Gisteren haalde G. een stapeltje kranten uit de oud-papier-container. Kranten voor de hond, want die snapt nog steeds niet dat buiten plassen óók mag. En hoe krijg je dat dan in dat kleine hondekoppie? Geen idee.

Maar een aantal van die kranten bleek uit 1979 te zijn. En dat was wel weer leuk, ter lering ende vermaeck.
Zo zag Koningin Juliana eruit als Willem Alexander met een bril op, bont was gewoon modieus, en voor sigaretten mocht je nog uitbundig reclame maken.

Men bleek zich ook in 1979 al ernstig druk te maken over de hypotheekrente-aftrek, die mogelijk geschrapt zou worden. We zijn nu 30 jaar verder en er is niks veranderd. Tenminste niet wat betreft de hypotheekrente. Dat geeft te denken. Maak je vooral niet te druk.

Verder waren in 1979 IBM, Wang en Burroughs de bekendste computerproducenten. Althans, dat waren de merken die in de Telegraaf adverteerden, daarom ik ga er vanuit dat dat zo is. Weet iemand nog wie dat zijn? Nou ja, IBM bestaat geloof ik nog wel. Maar het Nederlandse merk Wang?

Nederlanders reden in een Talbot, Amerika ontdekte Rutger Hauer en bij de Postbank kon je betaalkaarten innen zonder kosten. Tja, sommige dingen zijn helaas wel veranderd.

Ook leuk zijn de advertenties, van bijvoorbeeld de AH. Nostalgie, al die oude, vergeten merken. En wat zag mijn oog? Reclame voor speelgoed. En niet zomaar speelgoed.



Reclame voor een pop. Een nostalgische pop, de pop rechtsonder. Dezelfde pop die ik heb gekocht, als vijfjarige, van het dubbeltje zakgeld in de week, dat ik had opgespaard. Alleen kostte de pop in mijn herinnering zeventien gulden vijftig, waarschijnlijk heb ik hem pas gekocht toen hij in de opruiming was. Dat zat er dus al jong in.

Het gevoel dat je van opgespaard geld zoiets moois kon kopen heeft zo´n indruk gemaakt, dat ik die pop nooit heb weggedaan. Al mijn spaargeld zat er immers in? Met poppen spelen heb ik nooit gedaan, ik bleek helemaal geen poppenliefhebber te zijn, maar deze pop staat nog steeds op mijn slaapkamer.



De laarsjes zijn zoek, het haar is touwig geworden, en de inmiddels omhoogstaande pony heb ik derhalve onder het half vergane mutsje gestopt. Maar de pop is er nog steeds. Een monument aan dat trotse gevoel iets te kunnen kopen omdat je gespaard hebt.

Toch leuk, zo´n oude krant.

5 reacties:

jacqueline zei

Wat heb ik hierbij gezwijmeld, heerlijke nostalgie.
Ben zelf van bouwjaar 1973, maar kan echt nog terugverlangen naar die tijd. Tsjonge, ik word echt al oud!
De tranen springen me soms letterlijk in de ogen, als ik het liedje van Wim Kan hoor "Langs het tuinpad van mijn vader".
Je stukje heeft wel wat losgemaakt!

Anoniem zei

Eeen jonge hond krijg je zindelijk door hem na eten, spelen,slapen,drinken op te pakken en buiten te zetten hen hem/haar uitbundig te prijzen na het doen van een plas of peopje. Dat is een boel werk in het begin, maar constant in het oog houden. Een jonge hond in een bench houden is ook een idee, want deze zal niet graag zijn eigen nest bevuilen. Veel succes!Gr. Lege Zakken Vrouw

Meibloempje zei

@ Jacqueline: O, dat heb ik ook, en vooral met dát liedje...


@ LegeZakkenvrouw:

Ik weet het. :) Maar dit hondje doet buiten (nog) niets, wacht net zo lang tot ze weer op de krant kan.

Om haar te kunnen prijzen moet ze dus wél eerst buiten iets doen. :) We hebben gisteren de hele middag met haar buiten gezeten, gespeeld enz., maar het plassen stelde ze gewoon uit totdat ze weer binnen was.

Oog op de Toekomst zei

Leuk en confronterend, die nostalgie, ik was toen twintig..... aaaaaaahhhhh. Zou je die krant waar je hondje zo graag op plast niet mee naar buiten kunnen nemen? En dan steeds een kleiner stukje krant? Het is maar iets wat in mijn hoofd opkomt hoor, heb zelf geen ervaring met jonge hondjes.

Manuela zei

Leuk ik ben geboren in 1979. Die nostalgie is leuk uit je geboortejaar. Zo heb ik voor dochterlief een doos gemaakt met allemaal spulletjes om voor later uit nostalgie te bewaren. Daar zit o.a. een leeg doosje muisjes in. Dan denk je wat is daar bijzonder aan? Maar over 30 jaar is de voorkant van een doosje muisjes veranderd en dan is het wel leuk om te zien hoe het doosje eruit zag toen de beschuitjes na haar geboorte gesmeerd en bestrooid werden. Ik heb ook echt maar één doos met haar naam erop en vol is vol.