Mijn 'kantoortje' in de woonkamer heb ik helemaal geminimaliseerd en opgeruimd. Dat leverde - afgelopen week - al een halve vuilniszak vol rommel op. Ik besloot toen flink te zijn en ook de opgeslagen administratie op zolder na te kijken. Hoewel ik het gevoel had dat ik dat kort geleden nog gedaan had (half jaartje terug ofzo), bleek duidelijk van niet. Zakelijke administratie moet je zeven jaar bewaren, en ik kon toch weer van twee jaar papiertroep weggooien.

Maar toen zat ik dus met twee volle vuilniszakken privacy-gevoelige papieren. Een versnipperaar heb ik al lang niet meer, dat ding liep steeds vast, en dan moest je weer met een schroevedraaier tussen die messen gaan zitten pielen...niks voor mij. En het hele spulletje zó in de papierbak mikken leek me ook al geen goed idee. Verscheuren zou een goed plan zijn, maar erg veel tijd gaan kosten. Toen kreeg ik een lumineus idee - vond ikzelf dan. Van vrienden hadden we laatst een vuurkorf gekregen. We konden best dat spul allemaal verbranden!

Ik heb bovendien goede herinneringen aan rommel-verbrandsessies in mijn jeugd, waarbij alle troep op een berg werd gegooid, oude meubels, tuinafval enzovoorts. Vuurtje erbij, wij kindertjes op rubberlaarsjes met smeltende zooltjes eromheen, de waaghalzen pookten dapper maar doelloos met een lange tak in het vuur, gloeiende vonken als gratis vuurwerk... en als het vuur dan afkoelde legden we aardappels in de as om lekker te poffen. Die at je dan later op, zo heet dat je ze niet eens proefde, en met de stoffelijke resten van het gecremeerde bankstel er nog aan.

Dat mocht toen nog gewoon (=in die goede oude tijd), je eigen rommel verbranden. Tegenwoordig moet je alles laten meenemen door Omrin, die het dan zélf fijn gaat verbranden in een nieuwe, hier ter plaatse gebouwde afvaloven, waar dan ook gelijk al het afval uit de Randstad én Wit-Rusland verbrand wordt omdat de Friezen niet genoeg afval produceren. Nee, dat is een stuk beter voor de lucht hier.

Terug naar mijn verhaal. Verbranden zou het probleem oplossen, en wie weet konden we een nieuwe traditie starten; elk half jaar weer een stapel administratie ritueel in de fik steken. Leuk voor de kinderen ook.
Ik zocht uiteraard de plaatselijke richtlijnen voor barbecueën en vuur op, maar vuurtechnisch en gemeente-verordelijk gezien stond ons niets in de weg.

Dus toen G. thuiskwam heb ik die even lekker opgestookt (pun intended) om zijn plicht als man te doen en een vuur te maken. Nu hoefde ik hem daartoe niet bepaald aan te moedigen: hij sprong overeind nog voordat hij koffie had gehad en wilde meteen beginnen. Zeker ook goede herinneringen aan vuurtje stoken...
Er werden lucifers gezocht (waar heb je die als je een elektrische ontsteking aan je fornuis hebt, en geen kaarsjes brandt? Oja, in de wc), enig papier werd vakkundig in de vuurkorf gepositioneerd en toen ging de brand erin.

Helaas stond er een beetje een vlagerige wind, zodat de rookkolom die weldra uit de vuurkorf opsteeg mij volgde waar ik ook ging staan, gelijk de Goddelijke rookzuil uit het oude Israël.
En die rook prikte wel een beetje veel, en het stonk, het had bij lange na niet zo´n lekkere geur als die vuurtjes van vroeger. Maar we pookten nog eens wat, probeerden eens iets anders (doe dát papier er dan in! En dan een beetje verfrommelen, zodat er lucht bij kan!) (Niet poken, jij pookt het de hele tijd uit!), kom op jongens, hoe moeilijk kan het helemaal zijn om papier te verbranden?

Moeilijk, zo bleek. Toen de rook toenam en er vreemde kleuren in kwamen, wij hoestend de tuin uit vluchtten, en er buren over hekjes heen luidkeels begonnen te mompelen van tjongejonge, besloot G. het hele zaakje maar te blussen. Ik was eerst nog bang voor extra rook door het water, maar dát bleef ons gelukkig bespaard. Tel uw zegeningen, zegt men dan.

Inmiddels heb ik geleerd van een collega-met-openhaard-ervaring dat papier niet goed brandt. Er schijnen tegenwoordig zoveel slechte stoffen in papier (en in inkt te zitten) dat je vooral veel walmende rook krijgt, en geen vuur.

Helaas, helaas. Niet de administratie maar wél een fijn plan in rook opgegaan. Om over het milieu nog maar te zwijgen.

2 reacties:

A. zei

geweldig verhaal Ulrike,

wat betekent "pun intended"?

mamma

Meibloempje zei

"A pun is a play on words"

De uitdrukking die vaak wordt gebruikt wanneer er een onbedoelde woordspeling in een zin zit, is: "no pun intended" (oftewel: de woordspeling is niet opzettelijk)

In dit geval dus wél.