De laatste tijd voel ik me tijdens het winkelen net Pippi Langkous. Ken je dat stukje waar ze de winkeljuffrouw een hand geeft, waarop ze ineens een losse arm in haar hand heeft? De winkeljuffrouw bleek een wankele paspop te zijn, waar de losse onderdelen zomaar afvielen.

Dat heb ik nu ook. Kom ik in een winkel bij een rek met kleding in de buurt, dan zakken de bloesjes spontaan van hun hangertjes, prijskaartjes vallen om onbekende redenen op de grond, linten of touwtjes die vast moeten zitten laten los en dingen die los moeten hangen, raken in de knoop.

Als ik het waag ook echt een kledingstuk aan te raken (of erger nog, uit het rek te willen halen) raakt het hangertje verstrikt in onderdelen van andere kleren en komen er zes topjes mee uit het rek terwijl ik echt alleen maar dat ene rokje wilde pakken.

En als ik die ongewenste hangertjes dan terug in het rek wil hangen zakken de topjes (of bloesjes/shirtjes, whatever) levenloos van die kledinghangers op de vloer. Wil ik die topjes/bloesjes/etc dan allemaal netjes weer op hun hangertje draperen dan waan ik me in een aflevering van Funniest Home Video´s. Die met dat kleine kindje dat ijsblokjes van de grond pakt en in een emmer doet, maar telkens als ze zich bukt om een blokje op te pakken, valt wat er in de emmer zit er weer uit. Om die reden raap ik tegenwoordig geen kleding meer op die op de grond valt, want ik maak het steevast nog veel erger.

En die hardplastic prijskaartjes die in sommige winkels op het schap zitten, bijvoorbeeld bij de supermarkt en de HEMA.
Weet je wel hoe gemakkelijk die dingen op de grond vallen? Ik wel, echt waar. Als ik ernaar kijk springen ze al naar beneden, waarschijnlijk uit angst dat ik in de buurt kom. Keurige stapeltjes kleding vallen om, rekken en stellingen blijken wankel, hangertjes knappen af, metalen haken in zo'n gaatjeswand gaan half los en storten hun inhoud naar beneden. Om nog maar niet te spreken van produkten die uit het schap vallen.

Is een nieuw rokje al dat gedoe waard? Ik voel me net een olifant in een porseleinkast, en verlaat met het angstzweet op mijn rug zo snel mogelijk de winkels, voordat de ravage die ik aanricht begint op te vallen.

Vorige week sloeg bij de supermarkt beide keren (andere dag en andere kassa!) dat ik bij de kassa stond de pinautomaat op hol en kon niet meer gebruikt worden. De caissière vond het wel wat verdacht, zag ik. Die herinnerde zich namelijk ook dat ik eerder die week bij de kassa stond toen de pinautomaat plotseling vastliep. Ik voelde me ook ineens heel erg verdacht, alsof ik de pinautomaten met mijn scherpe prijsbewuste blik gesaboteerd had.

Zo is de lol van het winkelen er natuurlijk wel af. Zou het mijn consuminder-aura zijn, dat me beschermt tegen nutteloze aankopen? Ik begin het wat vreemd te vinden.

Enfin, zo komt het dat ik afgelopen zaterdag in Leeuwarden gewinkeld heb en wéér niets heb gekocht.
Goddank heb ik nog geen instortende paspop meegemaakt, maar iets zegt me dat dat moment niet heel lang meer op zich laat wachten.

1 reacties:

Petronella zei

O zo grappig,ik dacht al dat ik de enige was die daar last van had!!
Inderdaad wel erg goed voor je portomonee, nietwaar!