...op een vrijmarkt een pan zonder deksel te verkopen. Alle allochtone (of is dat nu ook al een fout woord?) mensen komen vragen naar het deksel dat bij de pan hoort. Vreemd dat ze altijd juist dat deksel nodig hebben. Hollanders zijn überhaupt niet geïnteresseerd in pannen of ander keukengerei. Dat hebben ze allemaal al, waarschijnlijk. Of ze doen niet meer aan echt koken, wat ik nog eerder denk. De pan bleef in elk geval over.

De boeken en de kleren liepen daarentegen geweldig goed. Vandaag hebben we voor ruim 210 euro verkocht ... alleen aan boeken (merendeels gevonden in de papierbak!) en kleding (gewoon uit onze eigen kasten). Geen spectaculair antiek, geen bijzondere koopjes, maar kleren in maat 42 bleken de trekpleister van de markt te zijn. Wie had dat gedacht.

Ik hield bij wat er verkocht werd van alle gezinsleden, en zo konden de kinderen 20 en 25 euro vangen, G. 64 euro, ikzelf had 72 euro verdiend, en de rest was van de huishoudpot. Daar zijn we vanavond lekker van uit eten geweest, iets wat we maar zelden doen (want zo duur).

We hadden de rommel onderverdeeld in ´eurospullen´ en spullen die ik eventueel nog weer op Marktplaats kan zetten. Om vijf uur hebben we onze resterende eurospullen weggegeven aan de overbuurman die er dolgelukkig mee was. De 'marktplaatsspullen' mogen nog heel even in het schuurtje; Binnenkort is er ook een markt in onze wijk, dan kunnen ze nog een keer mee.

Het is wel even wat werk, zo´n vrijmarkt - om half vijf opstaan, vóór zes uur aankomen en er dan achter komen dat om vier uur beginnen zelfs in een klein stadje inmiddels standaard is, al beginnen te verkopen terwijl je nog aan het uitpakken bent, twee keer natregenen, wegwaaien, omvallende kledingrekken redden, onderhandelen met mensen die vijf euro voor een splinternieuw ongelezen boek (Sashenka) te duur vinden, uitleggen dat een sapcentrifuge géén gehaktmolen is, en natuurlijk vragen beantwoorden als 'Is er ook een deksel bij die pan?' (en dat vijftien keer), - maar dan heb je ook wat.

En voor het geval jullie het je ook afvragen: Nee, sorry, dat deksel heb ik er niet
meer bij.


P.S. Vergeet ik het belangrijkste nieuws: *loftrompetmodus AAN* Ik heb NIKS gekocht. *loftrompetmodus SLUIT*
Vandaag heb ik ook J. haar kledingkast aangepakt. Zelf wilde ze zeven stelletjes houden, plus alle zwarte en witte shirts ´want die tellen niet´. Tuurlijk schat.

Mijn kinderen zijn al zo braaf om zonder protest mee te doen met elke nieuwe opwelling van milieuvriendelijkheid dan wel consuminderwoede, minimalisme, of wat voor andere hobby/levenswijze dan ook van hun moeder, dan ga ik echt niet zeuren over een zwart shirtje meer of minder. Zo fatsoenlijk ben ik nu ook wel weer. En het waren trouwens maar vijf shirts.

Die kast opruimen leverde wél weer een vuilniszak vol kleding op. Ik vond dat het nu langzamerhand tijd werd om alle geconsuminderde en weggeminimaliseerde spullen bij elkaar te zoeken voor de vrijmarkt morgen.

Het merendeel bestaat uit boeken en kleding. Ik heb een paar spullen die eventueel weer mee naar huis gaan om op Marktplaats te verkopen, maar voor de rest moet het echt allemaal weg.
En...zou het genoeg zijn voor de rommelmarkt?


Omdat het wegdoen van een paar messen niet zoveel om het lijf had, plande ik de volgende minimalistische actie. De kledingkast moest eraan geloven. Maar ik wilde niet direct heel extreem te werk gaan, zoals deze vrouw die een jaar lang dezelfde jurk droeg. Ook niet zo extreem als de mnmlist die nog maar 50 persoonlijke dingen bezit, waarvan slechts 29 kleding-items.
Het dichtst bij een reële uitdaging kwam het idee van Everett Bogue van de site far beyond the stars: I’ve been living with 7 days of clothing for over 6 months now, and I find it very liberating.

Dat klinkt logisch. Als je voor elke dag van de week een stel kleding hebt, dan moet je een heel eind vooruit kunnen. Maar toch....ik besloot het ietsje minder radicaal aan te pakken. Meer wegdoen kan altijd nog.

Ik bedacht dat van elk kledingstuk slechts zeven stuks overhouden ook al een goede uitdaging was. Op papier leek zeven stuks van elk nog best wel veel, eigenlijk. Ik bedoel maar, als je er goed over nadenkt...zeven rokken, zeven broeken, zeven truien... wanneer ga je dat allemaal dragen?

Vol goede moed stortte ik mij op mijn kledingkast. Al snel zag ik dat ik van vrijwel alles véél meer had dan zeven stuks. En dat ik echt wel flink kon gaan opruimen.

Helaas geloofden de kinderen niet echt in mijn voornemen. "Je kunt volgens mij beter van de t-shirts zeven van elke kleur doen, mam" zei A. - nog net niet sarcastisch. "Dus van de shirts met lange mouwen: zeven blauwe, zeven zwarte, zeven witte...en dan van de shirts met korte mouwen ook van elke kleur zeven." Ha, alsof ik zoveel shirts had.
Later had ze het opbeurende idee dat ik best van elk model vest zeven stuks mocht houden. "Zeven gebreide vesten, zeven sweatvesten, zeven mouwloze vestjes, zeven wikkelvestjes..." en dan ook nog in elke kleur zeker? Hm... ik had het idee dat mijn kledingkast en ik daar niet zo heel veel mee zouden opschieten.

Zelfs J., die anti-mode en anti-kleding-kopen is had een onverwachte mening: "Maar zwarte en witte shirts tellen toch niet? Die doe je alleen maar ergens ónder..." en: "Je kunt natuurlijk ook gewoon van alles tien houden, het hoeft niet per se zeven te zijn..."
Verbaasd was ik wel. Een beetje. Maar ze is ook anti-opruimen en en anti-spullen-wegdoen, dat zal het zijn.

En jawel, het wegdoen van veel kleding voelde inderdaad als een opluchting. Sommige items waren bijvoorbeeld goed, en ik vond ze nog mooi, maar op bepaalde dagen zaten ze wat... krapjes. Normaal gesproken voelt wegdoen van zulke kleding alsof je de hoop en de motivatie opgegeven hebt om er ooit weer ´ruim´ in te passen. En dus bleven ze liggen, en trok ik ze maar heel zelden aan. Nu, met een heel andere missie voor ogen, kon ik deze kleding gewoon loslaten.

Aan de andere kant moest ik toch - ik geef het niet graag toe - hier en daar een beetje smokkelen. In eerste instantie had ik ´vesten en jasjes´ in één groep geplaatst. Maar gezien de hoeveelheid vesten die ik afgelopen winter verzameld heb was dat praktisch onmogelijk. En dunne vestjes zijn toch iets heel anders dan dikke vesten. En dan heb ik ze met en zonder capuchon, en vesten die over een jurk kunnen, niet te verwarren met vesten die op een broek kunnen.

Bij de rokken bleek het werkelijk onmogelijk om mezelf tot zeven te beperken. Er waren verschillende rokken bij die ik van de kinderen echt, absoluut niet mocht wegdoen, ook niet naar de reservestapel. Dus naast de rokken die ik zelf had uitgezocht om te houden moesten er drie verplicht blijven van de kinderen. Maar tien rokken in plaats van uhm...twintig? is ook best een hele vooruitgang, nietwaar?

Resultaat is dat er nu een heel grote berg kleding is afgevallen. (De kleding wel, nu ik nog). A. raakte geïnspireerd en heeft haar kledingkast ook opgeruimd. En zij had veel meer kleding dan ik.

Ik heb een klein stapeltje goede, mooie, en prettige kleding achter de hand voor het vervangen van de kleding die nu in de kast ligt...als er iets versleten raakt of kapot gaat kan ik die spullen nog gebruiken. Verder is mijn kast écht behoorlijk geminimaliseerd. Zeven stuks van elk, op de rokken na dus. En de vesten.
Broeken heb ik verbazend weinig: twee spijkerbroeken, en twee witte broeken waarvan ik niet weet of ik er nog in pas. Dus - hoe is het mogelijk? - wie weet moet ik zelfs wel een nieuwe zomerbroek kopen om aan mijn minimale kleding-eisen te voldoen. Gelukkig maar. (Slaakt zucht van opluchting.)

Volgende klus is J. haar kledingkast. J. draagt het liefst aldoor hetzelfde, dus het maken van zeven complete stelletjes is daar wel een optie. En wie weet ga ik over een tijdje alsnog hetzelfde doen met mijn eigen kleding, als blijkt dat ik een minimalist in hart en nieren ben. Je weet maar nooit, ik ben tenslotte wel de dochter van een vrouw die maar één broek en twee truien heeft. Stay tuned.
Ik ben gegrepen door het minimalisme. Zo eenvoudig is het.

Daarom besloot ik gisteren wat dingen op te ruimen of af te schaffen.
Voorzichtig begon ik met de keukenla: Sinds ik twee Molenmesjes heb, gebruik ik geen andere messen meer voor schil- en snijwerk. Eén mes met een karteltje mocht nog blijven, om eigengebakken brood mee door te zagen. De andere (tien? twaalf?) snij- en schilmesjes zijn in de doos voor de vrijmarkt beland. Wat een bevrijding! Waarom zou ik tevreden zijn met een la vol minder goede messen? Ik heb twee perfecte mesjes, weg met de rest.
Het voelde goed om het mes in deze overtollige bezittingen te zetten. Dat smaakte naar meer...
Al surfend gaan er werelden voor je open. Op de site Wisebread las ik een artikel dat gaat over de 9 gewoontes die de langstlevende mensen ter wereld hebben. En waarvan we daarom graag geloven dat ze ons ook het eeuwige leven geven, en als dat niet lukt dan toch minstens de eeuwige jeugd totdat we honderdtien zijn.
Goddank heeft maar één van die gewoontes te maken met (meer) bewegen, dus het zou nog best eens haalbaar kunnen zijn.

Even in het kort:

1) Beweeg natuurlijk. Dat wil zeggen: doe werk in huis en tuin, loop en fiets.
2) Heb een doel in het leven.
3) Doe het rustiger aan. Doe minder, heb meer vrije tijd.
4) Eet totdat je 80 % vol zit. Niet meer. Drink veel water en kruidenthee.
5) Eet voornamelijk planten.
6) Drink rode wijn.
7) Heb een gezond sociaal netwerk.
8) Heb een geloofssysteem.
9) Stel je gezin op de eerste plaats.

Wie meer wil weten kan zich eens verdiepen in de zogenaamde Blue Zones.

Maar wat ik nu interessant vind is dat, als je de verdere tips tot eeuwige jeugd leest, het minimalisme waar ik gisteren over blogde ook nog eens een heel gezonde levenswijze blijkt te zijn.

De mnmlist schrijft bijvoorbeeld dat zowel de opwarming van de aarde als de obesitas-epidemie grotendeels te wijten is aan ´convenience´ : we zijn een gemaks-volk geworden. Alles moet makkelijk, automatisch en het mag vooral geen tijd kosten. We schuiven kant-en-klaarmaaltijden zó van de auto in de magnetron. Of onverwoestbare hamburgers van de Mcdrive in de auto. Maar we betalen daar wel een prijs voor: Een korter, ongezonder leven op een uitgewoonde planeet.

En wat voor raad geeft men op de Blue-zone site aan wannabe-honderdjarigen? De-convenience your home. Weg met de afstandsbediening en de vaatwasser. Zo ben je automatisch meer in beweging én sociaal bezig.
Begin met een tuintje. (Yes, weer een paar jaar langer te leven!)
Focus op lokaal voedsel. Investeer tijd in je eten in plaats van geld. Lees: Kook zélf. Beweeg je voornamelijk voort door wandelen. (Waarover de mnmlist schrijft: I walk as much as I can, because you need nothing to walk, you spend nothing, you consume nothing, you emit nothing. And yet you have everything.)

Als je dus toevallig minimalist was/bent/wordt heb je al die voordelen en het langere leven er zomaar bij. Gratis.

Dus...doe je het niet voor het milieu, doe het dan voor jezelf.

En geef die fles wijn even door.
Gisteren kwam ik terecht op de site www.mnmlist.com, een site die gaat over het minimalisme: het leven met zo weinig mogelijk spullen, slechts die dingen die je werkelijk nodig hebt.
De site zelf is zeer minimalistisch opgezet, en dus lekker leesbaar. Ik heb haast ademloos alle posts gelezen. Ik was tot nu toe erg van het ´organizen´, maar dit inzicht deed mij de schellen van de ogen vallen: minimalism is the end of organizing.

Ja, lees dat nog maar eens goed. Als je weinig hebt, de minimale dingen die je echt nodig hebt, hoef je niet langer op te ruimen en organiseren! Laat staan je spullen te zoeken. The rise of clutter has given birth to a whole industry: organizing, schrijft de mnmlist. En ineens zie ik het licht (alweer, ja!): Professional organizers (en hun boeken, plannen, sites) zijn zelf meest overbodig en nutteloos. Als we wat minder spullen hadden waren ze totaal niet nodig.

Geïnspireerd heb ik gisteren meteen aangepakt: Twee laden opgeschoond, zodat slechts de noodzakelijke dingen overbleven. De rest kan fijn naar de rommelmarkt, vrijdag. Als ik dan toch minimalistisch ga worden, dan liever nog even vóór Koninginnedag, dan levert het misschien nog iets op.

Toch zal het niet makkelijk worden, voel ik. Zo wordt van een beetje minimalist toch minimaal verwacht dat ze met slechts de sleutels en de pinpas op stap gaat. Dat gaat een probleem vormen. Tuurlijk, een lichte tas is heerlijk, en géén tas misschien ook wel. Maar waar laat ik dan mijn Zwitserse mes? Mijn mini-meetlint? Mijn ibuprofen, brillendoekje, zonnebril, en lippenbalsem? Mijn handcrème, dagcrème, A.Vogel-crème, mascara, mobiele telefoon, mini-verbandtrommeltje, en fles water? Oja, en niet te vergeten de lichtgewicht tasjes/rugzakje die ik altijd bij me heb om in de winkel de plastic tasjes te kunnen weigeren. Ik bedoel, ze kunnen toch niet écht verwachten dat je zonder zo´n noodpakket op stap gaat? Nee, dat zal nog even tijd kosten.

Gelukkig staan er op de site meer goede tips (en links naar andere sites met leuke tips). Zo heeft de schrijver een voorkeur voor tekstbestanden: doe alles bij voorkeur als tekstbestand. Het neemt weinig ruimte, is geschikt voor elke computer, en laadt sneller.
Simplicity is fast, lean, light. Data in simple formats — such as text — is mobile, can be ported to any program, is not locked into a proprietary program or database....I keep notes, todo lists (when I need them), other info I need saved, in a text file or three. They can be popped open in half a second, and with a quick “Find” command, I can find any info.

Dat lijkt me een goed onderdeel om mee verder te gaan: Mijn tientallen mappen op de computer sorteren, alles wat over hetzelfde onderwerp gaat gewoon in een tekstbestand zetten, (in plaats van verdeeld over verschillende bestanden) en als het nodig is met ctrl+f het benodigde gedeelte terugvinden. Zoveel minder mappen moet wel opluchten.

En dan kan ik het minimaliseren van mijn handtas nog even voor me uitschuiven.
Gisteren haalde G. een stapeltje kranten uit de oud-papier-container. Kranten voor de hond, want die snapt nog steeds niet dat buiten plassen óók mag. En hoe krijg je dat dan in dat kleine hondekoppie? Geen idee.

Maar een aantal van die kranten bleek uit 1979 te zijn. En dat was wel weer leuk, ter lering ende vermaeck.
Zo zag Koningin Juliana eruit als Willem Alexander met een bril op, bont was gewoon modieus, en voor sigaretten mocht je nog uitbundig reclame maken.

Men bleek zich ook in 1979 al ernstig druk te maken over de hypotheekrente-aftrek, die mogelijk geschrapt zou worden. We zijn nu 30 jaar verder en er is niks veranderd. Tenminste niet wat betreft de hypotheekrente. Dat geeft te denken. Maak je vooral niet te druk.

Verder waren in 1979 IBM, Wang en Burroughs de bekendste computerproducenten. Althans, dat waren de merken die in de Telegraaf adverteerden, daarom ik ga er vanuit dat dat zo is. Weet iemand nog wie dat zijn? Nou ja, IBM bestaat geloof ik nog wel. Maar het Nederlandse merk Wang?

Nederlanders reden in een Talbot, Amerika ontdekte Rutger Hauer en bij de Postbank kon je betaalkaarten innen zonder kosten. Tja, sommige dingen zijn helaas wel veranderd.

Ook leuk zijn de advertenties, van bijvoorbeeld de AH. Nostalgie, al die oude, vergeten merken. En wat zag mijn oog? Reclame voor speelgoed. En niet zomaar speelgoed.



Reclame voor een pop. Een nostalgische pop, de pop rechtsonder. Dezelfde pop die ik heb gekocht, als vijfjarige, van het dubbeltje zakgeld in de week, dat ik had opgespaard. Alleen kostte de pop in mijn herinnering zeventien gulden vijftig, waarschijnlijk heb ik hem pas gekocht toen hij in de opruiming was. Dat zat er dus al jong in.

Het gevoel dat je van opgespaard geld zoiets moois kon kopen heeft zo´n indruk gemaakt, dat ik die pop nooit heb weggedaan. Al mijn spaargeld zat er immers in? Met poppen spelen heb ik nooit gedaan, ik bleek helemaal geen poppenliefhebber te zijn, maar deze pop staat nog steeds op mijn slaapkamer.



De laarsjes zijn zoek, het haar is touwig geworden, en de inmiddels omhoogstaande pony heb ik derhalve onder het half vergane mutsje gestopt. Maar de pop is er nog steeds. Een monument aan dat trotse gevoel iets te kunnen kopen omdat je gespaard hebt.

Toch leuk, zo´n oude krant.
Soms vertonen de dingen ineens een opmerkelijke synchroniciteit. Zo ben ik dit jaar begonnen met mijn groentetuintje. Daarvoor deden we niet echt aan tuinieren.

Toen won A. twee weken terug bij de Welkoop een schaaltje kiemgroenten t.w.v 3,29 (we moeten het nog ophalen) - wat ze zelf een hele sneue prijs vond - maar ik vond het wel grappig: we beginnen met een tuintje, en plots wint A. kiemgroenten.

Gisteren stonden er ineens twee dames op de stoep van de gemeente... of J. ook thuis was. Nee, J. zit op school. Ook op woensdagmiddag? Ja, ze is 11 maar zit al in de brugklas.
De dames hadden een grote doos bij zich. J. had met een soort quizje uit de plaatselijke krant een prijs gewonnen! J. was later, toen ze thuiskwam, helemaal door het dolle heen.

Er zat bij de doos een brief van de burgemeester (met spelfout, overigens) en de prijs bleek een bouw-je-eigen-broeikas-doos te zijn. Mét zaadjes, irrigatiesysteem en een plantenpers om een herbarium te maken. Dat is echt helemaal iets voor J., ze heeft me ook geholpen in de moestuintjes en vindt alles wat groeit en bloeit interessant.



Verder kreeg ik gisteren bericht dat ik het boek Zelfgeoogst van uitgeverij Snor tegemoet kan zien - dat gaat over tuinieren in kleine bakken...ik ben reuze benieuwd.

Kortom, het thema schijnt deze maand tuinieren te zijn. Hebben jullie ook wel eens van die periodes dat alles plotseling samen lijkt te vallen, alsof het universum een grapje met je uithaalt?



Jawel, het is me gelukt.
Zelf brood bakken. En dan niet zomaar brood, nee het brood dat we vroeger thuis te eten kregen. Het brood waar geen enkel brood uit de winkel tegen opweegt omdat het zo lekker stevig is en zo´n krakend krokante korst heeft, terwijl het tegelijkertijd van binnen smeuïg is. Heerlijk met roomboter en jam. Of kaas. Of pindakaas (met marmite natuurlijk). Nee, honing, en dan smelt het weg op het nog warme broodje. De kapjes, krakend, zijn het allerlekkerst.

Het recept is kinderlijk eenvoudig en met minimale ingrediënten. Het kostte me 5 minuten werk en verder alleen wat wachttijd. Oké, het brood zou de volgende keer met iets langer rijzen nog wat hoger kunnen worden - het recept beveelt 30 minuten rijzen aan, maar langer rijzen geeft vaak een betere smaak door de ontwikkeling van de gist in het deeg.

Maar de structuur is nu al geweldig. En de smaak precies goed.

Grant-broden, drie stuks.

1,4 kg volkorenmeel
1 eetl. zout
1 eetl. gedroogde gist
1,2 liter warm water
1 eetl suiker of keukenstroop.


-Verwarm de oven voor op 200 graden

-Vet drie broodblikken in.

-Meng meel en zout en zorg dat ze op kamertemperatuur zijn.

-Strooi de gist in 1,5 dl. van het warme water. Doe na enkele minuten de suiker erbij. Laat tien minuten staan.

-Maak een kuiltje in het midden van het meel, roer het gistmengsel en het overige water erdoor. Het deeg moet glibberig aanvoelen. Roer ca. 1 minuut, van de kanten naar het midden werkend.

-Verdeel het deeg over de broodblikken, bestrijk het deeg met een kwastje met water, bedek ze met ingevette plasticfolie (ik heb een natte theedoek gebruikt) en laat het deeg op een warme plek 30 minuten rijzen (of totdat het deeg de rand heeft bereikt).

-Bak de broden (zonder folie of theedoek!) 40 minuten totdat ze knapperig zijn en hol klinken als je op de onderkant klopt.

Proeven als ze nog warm zijn, met roomboter en Bonne Maman confiture. Lekkerder dan gebak.



Variatie: doe vóór het rijzen (als je het deeg met water glazuurt) ook sesamzaadjes of maanzaad op de bovenkant. Of meng wat rozijnen en krenten door het deeg voor stevig krentenbrood!
Mark Bittman stelt het zo simpel: Als er een dieet bestond dat gezonder, goedkoper én beter voor het milieu was, en je zou er mogelijk ook nog van afvallen...zou je dan geïnteresseerd zijn?

Natuurlijk zijn we dat! Dat is toch precies wat iedereen wil?
Zijn antwoord is eenvoudig: Eet minder dierlijke producten.

Niet het antwoord dat iedereen graag wil horen. Maar het kon wel eens waar zijn. Neem bijvoorbeeld (geen) vlees. Vlees produceren kost enorm veel meer dan groente produceren. Alleen al aan water. Om nog maar niet te spreken van de grote oppervlakten aan land die bestemd wordt om mais te verbouwen als veevoeder. Mais dat overigens aan varkens, kippen, koeien én vissen als voedsel wordt gegeven. Hoe ongezond is dat? Minder vlees eten is dus een stap vooruit voor het milieu.

Verder is vlees - vooral als je écht vlees wilt eten en geen gefabriceerde bedenksels met fantasienamen als Krokante Kipkontjes of Oranje-burger (nu met meer e-nummers dan vlees!) - prijzig. Minder vlees eten scheelt je dus in je portemonnee. En daar houden wij van. Dus weg met die sneue schnitzels.

En wat betreft afvallen? In het boekje Skinny Bitch benadrukten de schrijfsters het ook al: als je melkproducten gebruikt kun je niet slank worden. Oeps. Dus het verminderen van melk, kaas én vlees heeft vast en zeker een positief effect op je gewicht.

Mark Bittman citeert in zijn boek een aantal keer Michael Pollan, die ook al een pleidooi hield voor echt eten. Verder figureert er nog een dokter die een ingewikkeld systeem heeft bedacht over caloriedichtheid, met bijbehorende tabellen. Dat is leuk voor mensen die van cijfertjes houden, maar verder totaal onnodig. Iedereen snapt wat het idee is: Van een kilo sla kom je minder aan dan van een kilo chocola.
Uiteindelijk komt het toch neer op wat ons in het boek Fit for Life jaren geleden al is verteld: Eet veel groente, eet fruit, noten, zaden en eet zo weinig mogelijk dierlijke producten. Drink veel water.

De tweede helft van Bittmans boek staat vol lekkere recepten, die echt haalbaar zijn. Trouwens, als je dan toch bezig bent: koop gewoon de Dikke Vegetariër van zijn hand, dan kun je heel lang vooruit met het bereiden van gerechten zonder dierlijke producten.




Zoals te zien is op de foto (die alweer een aantal dagen oud is) groeit alles geweldig goed in mijn vierkantemetertuintjes.
Ik begin me nu alvast af te vragen hoe ik straks ga weten wat ik kan oogsten...ik kan niet onder de grond kijken namelijk. En oja, ik heb ook geen moestuin-ervaring. Dat kan dus nog lastig worden. Ik stel me zo voor dat ik maandenlang de groente de grond uit kijk, water geef, tegen ze praat en dan uiteindelijk vergeet om het op tijd te oogsten zodat al mijn harde werk helemaal voor niks is geweest. (Dat harde werk valt overigens wel mee, ik doe niets anders dan elke dag even een bewonderend rondje lopen en wat water geven. Nou ja, meestal is het water.)

Van A. kreeg ik - helemaal uit Amsterdam, tussen Tuschinski en Paleis op de Dam gauw even gewinkeld tijdens een school-uitstapje - dit leuke tasje om mee te nemen in mijn handtas, zodat ik geen plastic tasje nodig heb als ik onverwacht iets koop.

"Green is not a colour, it´s a state of mind."

Een goede reminder, en dus een heel fijn cadeau.
Wel ongelooflijk dat de Bodyshop het inpakte in....plastic.
De laatste tijd voel ik me tijdens het winkelen net Pippi Langkous. Ken je dat stukje waar ze de winkeljuffrouw een hand geeft, waarop ze ineens een losse arm in haar hand heeft? De winkeljuffrouw bleek een wankele paspop te zijn, waar de losse onderdelen zomaar afvielen.

Dat heb ik nu ook. Kom ik in een winkel bij een rek met kleding in de buurt, dan zakken de bloesjes spontaan van hun hangertjes, prijskaartjes vallen om onbekende redenen op de grond, linten of touwtjes die vast moeten zitten laten los en dingen die los moeten hangen, raken in de knoop.

Als ik het waag ook echt een kledingstuk aan te raken (of erger nog, uit het rek te willen halen) raakt het hangertje verstrikt in onderdelen van andere kleren en komen er zes topjes mee uit het rek terwijl ik echt alleen maar dat ene rokje wilde pakken.

En als ik die ongewenste hangertjes dan terug in het rek wil hangen zakken de topjes (of bloesjes/shirtjes, whatever) levenloos van die kledinghangers op de vloer. Wil ik die topjes/bloesjes/etc dan allemaal netjes weer op hun hangertje draperen dan waan ik me in een aflevering van Funniest Home Video´s. Die met dat kleine kindje dat ijsblokjes van de grond pakt en in een emmer doet, maar telkens als ze zich bukt om een blokje op te pakken, valt wat er in de emmer zit er weer uit. Om die reden raap ik tegenwoordig geen kleding meer op die op de grond valt, want ik maak het steevast nog veel erger.

En die hardplastic prijskaartjes die in sommige winkels op het schap zitten, bijvoorbeeld bij de supermarkt en de HEMA.
Weet je wel hoe gemakkelijk die dingen op de grond vallen? Ik wel, echt waar. Als ik ernaar kijk springen ze al naar beneden, waarschijnlijk uit angst dat ik in de buurt kom. Keurige stapeltjes kleding vallen om, rekken en stellingen blijken wankel, hangertjes knappen af, metalen haken in zo'n gaatjeswand gaan half los en storten hun inhoud naar beneden. Om nog maar niet te spreken van produkten die uit het schap vallen.

Is een nieuw rokje al dat gedoe waard? Ik voel me net een olifant in een porseleinkast, en verlaat met het angstzweet op mijn rug zo snel mogelijk de winkels, voordat de ravage die ik aanricht begint op te vallen.

Vorige week sloeg bij de supermarkt beide keren (andere dag en andere kassa!) dat ik bij de kassa stond de pinautomaat op hol en kon niet meer gebruikt worden. De caissière vond het wel wat verdacht, zag ik. Die herinnerde zich namelijk ook dat ik eerder die week bij de kassa stond toen de pinautomaat plotseling vastliep. Ik voelde me ook ineens heel erg verdacht, alsof ik de pinautomaten met mijn scherpe prijsbewuste blik gesaboteerd had.

Zo is de lol van het winkelen er natuurlijk wel af. Zou het mijn consuminder-aura zijn, dat me beschermt tegen nutteloze aankopen? Ik begin het wat vreemd te vinden.

Enfin, zo komt het dat ik afgelopen zaterdag in Leeuwarden gewinkeld heb en wéér niets heb gekocht.
Goddank heb ik nog geen instortende paspop meegemaakt, maar iets zegt me dat dat moment niet heel lang meer op zich laat wachten.

Ik liep gisteren in de bibliotheek tegen het boekje Haarknippen, stap voor stap knippen, vlechten en opsteken van Ines Kroeger aan.

Ineens ging mij een consuminder-spaarlampje op. Zelf haarknippen, dat kan natuurlijk ook nog. Niet mijn eigen haar (ik vind het veel te leuk om naar de kapper te gaan), of dat van G., maar het lange haar van de meisjes dat moet kunnen. Mijn vader knipte vroeger ook mijn haar, dus waarom niet. Dat boekje moest ik beslist lenen.

In de bieb heb ik het snel al bekeken. Het boekje is gericht op het knippen van kinderkapsels. Het is erg duidelijk, met goede uitleg en veel, heel veel foto´s. Het ziet eruit alsof het nauwelijks mis kan gaan. En anders het groeit vanzelf weer aan (zei Meibloempje laconiek terwijl ze haar eigen haar natuurlijk wel door de kapper laat doen.)

Aangezien onze kinderen hun lange haar in laagjes hebben, heb ik gauw even gekeken of dat er ook in staat. En jawel, laagjes knippen staat ook stap voor stap uitgelegd. Wauw, er openen zich weer nieuwe deuren tot bezuinigen!

Toen ik even later bij de Hema een kappersschaar en een effileerschaar zag hangen (en ik zocht er niet eens naar!), bedacht ik dat ik die best kon meenemen. De scharen kosten samen ongeveer 16 euro. Dat is ook het bedrag voor één keer knippen. Dus al zou ik maar eenmalig zelf haarknippen, dan is de investering alweer terugverdiend.

A. betaalt zelf de kapper en die ziet het wel zitten dat ik haar haar ga knippen, dat scheelt ook in haar portemonnee. Maar ze eist wel dat ik het eerst op J. 'uitprobeer'. Hm. Van wie zou ze dat toch hebben, altijd voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten?javascript:void(0)


Haarknippen, van Ines Kroeger. Maart 2010, Forte uitgevers.
Wat een fijn woord hebben ze in het Engels voor het hergebruiken van oude kledingstukken door ze te vermaken tot een ander kledingstuk: Refashion. Bijna niet te vertalen. Her-mode? Beetje raar.

Anyway, het internet loopt momenteel over van de crafty blogs, van ijverige mama´s die herenoverhemden vernaaien tot damesrokken, dames-tops tot peuterjurkjes, (en ook nog herenoverhemden tot peuterjurkjes) oude truien tot leuke mutsen en tassen en bruidsmeisjesjurken tot feestelijke kussenhoezen (nadeel van dat laatste project is dat je toevallig een paar bruidsmeisjes achter de hand moet hebben, anders is het redelijk kansloos).

Verder kun je dubbelzijdige jassen maken van twee fleece-dekentjes (hmm, bij de Action kosten ze maar een paar cent... maar ik haat (polyester)fleece) en zijn er tutorials over hoe je brei-materiaal kunt maken van je oude t-shirts. Oneindige inspiratie dus om je hele kledingkast te re-fashionen. Waarom zou je nog iets weggooien? Alles kan een nieuwe bestemming krijgen.

Getuige de foto´s op die blogs schijnt het het beste te werken wanneer je een paar peuters hebt rondlopen; die kijken ook niet op een scheef naadje of een knullig overhemdmotiefje op hun schattige nieuwe jurkje. Maar omdat peuters meestal geld kosten zou ik er maar niet aan beginnen. Tenminste niet ten behoeve van je recycle-drang.

Zoek online op : hergebruik, refashion, upcycle, crafts/crafty,


Refashion blog (Engels)

Leuke ideetjes! (Engels)

Maak breiwol van een oud t-shirt (Engels)

Handmade matters

One pretty thing

Nederlandstalig refashion blog

Nederlandse uitleg over brei-wol van t-shirt
Nu ik probeer plastic niet zomaar meer weg te gooien, bedenk ik hoe ik dingen kan hergebruiken. Zo had ik bedacht dat ik de fles van Dash wasmiddel best wel als ´gieter´ voor de tuin kon gebruiken. Ik had de fles helemaal omgespoeld en schoongemaakt, hij rook zelfs niet meer naar wasmiddel. Een goed idee, vond ik zelf. En zo milieuvriendelijk ook. En geen extra gieter gekocht! (Wat ben ik toch goed bezig. Ik ben terecht trots op mezelf.)

Totdat ik gisterochtend de sla en de bieslook (en de rest) wat water wilde geven maar in plaats daarvan een flinke scheut wasmiddel over mijn biologische tuintje stortte...

Verkeerde fles gepakt, ja.

Recycling, wat een geweldig idee. Plastic versus Meibloempje: 1-0.
Op het weblog van de kleine dingen staat vandaag de link naar de film HOME. Ik wil het jullie niet onthouden, en ik wil hem vooral ook zelf makkelijk willen terugvinden, daarom plaats ik de (link naar de) film ook hier. Het is een film van anderhalf uur in hoge kwaliteit. Het gaat over de schitterende aarde, en over de invloed van de mens. Kunnen we het tij nog keren?

Laatst schreef ik al over plastic en de site fake plastic fish. Die site gaf me een duwtje in de rug om toch vooral eens op te letten hoeveel plastic we gebruiken... of erger nog: niet gebruiken en weggooien. En ja, sindsdien ben ik me er erg bewust van wat er allemaal in onze (nog steeds plastic, dat wel) vuilniszak verdwijnt. Boodschappen doen was echter geen issue, want ik heb van die stevige boodschappentassen die je oneindig kunt hergebruiken.

Nu zette die site me op het spoor van deze twee filmpjes.

In de VS en Engeland is het meenemen van je eigen boodschappentas niet zo normaal als hier in Nederland. Daar worden de wekelijkse boodschappen rustig in tien plastic tasjes gestouwd. Vandaar dat ze daar nog wat aanmoediging nodig hebben. Aanmoediging in de vorm van een grappig lied van Tim Minchin. Het is echt aanstekelijk.




Prachtig is ook onderstaand filmpje, verteld vanuit het perspectief van een plastic tasje. Het duurt 18 minuten en is Engels gesproken maar is absoluut de moeite waard om te bekijken.

Op de Bespaarkalender vandaag een quote van Scott Pape:

*

Van geld dat we niet hebben, kopen we dingen die we niet nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we niet mogen...


*
Eet je ook graag biologisch? Maar vind je het het zo´n gedoe om uit te zoeken wie nu wát in de aanbieding heeft?

Lang leve internet. Laatst stuitte ik op de site 'biologische aanbiedingen'.

Je kunt je er inschrijven voor een nieuwsbrief, dan krijg je wekelijks de biologische aanbiedingen van de door jou geselecteerde winkels in je mailbox! Praktisch toch?
Mensch, durf te leven
Dirk Witte


Je leeft maar heel kort, maar 'n enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer!
Mensch, durf te leven!
Vraag niet elken dag van je korte bestaan:
Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gadaan?
Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?
En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt,
En - wat heeft 'Het Fatsoen" voorgeschreven?
Mensch, durf te leven!

De menschen bepalen de kleur van je das,
De vorm van je hoed, en de snit van je jas
En - van je leven!
Ze wijzen de paadjes, waar langs je mag gaan,
En roepen 'o foei!' als je even blijft staan, -
Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk,
Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk,
En wat j' aan de armen moet geven.
Mensch, is dat te leven?

De menschen - ze schrijven je leefregels voor,
Ze geven je raad, en roepen in koor:
Zoo moet je leven!
Met die mag je omgaan, maar die is te min.
Met die moet je trouwen, - al heb je geen zin.
En daar moet je wonen, dat eischt je fatsoen -
En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen,
Alsof je iets ergs had misdreven,
Mensch, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi.
Maar - vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi!
Mensch! durf te leven!
Je kop in de hoogte, je neus in de wind,
En lap aan je laars hoe een ander het vindt!
Hou een hart vol warmte en van liefde in je borst,
Maar wees op je vierkante meter een Vorst!
Wat je zoekt kan geen ander je geven!
Mensch, durf te leven!
Hieronder volgen mijn favoriete uitspraken betreffende omgaan met geld en aankopen.


Ja zeg je uit angst, Nee zeg je uit liefde. (Suze Orman over onnodige aankopen)

Wie niks nodig heeft is echt rijk. (Colin Beavan alias Low Impact Man)


Maakt dit mijn leven eenvoudiger? (Elaine St. James)

Hij die weet dat hij genoeg heeft, is rijk. (Tao Te Tjing)

Bederf datgene wat je hebt niet door te verlangen naar wat je niet hebt. Bedenk dat wat je nu hebt eens iets was waar je alleen maar op hoopte. (Epicurus)

Om iets nieuws te kunnen vasthouden moet je iets ouds loslaten. (Gehoord in Oprah show)

Arm is niet hij die weinig bezit, maar hij die veel niet bezit. (Seneca)

Alhoewel goudstof kostbaar is, kan het, als het in je ogen komt, je gezichtsvermogen hinderen. (Hsi-Tang)

Liever een creatieve oplossing dan een koopoplossing. (Elaine St. James in haar boek Eenvoudig leven)


En tot slot de sterkste (de echo van deze uitspraak galmt over het internet in allerlei consuminderblogs en websites over minder verspilling):

Use it up, wear it out, make it do or do without.
Ik heb gisteravond en vanochtend een boekje van Marieke Henselmans gelezen: Altijd genoeg - het consuminder-alfabet van Marieke Henselmans.

Ik verwachtte niet veel nieuws, ik heb al zoveel van Marieke gelezen, en zoveel consumindertips ook...ik las het om het gelezen te hebben. Maar het waren toch weer andere verhalen dan ik kende, dus het was geen verspilde tijd.

Alleen dacht ik bij sommige letters: Hier zou ik .... ingevuld hebben.
Geen nood, ik maak hierbij mijn eigen consuminder-alfabet 2010.

Afwassen. Lekker met de hand. Gezelliger (nou ja, tenzij je het de kinderen laat doen), sneller en voor mij ook zuiniger dan een afwasmachine.

Boeken. Daar bezuinig ik niet graag op. Vooral boeken over consuminderen, organizen en lekker koken mogen zich in mijn aandacht verheugen.

Consuminderen. Leuk als uitdaging, en soms noodzakelijk. Ik doe inspiratie op uit de vele boeken, sites en blogs over consuminderen. Kijk maar eens bij het lijstje blogs-die-ik-volg, rechts van deze post.

Duurkoop. Goedkoop is duurkoop zegt het spreekwoord, en helaas is dat maar al te vaak waar. Erger is dat duur niet per se goed betekent. Dus je weet niet zo goed waar je nu van op aan kan. Soms is een dingetje van de Action geweldig, en soms blijkt het een enorme afknapper. Dat zeeppompje bijvoorbeeld van 1,79 - prachtig om te zien, en het zou me de aankoop van plastic zeeppompjes besparen. Maar helaas spoot hij de zeep alle kanten uit behalve in je hand. Toen ik uiteindelijk een lading zeep in mijn oog gelanceerd kreeg heb ik het ding linea recta naar de vuilnisbak verbannen. O, en het zeepbakje van de Lidl voor 1,49 (want dan stappen we toch over op een stuk zeep, weg met de pompjes!) viel na 24 uur alweer van de muur.

Extraatjes. Verkopen via bijvoorbeeld Marktplaats of de rommelmarkt (Koninginnedag komt er weer aan!) levert leuke extraatjes op. Fijn voor wat extra ruimte in je budget.

Fiets. Het ultieme consuminder-vervoermiddel. Goed voor de lijn, de portemonnee en het milieu.

Genoeg. Het meer is nooit vol, zeiden ze bij ons vroeger wel eens. En dat is ook zo. Als je meer wilt heb je nooit genoeg. Genoeg is ook de naam van het leuke consuminderblad dat zo eens per twee maanden verschijnt. (PS: Ik zoek van Genoeg nog de nummers 30-67. Het liefst ruilen, voor bijvoorbeeld een mooie Photoshopbewerking van een foto)

Hobby´s. Ja, daar hebben we een probleempje. De meeste hobby´s kosten geld: materialen, boeken, tijdschriften enzovoorts. Maar voor gratis inspiratie zijn er prachtige blogs en sites vol DHZ projecten (DIY in het Engels). Verder is het misschien handig een hobby te hebben die iets oplevert doordat je bijvoorbeeld je geknutselde waren weer kunt verkopen.

Ikea. Hm, ik ben er niet zeker van of dit wel in een consuminder-rijtje hoort, omdat ik er steevast een drang tot kopen krijg, omdat alles er zo goedkoop is. Maar het is een plek waar ik inspiratie opdoe. En het eten is er ook niet duur. Naar de Ikea is voor ons eigenlijk een uitstapje; zoals anderen naar een pretpark gaan, gaan wij naar de Ikea. En als je het dán vergelijkt is de Ikea al helemaal niet duur...

Ja of nee? Doe de consumindertest.

Koken. Soms noodzakelijk kwaad, meestal een hobby en uitdaging. Vooral als je zuinig wilt én biologisch. Mijn favoriete boek is De dikke Vegetarier. Niet omdat ik vegetarisch ben, maar de recepten zijn zo geweldig.

Lof der Luiheid. Hoewel zuinigheid van oudsher gelinkt wordt aan vlijt, is luiheid ook heel erg gezond. Vrijwel alle huishoudelijke karweitjes kosten geld (als je elektra gebruikt) of zijn slecht voor het milieu (als je schoonmaakmiddelen gebruikt). Dus als je minder vaak strijkt, of poetst ben je gewoon heel gezond en milieuvriendelijk bezig. Lees ook het boek Lof der Luiheid, van Tom Hodgkinson. (Maar het boek Leve de Vrijheid, van dezelfde schrijver, is nóg leuker.)

Moestuin. Ik ben dit jaar voor het eerst aan het tuinieren geslagen. Om precies te zijn heb ik een square-foot-garden en twee vierkantemeter-tuintjes (het verschil zit hem enkel in de afmetingen). Tot nu toe gaat alles geweldig. Het zou leuk zijn als ik van de zomer mijn eigen groente kan oogsten. In elk geval oogsten de tuintjes nu al veel bekijks en commentaren van voorbijgangers.

Nee. Zeg eens wat vaker nee tegen jezelf of de kinderen als er weer materiële wensen zijn. Suze Orman zegt: Ja zeg je uit angst, Nee zeg je uit liefde. En dan hebben we het natuurlijk over onnodige aankopen.

Overvloed. Volgens de normen in Nederland heeft ons gezin vrij weinig te besteden. Toch voelen wij dat niet zo. Wij hebben zelf een gevoel van rijkdom, want we hebben een huis, eten, kleding, een grote kast vol boeken, en vele andere ´luxe´ dingen zoals een mobieltje en een computer.

Planning. En dan met name van je uitgaven en inkomsten. Ik maak jaarlijks in excel - eigenlijk in het ´Calc´ programma van het gratis OpenOffice-pakket - een budget voor het hele jaar. Ik hou ook bij wat er in werkelijkheid uitgaat. Zo heb je een goede grip op je financiën.

Quiche. Bij ons meestal hartige taart genoemd. Staat hier vaak op het menu. Gemaakt van een eenvoudig deeg, en gevuld met groenten die ik in huis heb; Eimengsel en kaas erover, en smullen maar.

Ruilkring. Helaas is die hier (nog) niet. Het lijkt mij geweldig om dingen en diensten te ruilen. Dan heb je nog eens iets aan het feit dat je enorm goed muffins kunt bakken. Of kunt Photoshoppen. (Zie de G)

Soep. Het ultieme zuinige voedsel. Lekker, goed voor de lijn, makkelijk als je extra gasten krijgt. Niemand kan zonder soep. Zie voor soeprecepten onder andere op mijn andere blog Zo eten zussen

Trui. Zo simpel...trek een trui aan als het wat kouder wordt. Ik snap niet hoe mensen het voor elkaar krijgen om de hele dag in dunnige dingetjes te lopen, van die shirtjes met blote buiken en stofjes die geen enkele warmte vasthouden. Ook in de winter. Ik moet al rillen als ik het zie. Als wij het mét trui nog niet warm krijgen, dan doen we natuurlijk de verwarming wel hoger. We zijn tenslotte geen asceten.

Uitgaven. Ik hou mijn uitgaven altijd bij, zodat ik een goed overzicht heb waar ons geld naartoe gaat. Dat zouden meer mensen moeten doen. :)

Vakantie. Leuk voor mensen die het hele jaar door veel te hard werken. Als je het wat rustiger aan doet, hoef je misschien niet zo nodig ver weg om je werk te ontvluchten. Wil je echt op vakantie dan kun je het internet afstruinen. Er zijn verschillende sites die goedkope weekendjes weg aanbieden, of last-minute vakanties. Maar het goedkoopste is natuurlijk gewoon heerlijk genieten in Tuinesië.

Wassen & Drogen. Als het mooi weer is hangt de was heerlijk buiten op de droogmolen. Niets overtreft de geur van zongedroogde was. ´s Winters gaat de was op een rekje op zolder, en alleen als er erg veel tegelijk is gaan de handdoeken en dergelijke in de droger. Het kost al gauw een euro om een was te drogen in de droger, dus daar kan veel bespaard worden.

Xenophon. Xenophon was een filosoof in het oude Griekenland. Hij leefde ca. 400 v Chr. Hij schreef onder andere over de lasten van de rijkdom. Hoe mensen dachten dat hij het veel beter had nu hij rijk was, maar dat het eigenlijk flink tegenviel. Hoefde hij eerst enkel voor zichzelf te zorgen, nu moesten er bezittingen en landgoederen onderhouden worden, hij was verantwoordelijk voor zijn personeel (en ze moesten betaald worden!), problemen doken overal op. En uiteindelijk smaakte zijn eten niet lekkerder dan toen hij minder te besteden had.

Yoghurt maken. Dat wil ik graag nog leren.

Zuinig winkelen. Een bezoekje aan de kringloopwinkel is een geliefd uitstapje hier. Voor weinig geld koop je er prachtige (merk)kleding, boeken en huishoudelijke benodigdheden. Ook Marktplaats biedt veel waar voor weinig geld. Bovendien is het goed voor het milieu wanneer spullen een tweede leven krijgen, en niet weggegooid worden terwijl ze nog goed zijn.
In het kader van de broodnodige beweging (en simpeler leven) had ik uit de bibliotheek het boekje Lazy Fitness van Tiny Fisscher geleend.
Het beloofde op een eenvoudige manier meer beweging, zonder sportschool of apparaten, dus ideaal voor luie wezens zoals ik. Gelukkig maakte het boekje alles waar wat het beloofde. Het is grappig en biedt veel tips.

Eigenlijk komt het er op neer dat je gewoon bij alles wat je doet wat meer moet bewegen. Maak gewoon overal een oefening van. Is dat alles? Ja. Eerlijk gezegd wel.

Het beste gedeelte vond ik het eerste hoofdstuk waar ze uiteenzet dat de overheid nu wel roept dat iedereen minimaal zoveel tijd moet sporten, maar dat niet elk mens gelijk is. Sommige mensen knappen op van hardlopen, anderen van wandelen. Waarom zou je een wandelaar dan aan het hardlopen willen hebben?

Applaus voor Tiny Fisscher. Ik hou ook niet zo van overheidsbemoeienis (of van een Voedingscentrum dat je aan de smeersels met kies-bewust logo wil hebben). Ik ben geen hardloper. Eigenlijk ook geen wandelaar, maar ik geloof niet dat ze al een categorie had bedacht waar ik wél in pas, want ik voel me ook niet echt thuis in het hokje couch-potato.

Maar het goede effect (van het lezen van dat boekje) is dat ik nu wat vaker op de fiets stap. En wat meer in huis heen en weer loop - trap op, trap af! En zelf de boodschappen haal, zonder auto. Wat ook weer heel fijn is voor het mileu en de portemonnee - want er kan niet meer gehaald worden dan in de fietstassen past.

Colin Beavan beschreef de bizarre situatie in New York in zijn boek Low Impact man: mensen in New York hebben een duur abonnement op de sportschool en werken zich daar in het zweet, waarna ze zich per taxi dagelijks de vijf blokken naar hun kantoor laten rijden, alwaar ze de lift naar hun verdieping nemen. Over gemiste kansen gesproken...

Dus...doe minder, beweeg meer. O, en lees het boekje van Tiny Fisscher.

www.lazyfitness.nl

A. zeurde al een tijdje dat ze graag eens cupcakes wilde versieren. Dat schijnt helemaal hip te zijn. Kijk maar eens op www.deleukstetaarten.nl, daar hebben we heel wat inspiratie opgedaan.

Ik was niet al te enthousiast, ik zag het gevaar van een nieuwe hobby die leidt tot meer cake eten al opdoemen. Maar goed, één keertje (of twee), dat moet kunnen.

Ik heb echter wel mijn grenzen. Zo wordt er in de cake-versier-wereld driftig met kleurstoffen gewerkt. Maar ik kon het dus echt niet over mijn hart verkrijgen om zélf kleurstof in ons eten te doen terwijl ik in het dagelijks leven mij verzet tegen de kleurstoffen die fabrikanten in ons voedsel stoppen.

Dus moesten we wat anders verzinnen. Nu hebben we marsepein gekleurd met chocola, zodat we twee kleuren marsepein hadden (beige en bruin) en ik heb botercrème gemaakt waar ik een schijfje rode biet doorheen gewerkt heb. Een prachtige roze crème au beurre was het resultaat. En die biet was niet te proeven. Maar dat kan natuurlijk ook komen door de gigantische hoeveelheid suiker die er in verwerkt was.
Ik heb ook nog geprobeerd met saffraan iets te kleuren, maar dat is helaas niet gelukt. We waren dus wat beperkt in kleuren. Een vleugje groen hebben we nog wel gecreëerd: met wat limoenschilletjes.

Enfin, als een bezetene heb ik cakejes staan bakken (eigenlijk muffins), en de kinderen zijn aan het versieren geweest. Het resultaat mag er zijn.

Maar pffff, nu heb ik dus echt geen zin meer om in de keuken te staan om te koken. Ze eten maar fijn cupcakes als avondeten. Trouwens, hoe komen we anders door 72 cakejes heen?

Meer dan drie maanden deed ik erover om te beslissen of ik dit apparaat wilde (hij is wel erg duur!), en zo ja, welke versie dan (De 4200? De 5200? Wel of niet met een XL vulopening?), en of ik hem wilde aanschaffen via internet (goedkoper) of bij een echte winkel (betere service, dichtbij).

Maar vanaf dag 1 dat hij in huis was begreep ik niet waarom ik zo getwijfeld had. Het is mijn nieuwe Beste Vriend.

De Magimix Cuisine 4200.

Een keukenmachine die ik bijna dagelijks gebruik, die perfect deeg maakt, super mayonaise klopt, geweldige rauwkost hakt en ons gezin eindelijk van stevige gehaktballen voorziet. Ja, hij is prijzig, maar zijn geld meer dan waard.

Er zijn geen knoppen voor verschillende standen. Hij kan aan, uit en pulse. De motor gaat precies zo hard als nodig is voor welk werkje dan ook.

Heb je dus ooit eens geld te veel, of zoek je nog een goede keukenmachine, of mag je een duur cadeau kiezen van iemand: Ga voor de Magimix Cuisine 4200. Daar ga je geen spijt van krijgen. Er zit 12 jaar garantie op de motor, en drie jaar op de kannen en hulpstukken. Alle onderdelen zijn los na te bestellen, maar gelukkig hebben wij nog geen gebruik hoeven maken van die mogelijkheid.

In het overzichtje van My favourite things mag de Magimix dus echt niet ontbreken.
Ik zei het al eens eerder in dit blog: Ik ben een lijstjesmaniak.

Ik bedoelde het toen eigenlijk wel grappig, een beetje overdreven, want dat leest zo lekker...maar gisteren kwam ik erachter dat het veel en veel erger is dan ik dacht. Het fijne daarvan lezen jullie nog wel een keer, maar zonder dat ik het door had bleek ik al die tijd gewoon een soort Krankzinnige Lijstenmaker te zijn, totaal geschikt als nieuw karakter in Alice in Wonderland.

Misschien is het daarom wel tijd om op dit blog ook wat aandacht te besteden aan mijn lijstjes. Ik introduceer dus een nieuw label: lijstjes. :)

Dat ik daar nou nog niet eerder aan gedacht heb.
En weer een lijstje: Het financieel overzicht voor de maand Maart.

Financiële meevaller van afgelopen maand is de uitbetaling van een afgekochte polis, die we wegens belachelijk lage opbrengsten een jaar of tien geleden al premievrij hadden gemaakt. Ik zag toen al aankomen dat de uitkering lager zou uitpakken dan onze inleg. Ooit geprobeerd af te kopen, nooit een reactie gekregen van het bedrijf. Vorige maand kregen we een brief dat de polis/het bedrijf overgenomen was door een andere maatschappij. Ha! Dus we zaten nog wel in het systeem. Meteen een brief gestuurd met verzoek tot afkopen. Meevaller: 344 euro.

Dit heb ik afgelopen maand goed aangepakt: Ik ben gaan boodschappen doen zonder G. Ik geef nu toch minder uit. Ik kan mezelf namelijk goed aan een lijstje houden als ik winkel.

Tegenvaller in maart: De aanschaf van een hond is niet bepaald gratis. Maar de gezelligheid van een hond is onbetaalbaar.

Mijn geldtip van de maand is: Maak eens vaker iets zelf...cadeautjes, kaarten, iets lekkers. Zelf maken is vaak goedkoper en lekkerder. En origineel.

En als je eens goedkoop op vakantie wilt: meld je aan bij www.actievandedag.nl. Die hebben echt supergoedkope acties. Wel vaak buiten schoolvakanties, maar ook in weekends, dus je moet het net treffen. Wij zijn in maart voor 99 euro drie dagen weggeweest met vier personen inclusief onbeperkt subtropisch zwemparadijs en Speelstad Oranje.

Mijn goede voornemen voor April is: Net zo zuinig blijven omgaan met het huishoudgeld als in Maart.
Ik heb het druk, heel druk. Eerst een boel boekhouden en daarna in de keuken bakken want er komen logeetjes en, o ja, ik heb gisteren Julie & Julia gezien en ben nog geïnspireerder dan normaal om in de keuken te staan goochelen.

De film was trouwens leuk, net zo leuk als het boek dat ik een hele tijd geleden al las (voordat het een item werd, zeg maar). Meryl Streep is geweldig, en één van de beste actrices ooit.

Maar goed. Koken bakken, haasten, onverwacht bleef de visite tóch zitten theedrinken - supergezellig maar hoe flans je zo snel nog even eten in elkaar?

Ik had gelukkig een recept van heerlijke tomatensoep. Vergetarisch, want logeetje is vegetarisch. De tomatensoep was makkelijk en enorm lekker, de hele pan soep is tot op de bodem leeggeschraapt. Daarbij had ik broodjes van pizzadeeg gemaakt. (Ideetje dat ik opgepikt heb toen ik gister even moest wachten bij de pizzeria waar mijn echtgenoot de ramen wast. Ze maken daar van het overgebleven deeg van de avond ervoor verrukkelijke broodjes. Die zijn zo lekker omdat ze heel lang hebben gerezen - in de koelkast.)

De broodjes waren dan ook een succes, en zijn tot de laatste kruimel verorberd. Heel fijn allemaal, alleen is de keuken nu een rampgebied en ik ook wel.

Dat moet anders kunnen, toch?

Flylady had het in haar mails vaak over een crockpot. Ik, te lui om het op te zoeken, zag wel een soort van ...hum... römertopf ofzo voor me. Een kookpot. Een éénpansgerecht misschien. Maar het fijne wist ik er niet van. Onlangs las ik echter op het blog van Cheapskate dat koken in een crockpot een zeer zuinige manier van koken is. O, maar nu wordt het interessant, koken én zuinig, daar heb je me.

Ik heb dus wat zoekwerk gedaan, en kwam erachter dat de crockpot een keramieken of aardewerken schaal is, die door een elektrisch element verwarmd wordt. In Amerika is het al dertig jaar een hit - hij is zelfs al weer uít geweest, maar nu weer helemaal terug, want zo zuinig en gemakkelijk.

Hier wordt het vaak een slow-cooker genoemd. Je gooit ´s morgens je eten er in, en ´s avonds is het klaar. Je schijnt er taai vlees in te kunnen gooien, en ´s avonds smelt het in je mond. Dat klinkt utopisch, de droom van iedere huisvrouw. Grootste voordeel lijkt mij dat je het werk ´s morgens doet. Ik ben een uitgesproken ochtendmens, na 16:00 kun je mij sowieso opvegen en dan moet het echte werk (koken, afwassen) dus nog beginnen.

Maar ja, een crockpot in Amerika is goedkoop, een slow-cooker in Holland vrij duur. En toen kwam mijn moeder nog met het idee van de hooikist, wat ook tijd, geld en gas bespaart. En waar je je eten ook lekker in kunt garen - hoewel het niet de hele dag op een gelijke temperatuur blijft. Dan valt een slow-cooker qua bezuiniging natuurlijk weer in het niet.

Dus pieker ik er nog even over door. Zou het weer zo´n apparaat worden dat na enkele dagen voor jaren in het keukenkastje verdwijnt? Of is het werkelijk een zegen voor de huisvrouw met weinig tijd/energie/geld? Is het te vergelijken met een hooikist? Hebben jullie ervaringen (positief of negatief) met hetzij de slow-cooker/crockpot, hetzij een hooikist? Ik hoor het graag!