Een paar maanden geleden las ik in de krant een artikel dat ik uitgeknipt heb omdat ik het zo bijzonder maar ook triest vond. En nee, het gaat nu eens niet over maniakale hamsteraars die hun huis volgebouwd hebben met stapels kranten of blikken voedsel.

Het gaat over een man uit Pittsburgh die een collectie heeft van 1 miljoen lp´s en 1,5 miljoen singles. Hij probeert er al enige tijd vanaf te komen, maar dat wil niet lukken. Lees zijn verhaal hier.

Zijn unieke verzameling was tien jaar geleden al zo´n 50 miljoen waard. Maar daar koop je geen brood voor, en je kunt er de rekeningen van het ziekenhuis ook niet mee betalen.
Een verzameling opbouwen lijkt voor ons, spaarzuchtige Nederlanders, soms interessant als vorm van 'sparen voor later'.
Wie wat bewaart die heeft wat, is niet voor niets een veel gebezigde uitdrukking. Maar dan bewaar je dus iets, en héb je wat...en dan?
Ook al is je verzameling nog zoveel waard, er is geen enkele garantie dat het ook geld oplevert.

Nu heb ik zelf nooit iets opgehad met het verzamelen van dingen die wegens de 'waarde' niet gebruikt (of zelfs maar aangeraakt!) mogen worden. Ik heb wél de neiging om zogenaamd nuttige dingen te verzamelen zoals kookboeken (ahum) of meer dekbedovertrekken dan ik echt nodig heb. Correctie: ik hád de neiging. Want nu ben ik bezig een minimalist te worden, natuurlijk. :)

2 reacties:

Caatje zei

En dankzij jou "bloempje in mei" ben ik ook al behoorlijk op de goede weg!
Het blijft toch ook nog wel een beetje gezellig bij jullie thuis?
Of doe je ook alle dingetejes weg die sfeer creëren?
groetjes van Caatje

Vlijtig Liesje zei

Dat is wel heel erg veel. 'Wie wat bewaart heeft wat,' ken ik wel, en zit mij geregeld in de weg als ik wat wil weggooien.