lekker geschreven. Het is rommelig, ondanks de verdeling in maanden, en meer globaal dan gedetailleerd. Het meeste kom je te weten door de gesprekjes die ze met haar vriendinnen houdt, maar dat komt in mijn ogen nogal geforceerd over. Haar vrienden en vriendinnen (die toch écht zijn?) bleven allemaal wat vlak en onpersoonlijk.

Kortom: leuk idee, niet zo´n goede schrijfster. Als je tips wilt voor een zuinig leven is dit best een aardig boek. En bewondering voelde ik ook zeker wel voor het doorzettingsvermogen van Kath Kelly. Maar verwacht niet dat je vermaakt wordt of dat je het gevoel krijgt dat je meeleeft. En wat humor betreft: bij mij kon er niet meer af dan een heel zuinig lachje.

2 reacties:

Anoniem zei

Oh, ik vond het juist een superboek, motiveerde me echt enorm om hetzelfde te willen doen! Vond het spijtig dat ik het uitgeleend had in de bieb en niet ineens gekocht had.

Manuela zei

Ik vond het wel een leuk boek om te lezen. Veel dingen die zij doet zijn voor mijn gevoel alleen mogelijk in een grotere universiteitsstad en in een dorpje wordt het natuurlijk al anders, maar ze gaf wel leuke ideeën en inspiratie.