Ik weet niet wat erger is: De chaos in de vakantie of de chaos van de eerste dag weer naar school. Vanochtend is iedereen weer uitgevlogen (zoals ieder jaar bloednerveus bij vertrek en naar verwachting juichend bij thuiskomst) en nu zit ik tussen de restanten van de zomervakantie, een weekend weg, te haastig vertrokken kinderen en anderhalve week rugpijn. Ik kan je vertellen dat dat alles bij elkaar behoorlijk veel rommel oplevert. Ik durfde de rolgordijnen bijna niet open te doen vanochtend.

En de washandjes zijn op. Ik heb geen wraps in huis voor mee naar school. En ook geen goed beleg voor de boterhammen die ze dan wél mee moeten. En de boeken zijn nog niet gekaft. Volgens mij heb ik in de vakantie wél een keer de gymspullen gewassen, dat valt dan weer mee.

Ik zit hier dus redelijk gestresst - want, o wat moet ik nog veel doen - mijn bakje yoghurt naar binnen te werken. Fout begin van de dag, eten en bloggen tegelijk. En dat terwijl ik zulke goede post-vakantie voornemens had: elke avond om half tien naar bed. En om zeven uur opstaan. En elke dag minstens een uur bewegen. En alles wat binnen onze woonplaats is op de fiets doen. Had ik trouwens al verteld dat de schoolvriendin die ik vorige week bezocht (op het toppunt van mijn ellende, na 8 weken stress, laat naar bed gaan en onregelmatig eten) twintig kilo afgevallen was? In dezelfde tijd dat ik er vier ben aangekomen? Nee zeker.

Maar gelukkig is de redding nabij. Ik vind weer inspiratie in een blog: Letting go of fake needs.

Al die dingen die ik moet, moeten die wel echt? Is het echt zo'n ramp als mijn huis om tien uur vandaag nog niet brandschoon is? Is het werkelijk een schande als er onkruid in mijn tuintje staat? Zijn die dingen wel echt zo vreselijk? Of zit ik mezelf weer op te jutten om met enorme inspanningen alles vandáág nog weer in perfecte staat te krijgen - inclusief het uitpakken van de koffers, het draaien van zes wassen, het schoonmaken van het hele huis en het onkruidvrij maken van de tuin - terwijl er verder niemand is die daar ook maar een gedachte aan wijdt? Wat zou er voor vreselijks gebeuren als ik dit allemaal niet onmiddellijk doe? Kan ik ook gewoon rustig aan beginnen in plaats van als een witte tornado door het huis te razen?

De meeste van die 'noodzakelijke dingen' worden ingegeven door angsten: Wat denken anderen van mij als ze zien hoe het er hier uitziet? Krijg ik deze chaos ooit nog onder controle als ik niet nu meteen alles rechtbrei? Misschien ben ik wel aan het verloederen...

Dus vandaag wordt, niet alleen voor de kinderen maar ook voor mij, een oefeningetje 'face your fears'...de angsten onder ogen zien. Maar dat schijnt heel erg bevrijdend te zijn.

6 reacties:

BudgetGirl zei

mooi geschreven, vooral dat je tijdens het bloggen zelf al de antwoorden krijgt op wat je moet doen.

Succes vandaag!

Buffertje zei

hahaha, wat leuk zeg, hoe je dat neerzet in je blog. Volgende week ben ik ook aan de beurt. (met teveel meteen willen vooral)
En geloof me als ik zeg dat mijn huis er veel erger aan toe is; stel je voor;
een dikke laag stof OVERAL, op je keukenkast, in je toonkast, in je bed, op het speelgoed, op en onder alle kasten, het computerbureau, je besteklade, je pannenmolen en je bakamer en bijkeuken lijken eerder een slagveld dan iets waar je je fijn opfrist, mijn tuin lijkt een tafereel uit de eerste wereldoorlog inclusief loopgraven .... Intussen zie je me drie keer per dag de beneden verdieping bezemen omdat stofzuigers hier niet voor zijn gemaakt (? zegt de verkoper met opgeheven vingertje)
Helpt dat een beetje?

Sterkte met het herpakken van dingen na de vakantie en je ritme krijgen. En stap voor stap (zeggen ze)

Meibloempje zei

@ Buffertje Oh, dan heb jij dezelfde stofzuiger als ik zeker....belachelijk, niet...dat je er alleen maar stof mee mag opzuigen!

Ik zie je tuin al voor me, inclusief loopgraven hahaha. Leuk geschreven.

@ Budgetgirl: Bedankt. Ik heb het hard nodig. ;)

Ineke zei

Stofzuigers zijn niet voor de benedenverdieping en allen voor stof? Leg me uit wat jullie bedoelen want die volg ik echt niet. ;-)

Christiane zei

Ik ben er achter gekomen dat bijna iedereen last heeft van "Schone Schijn".
Ik ook.
Mijn voortuintje is netjes, want stel je toch voor dat ik onverwacht bezoek krijg.
Mijn buuv boeit het allemaal niet zo. Alleenstaande werkende moeder met drie kids (petje af), zal het een zorg zijn of het onkruid tot haar navel staat.
Eerst bedacht ik (schaam schaam) dat hoe wilder haar voortuintje was, des te netter mijn voortuintje er bij af stak.
Uiteindelijk heb ik haar tuintje er maar bij gedaan. Raar raar...
Anyway, we doen dus heel veel voor uiterlijk vertoon.
Inmiddels probeer ik dat een beetje los te laten. Anderen leven in een bende, dus waarom zou ik dat niet kunnen?
Maar ja lang werkt het niet.
We hebben (aan de andere kant) nieuwe buren.
Gisteren aangenaam lang mee staan te kletsen.
En wat doet dat met mij?
Laatste gedachte voor ik op bed ging: "Morgen eerst maar eens even de keuken poetsen. Stel je toch voor dat onze nieuwe buren per ongeluk binnen komen omdat ze iets nodig hebben (suiker, wcpapier)".
Tja dan zie ik 'Bucket, recidens of the house speaking' weer voor me.
*zucht*

Ik ga nu gauw. Er wacht een vieze keuken op me....

Meibloempje zei

Oja, dat met die nieuwe buren heb ik ook. En we hebben twee jaar geleden nieuwe buren gekregen, en nu weer....

Dan moet ik van mezelf plotseling weer het huis gaan schilderen enzo.