Omdat het wegdoen van een paar messen niet zoveel om het lijf had, plande ik de volgende minimalistische actie. De kledingkast moest eraan geloven. Maar ik wilde niet direct heel extreem te werk gaan, zoals deze vrouw die een jaar lang dezelfde jurk droeg. Ook niet zo extreem als de mnmlist die nog maar 50 persoonlijke dingen bezit, waarvan slechts 29 kleding-items.
Het dichtst bij een reële uitdaging kwam het idee van Everett Bogue van de site far beyond the stars: I’ve been living with 7 days of clothing for over 6 months now, and I find it very liberating.

Dat klinkt logisch. Als je voor elke dag van de week een stel kleding hebt, dan moet je een heel eind vooruit kunnen. Maar toch....ik besloot het ietsje minder radicaal aan te pakken. Meer wegdoen kan altijd nog.

Ik bedacht dat van elk kledingstuk slechts zeven stuks overhouden ook al een goede uitdaging was. Op papier leek zeven stuks van elk nog best wel veel, eigenlijk. Ik bedoel maar, als je er goed over nadenkt...zeven rokken, zeven broeken, zeven truien... wanneer ga je dat allemaal dragen?

Vol goede moed stortte ik mij op mijn kledingkast. Al snel zag ik dat ik van vrijwel alles véél meer had dan zeven stuks. En dat ik echt wel flink kon gaan opruimen.

Helaas geloofden de kinderen niet echt in mijn voornemen. "Je kunt volgens mij beter van de t-shirts zeven van elke kleur doen, mam" zei A. - nog net niet sarcastisch. "Dus van de shirts met lange mouwen: zeven blauwe, zeven zwarte, zeven witte...en dan van de shirts met korte mouwen ook van elke kleur zeven." Ha, alsof ik zoveel shirts had.
Later had ze het opbeurende idee dat ik best van elk model vest zeven stuks mocht houden. "Zeven gebreide vesten, zeven sweatvesten, zeven mouwloze vestjes, zeven wikkelvestjes..." en dan ook nog in elke kleur zeker? Hm... ik had het idee dat mijn kledingkast en ik daar niet zo heel veel mee zouden opschieten.

Zelfs J., die anti-mode en anti-kleding-kopen is had een onverwachte mening: "Maar zwarte en witte shirts tellen toch niet? Die doe je alleen maar ergens ónder..." en: "Je kunt natuurlijk ook gewoon van alles tien houden, het hoeft niet per se zeven te zijn..."
Verbaasd was ik wel. Een beetje. Maar ze is ook anti-opruimen en en anti-spullen-wegdoen, dat zal het zijn.

En jawel, het wegdoen van veel kleding voelde inderdaad als een opluchting. Sommige items waren bijvoorbeeld goed, en ik vond ze nog mooi, maar op bepaalde dagen zaten ze wat... krapjes. Normaal gesproken voelt wegdoen van zulke kleding alsof je de hoop en de motivatie opgegeven hebt om er ooit weer ´ruim´ in te passen. En dus bleven ze liggen, en trok ik ze maar heel zelden aan. Nu, met een heel andere missie voor ogen, kon ik deze kleding gewoon loslaten.

Aan de andere kant moest ik toch - ik geef het niet graag toe - hier en daar een beetje smokkelen. In eerste instantie had ik ´vesten en jasjes´ in één groep geplaatst. Maar gezien de hoeveelheid vesten die ik afgelopen winter verzameld heb was dat praktisch onmogelijk. En dunne vestjes zijn toch iets heel anders dan dikke vesten. En dan heb ik ze met en zonder capuchon, en vesten die over een jurk kunnen, niet te verwarren met vesten die op een broek kunnen.

Bij de rokken bleek het werkelijk onmogelijk om mezelf tot zeven te beperken. Er waren verschillende rokken bij die ik van de kinderen echt, absoluut niet mocht wegdoen, ook niet naar de reservestapel. Dus naast de rokken die ik zelf had uitgezocht om te houden moesten er drie verplicht blijven van de kinderen. Maar tien rokken in plaats van uhm...twintig? is ook best een hele vooruitgang, nietwaar?

Resultaat is dat er nu een heel grote berg kleding is afgevallen. (De kleding wel, nu ik nog). A. raakte geïnspireerd en heeft haar kledingkast ook opgeruimd. En zij had veel meer kleding dan ik.

Ik heb een klein stapeltje goede, mooie, en prettige kleding achter de hand voor het vervangen van de kleding die nu in de kast ligt...als er iets versleten raakt of kapot gaat kan ik die spullen nog gebruiken. Verder is mijn kast écht behoorlijk geminimaliseerd. Zeven stuks van elk, op de rokken na dus. En de vesten.
Broeken heb ik verbazend weinig: twee spijkerbroeken, en twee witte broeken waarvan ik niet weet of ik er nog in pas. Dus - hoe is het mogelijk? - wie weet moet ik zelfs wel een nieuwe zomerbroek kopen om aan mijn minimale kleding-eisen te voldoen. Gelukkig maar. (Slaakt zucht van opluchting.)

Volgende klus is J. haar kledingkast. J. draagt het liefst aldoor hetzelfde, dus het maken van zeven complete stelletjes is daar wel een optie. En wie weet ga ik over een tijdje alsnog hetzelfde doen met mijn eigen kleding, als blijkt dat ik een minimalist in hart en nieren ben. Je weet maar nooit, ik ben tenslotte wel de dochter van een vrouw die maar één broek en twee truien heeft. Stay tuned.

0 reacties: