Zojuist heb ik de kamer van J. opgeruimd. Ik vraag me af waarom ik altijd zulke hopeloze acties onderneem wanneer ik toch al moe ben. Want ik weet van tevoren dat het me een hele middag kost en heel veel frustratie. J. heeft namelijk als enige hier geen opruim- en schoonmaakgenen. En ze vindt het heerlijk om in de rommel te leven. Elk horizontaal oppervlak wordt bedekt met snippers, blaadjes, boekjes, en vele andere ellendige kleine dingetjes.


J. het zelf laten opruimen is geen optie, want zij zorgt er veel te zorgvuldig voor dat er nog geen oud snoeppapiertje uit haar kamer verdwijnt. Daar schieten we natuurlijk niets mee op.
Helaas kan ik niet even het Van Harinxmakanaal omleggen en door haar kamer laten spoelen á la Hercules. Dus ik moet echt zelf opruimen en schoonmaken. Goed, na drie uren zwoegen is haar kamer schoon en netjes. Alleen staat de overloop nu vol met volle vuilniszakken en lege dozen, stapels verkreukelde papieren en wat dies meer zij. Ik ben dus nog niet klaar.

Vanochtend had ik mijn blog willen afsluiten met: Minimalisme ...doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor je kinderen.
Maar nu voel ik er meer voor om te zeggen:
Minimalisme, als je het niet voor jezelf doet, doe het dan alsjeblieft voor je ouders!

2 reacties:

A. zei

Gisteren was er een item op tv over het puberbrein. (NOS nieuws)

Als kinderen puberen KUNNEN ze gewoonweg hun kamer niet ordelijk
houden, dat hersengedeelte is niet genoeg ontwikkeld, (of zo)

Het kan natuurlijk ook in de genen zitten.....

mamma

Meibloempje zei

Hmmm, ja... die genen, dat kan heel goed het geval zijn natuurlijk. In dit geval een aardje naar omaatje... ;)