Gisteren besloot ik de spelletjeskast op te ruimen. Het is vakantie, daarom het lag op een of andere manier voor de hand.


Met spelletjes heb ik een haat-liefde verhouding. Meer haat dan liefde, eigenlijk. Maar toch hebben de mooiste herinneringen ook met spelletjes te maken, dus het blijft wat dubbel. Ik herinner me goed hoe ik met mijn oma altijd wilde scrabbelen, waarvan ik dan halverwege genoeg kreeg; oma was onverbiddelijk en ik moest het spel altijd afmaken. Ook deden we vaak een spelletje dat nog het meest leek op pim-pam-pet: We prikten een letter en moesten dan zoveel mogelijk plaatsnamen/dierennamen/bomen etc opschrijven beginnend met die letter. Uiteraard won mijn oma steeds, maar de mogelijkheid dat het me de volgende keer misschien wél zou lukken verlokte me telkens weer tot een nieuw spelletje.

Thuis speelden we vaak een dobbelspelletje waar vijven en enen een belangrijke rol speelden. Met zo'n prikkerig perzisch tafelkleed op tafel waar de dobbelstenen nooit goed op wilden vallen en wat ook zo zeer deed als je je moede hoofd er op liet rusten. Die spelletjes duurden in mijn herinnering altijd veel te lang, en ik snapte het systeem ook niet, waarom je nou soms de vijven en soms de enen moest bewaren. Maar als je won dan tekende mijn vader een prachtige lauwerkrans met een lint eraan en een grote 1 van eerste prijs, en daar deden we het toch allemaal voor. Toen ik later in Friesland kwam te wonen zag ik tot mijn verbazing zulke kransen overal boven voordeuren hangen. Ze bestonden echt. Als je wint met kaatsen krijg je kennelijk ook zo'n sneue prijs.

(Mij schiet zojuist de naam te binnen van dat dobbelspelletje. Knobbelen heette het. Online gezocht, en jawel het bestaat werkelijk. Een populair drinkspelletje moet het wezen. Misschien was dat het probleem. Wij dronken er niet bij, waarschijnlijk mist het dan elke logica.)

En dan klaverjassen. Mijn ouders klaverjasten altijd met mijn oom en tante. Dat was feest als die kwamen, want ze namen drie neefjes mee waarmee wij dan hele avonden tot in het donker buiten slootjesprongen, voetbalden, spionnetje speelden, of als het winter was glijbanen maakten en sneeuwballen gooiden. We voelden ons dan reuze avontuurlijk en het was leuk omdat je bij voorbaat wist dat het nachtwerk ging worden want er moest absoluut iemand winnen bij het klaverjassen - een gelijke stand was geen optie.

Toen ik zeventien of achttien jaar was moest ik er zelf ook aan geloven, maar het heeft mijn ouders en G. meer dan een jaar gekost om mij te leren klaverjassen. Het kostte vooral zoveel tijd omdat ze pas begonnen als ik al doodmoe was, om tien uur 's avonds. Daardoor vond ik klaverjassen ook al zo'n onbegrijpelijk spel, tenminste, de eerste paar jaar. Later kreeg ik de smaak wel te pakken, en met vrienden in een klammig tentje op vakantie klaverjasten we vaak tot drie uur 's nachts, onderwijl gigandellen en bier wegwerkend. Ja, toen had het wel iets. Dat soort herinneringen ga je later 'die goede oude tijd' noemen.

In ons eigen gezin wordt ook wel eens een poging tot spelletjes spelen gedaan. Zo is Yahtzee behoorlijk favoriet, en Triominos en Rummikub mogen zich ook in enige belangstelling verheugen. Maar om nou te zeggen dat wij wekelijks handenwrijvend de kaarten of spellendozen tevoorschijn halen...nee. Er is toch altijd de vage herinnering (en dreiging) van saaie, te lang durende spelletjes, dreinende kinderen, mensen die niet tegen hun verlies kunnen, of hoog oplopende discussies betreffende spelregels, Amsterdams of Rotterdams, dan wel dobbelstenen die 'bokje' liggen of op de vloer beland zijn door een wat al te enthousiaste reactie op: 'Jij bent aan de beurt. Gooi maar!'

Een paar maanden terug hadden we nog een opwelling van Mens-erger-je-nieten (ik herinnerde me ineens dat we dat vroeger ook vaak deden), maar dat heeft slechts drie avonden standgehouden. Na de tweede keer was het oorlog en janken, en zwoer ik nooit weer te mens-erger-je-nieten (ik herinnerde me ineens dat ik dat vroeger ook altijd dacht). Een week of wat later deden we (waarom?!) nog een poging; het ontaardde natuurlijk wederom in een ramp en toen heb ik het hele spel in de container geschopt zodat wij ons er, inderdaad, nooit meer aan zullen ergeren.

Gezien het feit dat wij niet écht van de spelletjes zijn is dan ook een raadsel hoe die kast zo vol spellen gekomen is. Waarschijnlijk omdat we telkens dachten dat een ander spelletje het probleem zou oplossen, waarna we een voorbeeldig gezin zouden zijn dat in pais en vree het ganzeborden tot kunst verheven zou hebben. Nou, dat is dus niet gebeurd.

Tijd dus om met een minimalistisch oog de overvolle spelletjeskast onder handen te nemen. Heel stiekem dacht ik een paar maanden terug al dat je wezenlijk niets meer nodig hebt dan een spel kaarten, pen en papier en een stel dobbelstenen. Er zijn duizenden spellen te bedenken alleen met die simpele ingrediënten. Toevallig heb ik ook twee boeken waarin al die spellen uitgelegd staan, dus daar kunnen wij wel wat jaartjes mee vooruit, voor die drie keer per jaar dat wij ons er toe zetten.

Echter, ik leef niet alleen in dit huis, daarom mocht iedereen nog een favoriet spel noemen dat absoluut niet weg mocht. Zelf vind ik scrabble wel erg leuk - maar inmiddels lijk ik op mijn oma en win ik altijd (van de kinderen. G. houdt niet van scrabble, niet verwonderlijk als je dyslectisch bent) dus eigenlijk is het weer niks aan. Rummikub, Triominos en Kraak de Code mochten blijven. G. koos voor het MAD spel (ook al zo iets vreselijks); Schaken en dammen zijn net zoiets als de witte en zwarte shirtjes van J. dus die telden niet.

Ik kwam tot de ontdekking dat we drie houten schaakborden hadden, en twee stel schaakstukken, plus 4 sets damschijven. Daarnaast nog een heel stel kwartetspellen, 25 dobbelstenen en een doosje vol met jolig gekleurde houten en plastic poppetjes die alleen nodig waren voor Mens-erger-je-niet. Weg ermee. Ook weg mochten de reisvarianten van Monopoly (ik haat Monopoly, waarom heb ik dat ooit gekocht? Van alle nare dingen op de wereld is Monopoly een van de naarste) en Levensweg (de reisversie bleek niet zo leuk als het origineel). Rolit is op zich wel een leuk spel maar heeft het niet gehaald in de stemronde.

Er was opmerkelijk weinig tegenwerking bij deze opruimactie. Er leek zelfs een vaag gevoel van opluchting in de kamer te hangen. Ik kreeg eerlijk gezegd bijna het vermoeden dat ik niet de enige persoon in dit huishouden ben met een gezonde weerzin tegen verplicht gezellig doen met een plastic gansje en een put.

Zo hebben we wederom een kleine stap voorwaarts gedaan op het pad van het minimalisme. Opbrengst: een opgeruimde kast. En een grote vuilniszak vol met spellen die het niet gehaald hebben.

6 reacties:

A. zei

mooi geschreven Meibloempje,
hoeveel spellen zijn verbannen naar MP danwel kringloop?

Patrick en Alinda zei

Haha, je proeft de 'spelfrustratie' in je stukje. Het is wel duidelijk dat je geen echte liefhebber bent. :-)

Het MAD spel hebben we ook, vroeger vond ik dat geweldig. Of ik dat nu nog steeds leuk vind...

Is Uno niks voor jou? Simpel, snel en leuk.

Patrick

Meibloempje zei

@ mama: Ik zal de spellen vandaag even tellen.

@ Patrick: Uno ken ik niet...is het een kaartspel?

Er zijn heus wel spelletjes die ik leuk vind, met name spelletjes met letters. Maar tegen twee kinderen en een dyslectisch persoon spelen is dan niet echt een uitdaging. ;)

Galgje of lijmen vind ik ook leuk.
Het zijn voornamelijk bordspellen die ik niets aan vind.

Vlijtig Liesje zei

Bij ons staan de spellen ook maar te verstoffen. Soms denk ik dat je niet meer nodig hebt dan 1 spel kaarten, en misschien een ganzenbord.

Patrick - De Kleine Dingen zei

Ja, Uno is een kaartspel. Eigenlijk gewoon een variant op het aloude pesten. Alleen ziet het er anders uit, andere symbolen, wel duidelijk.

http://nl.wikipedia.org/wiki/UNO_%28kaartspel%29

Manuela zei

Wij zijn juist net begonnen met een spelletjesvoorraad te verzamelen en ik vind het heerlijk om ze te hebben. Helaas spelen we ze wel te weinig. Een teleurstelling was alleen de moderne versie van Mastermind. In de winkel nog een aardig bedrag voor neer moeten tellen en daarna heb ik snel een oud en tweedehands exemplaar van Marktplaats aangeschaft. Erg blij ben ik met mijn oude versie van Risk (van Marktplaats de nieuwe versie vind ik minder leuk). Inderdaad Uno (wij hebben Skipbo) is hartstikke leuk en daar vermaken wij ons uren mee. Nu is onze spelletjesverzameling uitgebreid met puzzels van kindlief. Ze is net twee en maakt al puzzels tot 12 stukjes daarom hebben we voor haar drie dozen met vier puzzels erin. En een babyversie van memory, maar die begrijpt ze nog niet.
Scrabbel heb ik laatst voor mijn moeder voor haar verjaardag gekocht, want zij vindt het een fantastisch spel. Ik vind het vreselijk saai, maar zij was gelukkig.