Gisteren heb ik in een adem (nou ja, bijna dan) het boek No Impact man uitgelezen. Geschreven door Colin Beavan die een manmoedige poging doet een jaar lang te leven zonder enige schade toe te brengen aan het milieu.

Dus geen plastic afval produceren, niet meer met de auto, geen wegwerpartikelen gebruiken, biologischer-dan-biologisch eten (alleen maar lokaal voedsel, dus helaas, balsamico-azijn heeft hij een jaartje moeten laten staan, net als koffie!) en uiteindelijk trok hij zelfs de stekker eruit: Geen elektriciteit meer. Oef.

Het boek leest als een trein en het geworstel van Colin maakt het allemaal zo herkenbaar. Waar leg ik de grens? Moet ik werkelijk NIKS verspillen, en zo de aarde redden, maar dan zó´n vreselijk leven hebben dat dat ook weer verspilling is? Wat is er zo fantastisch aan proberen het goede te doen als het je afzondert van de rest? Gaat dit alleen om praktische zaken als kopen of niet kopen, of gaat het dieper dan dat? Maakt het uit met welke motivatie je consumindert, biologisch eet of fietst? Hebben eenmansacties eigenlijk wel zin?

Verder staat het bol van de feitjes over de wegwerpmaatschappij. Alleen voor de papieren zakdoekjes van Kimberley Clark wordt bijvoorbeeld een half miljoen ton aan oerbos per jaar omgehakt. Per minuut negen voetbalvelden aan bomen. Voor zakdoekjes die je éen keer gebruikt en dan weggooit. Dat is om van te huilen. (Gebruik a.u.b. een oude lap om je tranen te drogen en geen papieren zakdoekje)


Colins vrouw is een meisje met een gouden creditcard, maar past zich verrassend snel aan - soms beter en sneller dan Colin zelf. Ze ontdekken de voordelen van leven zonder tv, en zonder licht.

Maar ze ontdekken ook hoe moeilijk het is uit de cirkel van consumptie te stappen. Ergens schrijft Colin: "Je probeert uit het consumerend universum te komen, maar je komt telkens weer uit in het midden ervan, terug bij het koop-iets-om-minder-te-hoeven-kopen, eet-om-af-te-vallen, consumeer-om-te-behouden-verdwazing waarin we allemaal vastzitten."

Ai, ai, zo herkenbaar. Ik denk ook vaak: O, als ik dit of dat boek/ding heb, dán zou ik pas goed bezig kunnen gaan met consuminderen/besparen/biologisch eten.

Colin schrijft: Het valt me op dat als ik krijg wat ik wil, mijn wens niet verdwijnt maar gewoon opschuift naar een volgend ding. In zekere zin is het niet correct om te zeggen "ik wil dit" of "ik wil dat". Het is eerlijker om te zeggen "ik wil". Net zoals we zeggen "Ik geniet"


Dit boek is echt een aanrader als je geïnteresseerd bent in ecologisch, biologisch, consuminderen en dergelijke.

No impact man heeft ook een website. No Impact man


P.S. Wat betreft biologisch: daarover schrijft hij schokkende zaken waar ik in een ander blog nog op terug zal komen...

2 reacties:

Vlijtig Liesje zei

Klinkt als een geweldig boek zeg! Ik ga meteen kijken of het al in de bibliotheek is. Bedankt voor deze bespreking!

Franca zei

Ik werk als kraamverzorgster. In het eerste gezin waar ik na het lezen van no-impact man ging werken, zag ik alles door zijn ogen. Schokkend!
Twee gezinnen later trof ik het pas echt sterk: een gezin waar 7op7 , dus echt dagelijks een kant en klaar maaltijd voor de magnetron op tafel kwam. Uit hun twee!!! ingebouwde magnetrons.
Als je de no- impact man gelezen hebt ( al is het misschien niet het beste boek te wereld) blijft er zeker iets hangen, en probeer je echt je steentje bij te dragen. Wij zaten midden in de plannen voor een nieuwe badkamer. Die komt er ook( was echt nodig) maar wel met zeer duurzame energie ( en hergebruik water).
Kortom de low-impactman zou door iedereen gelezen moeten worden!
groetjes, Franca.