Ja, nee, nu begrijp ik het helemaal, al dat 'geluk' van gisteren. Dat was gewoon inclusief de portie die we vandaag hadden moeten hebben.

Het is dat ik een rasoptimist ben, maar anders was vandaag de eerste dag van een zware depressie geweest.

Ten eerste was het vandaag niet lekker fris-en-zonnig maar gewoon steenkoud. Brrrr. Zo koud dat mijn schouderspieren verstijfd zijn. En pijn doen. En hoe koud het ook is (brrrr!) ik moet er toch met de hond uit.

Een hond overigens, die na de inenting-op-het-laatste-moment gisteren (want: moet drie weken voordat je naar Duitsland gaat) soort van gestoord geworden is. Zeg maar lichte hondsdolheidverschijnselen vertoont. Zoals daar zijn: Blaffen (wist niet eens dat ze dat kon) knuffels (decoratie) willen vermoorden, boos kijken, zand en modder en blaadjes willen opeten buiten, en heel hard knorren. Niet het lieve, schattige, aardige, knuffelige hondje dat wij kennen. En dat moet dan uit. En wil dan ieder blaadje opeten.

Maar dat was allemaal toen de dag al op gang was. Het echte begin was toen bleek dat de auto niet wilde starten (verdorie net door de keuring geweest en een grote beurt gehad) en echtgenoot zich kwam melden, dat ik maar even de garage moest bellen.

Dus dat was uit bed haasten en met ongekamd haar het nummer van de garage zoeken in plaats van relaxed met een kopje thee even lezen en dan douchen. Gelukkig kwam de garage meteen, de auto kwam weer aan de praat en kon vandaag wel gerepareerd worden. Om half vier hadden we de auto pas terug. Dat hield in dat echtgenoot de hele dag niet kon werken, en hij liep al zo achter met zijn werk. Daar werd hij niet blij van. En ik ook niet. En ook niet van die vette rekening die we ongetwijfeld nog krijgen. Pluspuntje: Beter nu kapot dan op vakantie.

Ander pluspuntje was dat G. toen de tuin maar heeft gedaan, maar dat is ook zijn hobby niet, dus dat ging met frisse tegenzin.

Ondertussen kwam ik erachter dat we voor 1 oktober nog een nieuwe bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering moeten regelen. De vorige verzekering dekte schade onder opzicht niet. Daar kwamen we achter toen er bij een klant krassen in het raam waren gekomen tijdens het glazenwassen.

Nu had ik een offerte liggen van Centraal Beheer, maar daarin werd weer schade aan motorvoertuigen uitgesloten. Erg vreemd. Stel dat je met je ladder struikelt en een auto beschadigt....dan moet dat toch verzekerd zijn? En als jullie nu denken dat dit een heel raar idee is...een jaar of negen terug is dat inderdaad gebeurd. Die auto had een flinke deuk, maar gelukkig werd dat toen wel uitbetaald. Volgens de mevrouw van CB vielen auto's onder de wet wabm. Maar dat gaat over schade die DOOR je motorvoertuig wordt veroorzaakt. Een hoop uitzoekerij nog, dus. En die verzekering gaat wel weer 400 euro kosten.

Enfin, toen we de auto terug hadden moesten we naar de stad om Zijn rijbewijs te verlengen. Kostte eerst een tientje aan pasfoto's, en daarna nog eens 39,95 voor het verlengen. Het geld vliegt zomaar je zak uit.

En dan al dat geregel voor de vakantie...ik weet nu weer waarom ik liever thuisblijf. Daar hadden we dus al de hond met zijn inenting, en het rijbewijs dat verlengd moest, maar verder moet er nog een Umwelt-sticker komen, de paspoorten moeten gecheckt worden, de rekening van het hotel moet betaald en je moet vooral niets vergeten. Het is zoveel...werk. Niet op vakantie gaan is een stuk rustiger!

Toen we hebben om van deze dag nog iets leuks te maken een taart gehaald bij de HEMA. Een mokka-slagroomtaart, omdat G. nogal van mokka houdt en ik niet. Maar toen bleek het gewoon een mokkataart te zijn, waarvan de helft met slagroom versierd was en de helft met mokkacreme. Dus ook geen taart voor mij. Pluspuntje: beter voor de lijn.

De bak bami-voor-noodgevallen die we toevallig van de week bij de ALDI hadden gehaald kwam goed van pas, maar hebben we tamelijk ongelukkig naar binnen geschoven.

Ik denk dat ik vandaag maar eens vroeg naar bed ga. Brrrr.
Vandaag is het weer zo'n dag. Een dag net iets beter dan alle andere dagen. Dat je het idee hebt: Ik heb altijd wel geluk, maar vandaag net even wat meer.

Heerlijk fris is het, terwijl de zon schijnt. Perfect weer dus om buiten te zijn, met de hond te wandelen en daarna op de fiets naar de stad te gaan. De blaadjes verkleuren al, hier en daar waaien ze gezellig op. Precies goed. Ik ben dol op de herfst, ik heb altijd zo'n gevoel van 'nieuw begin', 'frisse start' en het is eindelijk niet meer zo warm, dus ik kan weer nadenken en lekkere dingen bakken.

Bij de kassa van de drogist roept een klein kind tegen haar verstandige moeder (die niet koopt wat het kind wil): Jij verpest mij! Jij verpest mij gewoon! Jij verpest mij elke dag!!!! De vrouwen in de winkel lachen er om.

Het is grappig en zielig tegelijk, dat kleine verontwaardigde kind dat met de verkeerde woorden toch precies weet over te brengen wat ze bedoelt. Wij in de winkel hebben ons allemaal zo weleens gevoeld, de meeste vrouwen die er staan hebben ook al zulke kleine kinderen gehad, en zo verbinden die kinderlijke boze overtuiging en het gelach ons.

Bij de Blokker staar ik gebiologeerd naar de televisie met reclame voor hele handige bakjes. Je kunt ze over een la hangen, of in je keukenkastje. Hier zie ik mogelijkheden, en ik koop er zomaar twee. Het blijkt straks vast een goede aankoop, want het is een dag van goede beslissingen. De Weedy-brush die ik ooit bij dezelfde winkel na zo'n spotje kocht was trouwens ook een schot in de roos en wordt heel veel gebruikt.

Bij de biologische winkel staan twee vrouwen 'geduld te oefenen' (zeggen ze zelf) terwijl de verkoopster zich telefonisch onderhoudt met een andere klant. En daarna met de bakker. De vrouwen voeren ondertussen een gesprek dat van zoveel vaagheid aan elkaar hangt dat het van alles kan betekenen - interessant, dat wel - maar ze zijn duidelijk van het zweverige type. Later buiten vang ik nog een zin op: Maar soms is wat je dacht dat de toekomst was al weg voordat je dacht dat het er zou zijn.

Diepzinnig, zeg. Maar wel een hele mooie zin voor deze dag.

Dan kom ik thuis, en liggen er twee pakketjes. Het ene bevat een nieuwe Klean Kanteen roestvrijstalen fles, omdat een van de drie die ik eerder bestelde aan de binnenkant vreemde plekjes kreeg. Goed van www.greenjump.nl dat ze zonder gezeur meteen een nieuwe fles sturen! Ook dat voelt geweldig: een bedrijf dat zomaar doet wat ze eigenlijk allemaal zouden moeten doen, namelijk service bieden.

Het andere pakketje is een boek om te recenseren...dacht ik. Ik ben afgelopen week toegetreden tot het recensieteam (ook al zo leuk!) van www.schrijverspunt.nl en zou een boek toegestuurd krijgen.

Maar als ik het pakje openmaak blijkt het de vreselijk leuke reclame van Fattoria la Vialla. Een bestelboek en een uitgave met kerstpakketten. Ik heb er nog nooit wat besteld (zit wel elke keer likkebaardend boven de catalogus) maar toch sturen ze een klein flesje wijn en vier ont-zet-tend zalige koekjes die ik eigenlijk niet wil delen en onmiddellijk in een grote hoeveelheid wil bestellen. Ja, ik begrijp het, dat was precies hun bedoeling. Maar een kerstpakket koop ik toch ieder jaar, dus dit jaar wordt het er eentje van Fattoria la Vialla.

En dan is de dag nog niet eens om. Ik ben gewoon benieuwd wat er nog meer voor fijne verrassingen komen. Vandaag, en de rest van de herfst. Ik heb er zin in!
Hoera! Afgelopen weekend hebben we ein-de-lijk een huisje geboekt voor de herfstvakantie. Je wilt niet weten hoeveel voeten zoiets in de aarde heeft bij ons.
En deze keer was het niet alleen mijn schuld, nee, deze keer was ik zo dom geweest om dochter-die-nog-besluitelozer-en-perfectionistischer-is-dan-ikzelf te laten meebeslissen.

Dat resulteerde in het afwijzen van een overigens perfect huisje 'want die vloer lijkt op onze keukenvloer en dan voel ik niet echt dat ik vakantie heb'. Dat het huisje wel een bad en internetverbinding had en dat er een huisdier mee mocht, woog niet zwaar genoeg.

Huisje nummer twee werd weggewuifd omdat het eruitzag als een 'gewoon huis' (= geen idyllisch witgepleisterd vakwerkhuisje tegen een heuvelrug). Verder vielen af: huizen met 'stomme meubels'/ raar neergezette hoofdkussens, alle huizen die niet binnen 5 kilometer van een ALDI lagen (ja, dat kun je gewoon opzoeken op de site van de ALDI), en alle optrekjes die zich niet binnen een redelijke afstand van een grote, doch pittoreske winkelstad bevonden.

Zelf had ik ook nog een paar wensen, uiteraard: Het liefst een beetje fotogenieke natuur in de buurt (een paar hertjes ofzo...en dan bedoel ik niet Marijke Helwegen), iets in de nabijheid van de Moezel (wijnfeesten!), bij voorkeur een woning met internetverbinding (want dat maakt het leven toch een stuk makkelijker), en niet te duur alstublieft.

Enfin, gisteren vonden we dan eindelijk het min-of-meer perfecte huisje (behalve dat er geen internetverbinding is, maar aangezien ik niet serieus verslaafd ben, zei ik dapper dat ik wel zonder kon) wat toevallig ook het allereerste huisje bleek te zijn dat ik drie weken geleden met echtgenoot bewonderd had. (Grrr.... en wat zegt hij dan altijd: je kunt net zo goed het eerste doen wat je aanspreekt want uiteindelijk...enzovoorts)

Maar hoera! We feliciteerden elkaar juichend, de kogel door de kerk, huisje geboekt, vakantie gered.

Tot zojuist. Een mailtje van huisjesverhuurbedrijf met het 'vriendelijke doch dringende verzoek' om zo snel mogelijk contact op te nemen. Wat ik vreesde toen ik dat mailtje las, bleek waarheid: Het huisje was in de gewenste week helaas niet meer beschikbaar, maar dat was in het weekend niet op de site doorgevoerd. Maar de aardige mevrouw zou me nog voor vijf uur de alternatieven mailen.

O.

En nu is het zes uur en ze heeft niet gemaild. Wat misschien iets zegt over de onverenigbaarheid van wensen die ik haar opgenoemd heb.

Dus nu heb ik ook een vriendelijke doch dringend verzoek. Als iemand van jullie een leuk huisje weet (type Hans-en-Grietje), met twee of drie slaapkamers, een lichte inrichting met meubels die dochter van zestien weet te appreciëren, internetverbinding, een bad, een Aldi om de hoek, en een winkelstad plus een stuk of wat wildparken in de buurt, een wijnboer als buurman en de Moezel voor de deur, en het huisje kost bovendien niet meer dan 400 euro voor een week...reageer dan even op deze post.

En als dat allemaal niet kan, doe dan maar gewoon een willekeurig huis in een willekeurige plaats. Met internetverbinding. Dan ben ik ook best tevreden.

H.

Vandaag in de herhaling voor de lezers die pas de laatste tijd zijn gaan meelezen.

Lezen

Je maintiendrai

Prettig weekend!
Ah, is het niet geweldig? Volgens Bodo Schaefer kan iedereen miljonair worden. In zeven jaar.

Hoe kom ik daar nu weer op? Ik heb een boek van de beste man liggen, 'De wetten van de winnaars' heet het. In korte hoofdstukjes toont de schrijver ons het verschil tussen winnaars en verliezers. Dat geeft stof tot nadenken. Ik besloot dus eens te googlen op zijn naam en kwam deze pagina tegen: klik --> Miljonair worden. Een artikel waar de naam Bodo Schaefer ook een aantal keer valt.

O...keee...wil er iemand niet miljonair worden? Diegene mag de tips overslaan. Maar ik kon het natuurlijk niet laten en las ze toch, voor het geval dat er nog iets heel simpels was dat ik over het hoofd gezien had; iets wat niet hard, harder, hardst werken en zuinig, zuiniger, zuinigst leven vereist. Die tip was er: Neem risico's en beleg je geld. Die tip was ook van oktober 2007, dus voordat de beleggingsmarkt instortte. Ik ben benieuwd hoeveel mensen er miljonair geworden zijn door die raad op te volgen.

Rijk worden is een keuze, is de eerste stelling van het artikel. Nou, daar ligt dan vast het probleem. Ik wil kennelijk niet graag genoeg rijk worden, anders was ik het het al wel geweest. Nu kosten kinderen enorm veel geld (volgens het Nibud kosten twee kinderen 26% van het inkomen, reken maar uit), dus die kan ik makkelijk de schuld geven van onze huidige financiële situatie. 'Wij hebben ervoor gekozen ouders te worden in plaats van miljonair', klinkt zeer aannemelijk, toch?

Ik snap het ook niet helemaal, dat 'rijk'-gedoe. Wat wil je dan? Veel geld hebben? Veel geld houden? Maar dan kun je er nog niks mee doen, als je je geld wilt houden. In de praktijk komt het er vooral op neer dat je wilt kunnen doen waar je zin in hebt. Maar als ik mijn verlangens bijstel heb ik geen miljoen nodig om te doen waar ik zin in heb. En dat is een stuk eenvoudiger en kost veel minder werk.

Want de tweede tip is: Werk hard. Sommige mensen zijn net karrepaarden, anderen renpaarden, zei Bram van Leeuwen. Renpaarden die vreselijk veel werk verzetten en misschien bezwijken aan een hartverlamming, maar misschien kampioen worden.
In mijn ogen heeft zo'n karrepaard toch minstens zo'n goed leven als een renpaard. Een karrepaard geniet vast ook wel, eet af een toe een wortel, wordt geaaid door lieve kindertjes en rent zich geen hartverlamming. Het is allemaal wat minder chic misschien, maar ook minder veeleisend en hoogdravend.

Met die tip over dat harde werken begint mijn toch al vage interesse in rijk worden flink te tanen. Dan komen er nog wat tips over financiële planning (voor over tien jaar...alsof ook maar iemand kan voorzien hoeveel geld er dan binnenkomt en uitgaat!) en zelf een gat in de markt graven - maar dat klinkt ook als hard werken, eigenlijk.

De enige tip waar ik gemakkelijk iets mee kan doen is tip 14, van Erica Verdegaal: 'Mijd reclames, met name die van financiële produkten, want die kosten je altijd geld. Reclames misleiden én maken produkten duurder.' Helemaal mee eens, Erica. Dat heb je goed gezien. Daar ga ik mee aan de slag. Vandaag nog. Alleen heb ik het donkerbruine vermoeden dat een nee/nee-sticker op de brievenbus plakken nét niet voldoende is om miljonair te worden in zeven jaar.
Ik móet dit recept gewoon met jullie delen. Het komt van de site www.thestonesoup.com, een minimalistische site met eenvoudige maar heerlijke recepten.

Voor deze brownies heb je slechts enkele ingrediënten nodig en ze zijn overheerlijk. Ik heb het recept nu anderhalve week en heb ze al drie keer gemaakt. (Oeps... tot zover mijn dieet)


Supereenvoudige brownies

150 gram pindakaas (of andere notenboter. Zelf maal ik gewoon 150 gram amandelen, met een beetje rijstolie erbij zodat het de smeuïgheid van pindakaas krijgt.)

225 gram bruine suiker. (Ik vind dat veel, ik ben nu aan het experimenteren met minder suiker.)

2 eieren

50 gram cacao

75 gram rijstebloem (of welke andere bloem maar ook)

Verwarm de oven voor op 160 graden celsius.
Mix de suiker, eieren en pindakaas (of amandelboter)
Roer de bloem en cacao er voorzichtig door.

Bak ca. 45 minuten
Dat is alles...maar lekker dat het is! Ik strooi er meestal voor het bakken nog wat kokos over, daar hou ik van. Je zou er ook geschaafde amandelen op kunnen doen (als je amandelpasta gebruikt in plaats van pindakaas).
Afwas. Bij jullie ook zo'n hot item iedere avond? Hier wel. Tot voor kort. Want eindelijk heb ik de oplossing gevonden.

Nee, zo'n slurpende en gorgelende afwasmachine bleek niks voor ons. Je glazen worden er lelijk van, het stinkt en je hebt dubbel zoveel serviesgoed nodig, om nog maar te zwijgen over de ruimte die het ding inneemt. Toen de afwasmachine het begaf was ik gewoon opgelucht.

Maar wie waste er nu af? Ik? Ik wil ook wel eens uitrusten...Maar zo bleek iedereen er over te denken, en allemaal hadden we wel een gegronde reden om niet te hoeven afwassen.

Ik (lijstjesfanaat) maakte dus een lijst, waarop afwassen en afdrogen eerlijk en deskundig verdeeld werd onder vier personen, rekening houdend met schooltijden en hoeveelheid werk, uitgerekend in percentages met cijfers achter de komma. Dat leek goed te gaan, maar de heer des huizes bleek een ster in het zich onttrekken aan de afwas (ik heb de hele dag al gewerkt!), en dat was weer geen goed voorbeeld voor de kinderen, die daarover heel graag discussies wilden voeren, die dan langer duurden dan de afwas zelf. Verder werd er driftig geruild van 'beurt' maar de volgende dag was altijd wel één van de ruilers het 'vergeten' en dan was er weer ruzie in de tent. Dat was het einde van de afwaslijst.

Vader meende dat de kinderen verder toch niks doen hier in huis, en dat die dus maar gewoon elke dag moesten afwassen, slechts één taakje per dag moet toch kunnen? Tja, daar zit wel iets in. Dus toen probeerden we dat een tijdje: Afwassen is de taak van de kinderen.

Zonder veel succes. Als ze de afwas samen deden was het geheid oorlog (de een waste te snel af, de ander te langzaam, niet schoon genoeg, te heet, te koud, te veel schuim, en oja, WIE RUIMT ER DAN AF? EN hoort het leeggooien van de borden bij afruimen of bij afwassen? Mahaaam! Zij tergt mij!) - ik zat mij werkelijk drie kwartier met stijgende bloeddruk te verbijten op de bank, en dacht: ik had het al tien keer zelf kunnen doen in die tijd. En tien keer schoner ook. (Zoiets moet je dus nooit tegen je kinderen zeggen, wan dan gooien ze de theedoek onmiddellijk in de ring.)

Ze hadden zelf ook wel door dat samen afwassen niet werkte, dus werd er afgesproken dat de een vandaag alles alleen zou doen en de ander morgen (zie ook 'beurt ruilen' in vierde alinea, resultaat vergelijkbaar). En als dan die ene aan de beurt was, duurde de afwas werkelijk wel tweeënhalf uur. Een afwasje dat hooguit een kwartiertje hoefde kosten. Dan zit ik dus echt niet lekker op de bank, als zo'n stakkertje daar uren en uren eenzaam in de keuken bezig is. Dat was misschien ook wel de bedoeling, ik weet het niet. Maar het resulteerde in het opgeven van dit systeem.

Toen hadden we een tijdje geen duidelijk plan. Maar dan stonden echtgenoot en ik iedere avond de bordjes te soppen terwijl de kinderen plotseling de hond moesten uitlaten of nog een berg huiswerk bleken te hebben (die ze vóór het eten even vergeten waren). De afwas werd zo wel lekker schoon, en was ook wel snel klaar, maar opvoedkundig gezien was dit geen hoogtepunt en het leidde meestal tot een discussie ("ik vind dat de kinderen ook iets moeten doen" versus "maar zij hebben het ook druk en als zij het doen zit ik mij te ergeren.")

Maar ik zag het licht, vorige week. Een geheel nieuw systeem, een andere manier van denken.
Ten eerste: iedereen werkt overdag hard, niemand heeft het 'verdiend' om de afwas te doen. Sommigen werken hard op school, (en hebben huiswerk), anderen werken hard om de kost te verdienen en ik werk hard om het huis schoon te houden (nutteloos), eten te koken en andere dringende en belangrijke zaken te doen zoals blogs schrijven. Dus wanneer het eten op is zetten we een streep onder alles wat iedereen gedaan heeft, er wordt niets opgeteld of vermenigvuldigd...we beginnen helemaal opnieuw. We hebben samen alles opgegeten, en samen ruimen we ook alles op totdat het klaar is.

Ja, jullie horen het goed. Totdat de afwas klaar is (en het gasfornuis schoon, en de tafel/kamer netjes) mag niemand iets anders gaan doen. Onder het motto: Als er nog werk is voor iemand, rust niemand. Dus wie het meeste haast heeft, zal snel moeten aanpakken, in plaats van zich snel drukken.

Dit gaat perfect. De afwas wordt echt schoon (want ik was zelf af), en is in een kwartier klaar. Omdat je niet met zijn drietjes kunt afdrogen, maakt de derde persoon het gasfornuis en de tafel schoon, en stofzuigt eventueel nog de kamer als er veel gemorst is. Zonder vaste indeling wie wat doet, maar gewoon: zolang er nog werk is, werken we allemaal. De kinderen voelen zich niet meer extra belast, vader voelt zich opvoedkundig verantwoord, iedereen leert samenwerken, en ik ben gewoon blij dat de afwas vlug klaar is en goed schoon wordt.

Wel jammer eigenlijk, dat ze de deur uitgaan tegen de tijd dat je ze een beetje opgevoed hebt.
Daar ís-tie weer....de telemarketeer!

Help! Je hebt net de aardappels op hoog vuur, of je lepel ergens halverwege je bord en je mond...en dan gaat de telefoon. En je staat nog wel ingeschreven in het bel-me-niet register! Jammer genoeg voor jou en voor mij mogen bedrijven je nog steeds bellen als je een 'warm contact' bent, dat wil zeggen: als je in de afgelopen twee jaar lid of klant bent geweest, of om een of andere reden (Prijsvraag? Enquete? Offerte? Proefabonnement?) je gegevens aan hen hebt gegeven.

Ik snap heus wel dat die mensen ook gewoon de kost moeten verdienen (oeps, fout nummer een: begrip tonen voor de verkoper!), maar helaas irriteren ze me mateloos. De meeste dan. En ik heb zo het idee dat er heel veel mensen zijn die er zo over denken. Tijd voor een lesje trucjes doorzien.

Wanneer je geregeld de Consumentengids leest zal het onderstaande lijstje met telemarketing-valkuilen je vast bekend voorkomen: Een deel ervan stond in de gids van juli/augustus.
Ik vond ze leerzaam omdat het je helpt de verkooptactieken te herkennen. En herkenning is het begin van verandering.

1) Mag ik u een paar vragen stellen over...?
De verkoper vraagt iets kleins waarmee je vrijwel zeker instemt, vervolgens doet hij het verzoek waar het eigenlijk om draait. Dit speelt in op de wens 'consistent willen handelen' (wie a zegt moet ook b zeggen). Verder voelen mensen zich meer verbonden met iemand waarvoor ze al iets hebben gedaan, en het instemmen met het eerste verzoek leidt tot die verbondenheid. Daardoor ben je sneller geneigd met het werkelijke verzoek in te stemmen.

2) U bent al jaren klant....
Er wordt de suggestie gewekt dat je al jaren en/of een speciale klant bent, of dat je klant bent terwijl dat niet zo is. Daardoor ervaar je druk omdat mensen die eenmaal ergens voor gekozen hebben een toewijding voelen, en van nature de neiging hebben om trouw te blijven aan eerdere beslissingen.

3) Drie maal ja is moeilijk nee...
Dit is je vast wel eens opgevallen: De verkoper begint met enkele vragen waarop je ja moet antwoorden. (Spreek ik met de heer...?...Mag ik u iets vragen?... U bent nu klant bij de Nuon...?)
Hierdoor kom je in een ja-routine. Zodra je een aantal keer JA gezegd hebt, komt het aanbod...en je hersens willen dan graag weer JA zeggen! (weer de drang naar consistentie).

4) Weet u zeker dat u niet wilt kiezen?
Op dezelfde manier werkt het met kiezen. Als je geen keuze wilt maken, kan het stellen van een eenvoudige keuzevraag (Hebt u wel of niet groene stroom?) je hersens tóch in een 'kies'- modus brengen, waardoor je ongewild ook een keuze maakt op de volgende vraag. (Zou u een contract nu meteen of over een maand willen laten ingaan?)

5) Voor u doe ik alles!
De verkoper verleent je een gunst (ik zorg ervoor dat u niets hoeft te doen, ik regel de hele overstap!), waardoor je het gevoel krijgt ook iets terug te moeten doen. Dit komt omdat onze cultuur en omgangsnormen dit voorschrijven: Voor wat hoort wat.

6) Er kan nog meer bij!
Herkenbaar uit de Tell-Sell reclames: En weet u, u krijgt niet alleen een stamper, een hakker en een bladder, maar ook nog dit geweldige kookboek! En alsof dat nog niet genoeg is ontvangt u gratis een grasper! En voor de echt snelle bestellers komt er nog dit fan-tas-tische deksel bij, niet in de winkel te koop....

De verkoper doet een aanbieding, en terwijl je nog nadenkt komt er alweer iets bij. Dat komt over als een gunst, daardoor (voor wat hoort wat!) voel je je gedrongen een gunst terug te verlenen.

7) Buiten het boekje
Verkoper doet een royaal aanbod met diverse beloften, je gaat er op in, en bij het invullen van de gegevens blijkt het aanbod niet helemaal correct te zijn (sorry, ik werk hier nog niet zo lang), en wordt er een minder goed aanbod gedaan. Ook hier speelt men in op de behoefte om je consequent te gedragen: Je wilt nu niet meer terugkrabbelen. Wanneer je eenmaal de knoop doorgehakt hebt en het (goede) aanbod hebt geaccepteerd is de kans levensgroot dat je ook het slechtere aanbod accepteert.

8) Geen jaarabonnement... Dan eentje voor drie weken?
Nee, natuurlijk wil je geen jaarabonnement voor 200 euro. Maar een abonnement voor een maand dan, voor twee tientjes? Nou, vooruit....
Het is vervelend om nee te zeggen tegen iemand (zelfs al is het een telemarketeer). Wanneer je op een duur aanbod al nee hebt gezegd, is de neiging groot om het 'goed te maken' door dan maar in te stemmen met een minder duur aanbod.

9) Op is op
Deze kennen we allemaal: Het beperkte aanbod. Alleen vandaag geldig, alleen voor speciale klanten, en het is toevallig de op één na laatste die er nog is...Hier trap je in omdat je denkt dat iets wat iedereen wil hebben (of schaars is) kennelijk waardevol is.

10) Ik weet er alles van!
Als de verkoper zich presenteert als een specialist of een autoriteit in het vakgebied, neem je sneller aan dat wat hij zegt waar is. En stem je sneller in met zijn aanbod. Pas dus op wanneer er wordt gesnoefd over ervaring of specialisme.

11) Ik begrijp u helemaal!
Dat zijn de verkopers die het moeilijkst te weerstaan zijn: De meelevende, vriendelijke mensen die je helemaal begrijpen. Toevallig hebben ze een aanbod dat precies past bij jouw situatie...
Van vrienden neem je nu eenmaal sneller iets aan, daarom willen verkopers graag vriendjes met je worden.

12) Verwar en heers
Tijdens het gesprek brengt de verkoper je in de war door meerdere bedragen en periodes te noemen, of zoveel opties dat het je duizelt. Wanneer je probeert erover na te denken stuurt de verkoper gauw je mening door iets positiefs te zeggen (Heel goed aanbod! Spotprijs!) waardoor je niet kunt denken (of narekenen) en de woorden van de verkoper maar voor waar aanneemt.

13) Dit is het populairste model/contract
Wat denk jij als je hoort dat een bepaald model of contract door iedereen gekocht wordt? Oh, dan zal het wel goed zijn...iedereen doet het. Zo laat je je beslissingen onbewust afhangen van de mensen om je heen. "Sociale bewijskracht" is de term die de Consumentengids hanteert. Want je wilt toch ook niet achterblijven bij de buren?

14) Stel je voor...
Bij fysieke verkoop hebben verkopers er een handje van om je het produkt in de handen te duwen... want wanneer je het eenmaal in je handen hebt is het vreselijk moeilijk het weer terug te geven en niet te kopen. Bij telemarketing wordt een soortgelijk trucje gebruikt, maar dan psychologisch. Laat de klant zich voorstellen dat hij het produkt al heeft...hoe zou je je voelen, wat zou je ermee kunnen doen? Is die barrière geslecht dan is het produkt al half verkocht, want je gaat denken dat je het nodig hebt.

15) Ik stuur het gewoon op, u kunt het dan rustig bekijken...
Ai, heel gemeen trucje. Want de verkoper stuurt geen informatie op, maar een contract - dat je met je toestemming om het 'op te sturen' hebt afgesloten. Natuurlijk 'heeft u dan nog 8 dagen de tijd om alles rustig te bestuderen', en 'als het u niks lijkt belt u ons gewoon even op' - maar de meeste mensen realiseren zich niet dat ze van een contract moeten zien af te komen, en dat het absoluut geen vrijblijvende informatie is.


Laat je niet bedotten!
Er wordt gegokt en gebluft (Uw huidige energieleverancier is Essent, toch? Dan kunnen wij stukken goedkoper!), en je wordt verward, afgeleid en onder psychologische (of tijds)druk gezet. Wat doe je eraan?

* Als je al deze technieken gelezen hebt, dan blijkt dat het vooral fout is om op welke eerste vraag maar ook 'ja' te antwoorden. Het wordt dan namelijk enorm moeilijk om nog onder volgende vragen uit te komen. Wil je echt geen risico lopen geef dan meteen lik op stuk, zeg nee, en blijf nee zeggen.

* Maar als het oneerlijk voelt om 'nee' te zeggen terwijl het antwoord op de eerste vraag eigenlijk 'ja' moet zijn? Ik heb op de vraag: 'Bent u mevrouw X...?' weleens geantwoord U belt míj toch op? Ik neem aan dat u dan ook weet wie ik ben?

* Heb vooral GEEN begrip voor de verkoper, want dat is precies wat hij wil. Gooi je goede opvoeding ferm overboord, hang de conventies aan de wilgen. Een 'gunst' van de verkoper mag hooguit leiden tot een beleefd: 'Erg vriendelijk van u, maar geen belangstelling', maar niet tot een wedergunst in de vorm van - vooruit dan maar - een kleine aankoop of een kort abonnementje.

* Sommige mensen maken er een sport van om telemarketeers terug te pakken, en op elke vraag een tegenvraag te stellen: En hoe is uw naam dan? En hoelang doet u dit werk al?
Persoonlijk heb ik dit nog nooit geprobeerd, maar ik vind het wel grappig. Als je toch tijd teveel hebt.

* Wat prima werkt is de opmerking: 'Nee, dat past helaas niet in mijn budget.'
Op de een of andere manier zijn ze daar wat huiverig voor (en denken ze dat je geen geld hebt, wat je absoluut niet gezegd hebt), want meestal hangen ze dan heel begripvol snel op.

* Verder heb ik nog een standaard reactie op aanbiedingen om iets op te sturen: 'Hebt u een website, dan zoek ik de aanbieding zelf even op, en dan beslis ik daarna of het iets voor mij is.' Als er dan toch nog wordt aangedrongen op het opsturen van de zogenaamde informatie (= contract) zeg ik steevast: 'Nee, sorry op deze manier sluit ik nooit een overeenkomst. Ik wil altijd eerst informatie zien en beslissen, en dan pas tekenen, niet andersom.'

* Indien het aanbod je interesseert, maar je in de war bent gebracht over de bedragen (punt 12), vraag er dan specifiek naar, en herhaal genoemde bedragen en genoemde tijdsperiode, schrijf het op, reken uit of het echt voordelig is. Verschillende keren bleek bij navraag het aanbod lang zo gunstig niet te zijn als het leek, en het bedrag voor de genoemde periode hoger dan eerst gezegd was (wat mij in de verwarring natuurlijk had moeten ontgaan, maar helaas voor de telemarketypjes ben ik daar net weer iets te slim voor.)

* De doodenkele keer dat een telefonisch aanbod mij interesseerde gebruikte ik het feit dat de meeste gesprekken opgenomen worden als een verzekering voor mijzelf. Nadat de verkoper zegt dat het gesprek even doorgenomen wordt voor het bandje, herhaal ik exact wat ik van de overeenkomst verwacht ('Het abonnement gaat volgende week in en stopt automatisch na drie weken, ik krijg een acceptgiro thuisgestuurd, ik hoef NIET te bellen om op te zeggen'). Misschien komt het daardoor dat ik nog nooit problemen heb gehad met telefonisch afgesloten abonnementen. Maar tegenwoordig doe ik er niet meer aan, en dat zeg ik dan ook. "Het is mijn beleid (of: ik heb als regel) om geen telefonische overeenkomsten af te sluiten."

Het belangrijkste is uiteindelijk dat je niet gedachteloos standaard antwoord moet geven, want dan loop je in de val. Als je bewust nadenkt over wat de bedoeling van elke vraag is van de verkoper dan lukt het je eerder om te zeggen: Nee, bedankt.
Wat je ook niet kunt kopen is een betekenisvol leven. Hoezeer reclamemakers je ook het tegenovergestelde willen laten geloven: niets van wat je kunt kopen geeft zin aan je leven. Er zijn uiteraard wel spullen die je leven veraangenamen, of dingen die je kunnen helpen je leven te verbeteren, maar de Zin van Het Leven vind je niet in enige winkel.

Als je wilt dat je leven iets betekent, zin heeft, dan zul je vooral dingen moeten DOEN in plaats van dingen kopen. Tenzij je Imelda Marcos heet, zul je later niet herinnerd worden wegens de aankopen die je deed. (Hoop ik voor je).

Een beter mens word je ook niet van spullen kopen. Hoewel de winkeliers ernstig proberen ons van het tegendeel te overtuigen, gezien de enorme hoeveelheid 'groene' of 'eco'-spullen die we nu zouden moeten aanschaffen.

'Ik koop, dus ik ben' lijkt vandaag het motto te zijn, maar ook dat is - net als bijna alles wat verkocht wordt - een leugen.
Ik kon helaas niet meer terugvinden waar ik het las, de term 'aspirational spending'. Maar ik herkende het onmiddellijk. Hoe vaak heb ik niet iets gekocht wat precies bij mij paste - althans bij de verbeterde versie van mijzelf die in mijn hoofd leefde? Of voor de opgewaardeerde versie van ons huis, dat er ooit uit zou komen te zien als een VT-wonen plaatje?

'Aspirational shopping' is het uitgeven van geld of kopen van spullen die passen bij het leven dat je zou willen leiden, in plaats van bij het leven dat je werkelijk leidt. Denk: kleding van bepaalde dure merken (om erbij te horen), een leren tas kopen omdat je dat stijlvoller vindt - hoewel je leer eigenlijk te zwaar vindt, op tennis gaan omdat het bij jouw denkbeeldige ideale 'ik' past terwijl je er eigenlijk geen bal niks aan vindt. Een soort hoopvolle uitgaven zijn het, want je hoopt door die aankoop (of uitgave) dichter bij jouw droombeeld te komen.

Maar praktisch is het niet. Echt niet. Ik denk aan die keren dat ik schoenen of laarzen met hoge hakken kocht, omdat ik eigenlijk best heel stijlvol ben - nou ja, zou kunnen zijn. Met die hooggehakte laarzen in elk geval wel. Dan zou mijn stijlvolle klassieke 'ik' eindelijk naar buiten komen. Ik zou er trouwens ook automatisch tien kilo slanker van zijn.
De praktijk is echter dat ik echt niet kan lopen op hakken hoger dan 3 centimeter, dat de laarzen immer in de kast liggen, en dat ik nog steeds op mijn comfortabele lage schoenen loop.

Dan die keer dat ik besloot dat wij een tafelkleed nodig hadden. Iedereen heeft immers een tafelkleed, en... nou ja, ik had een enorm gezellig geblokt tafelkleed bij de AH gezien, waarbij zondagse brunches en uitgebreide diners en een gezellig gezin min of meer gegarandeerd bijgeleverd werden.
De werkelijkheid leerde dat ik een kleed op tafel onhandig vind, het schuift, het wordt vies, je moet het wassen, strijken en je hebt er veel werk van. Terwijl de tafel even afvegen na het eten een fluitje van een cent is, dus waarom al die moeite doen? Een leuke placemat voldoet ook als je gezelligheid wilt. Of gewoon een goed humeur. Dus waarom wilde ik dat kleed dan hebben?
Typisch een voorbeeld van een aankoop die bij een denkbeeldig leven vol Delicious.-etentjes paste maar niet bij mijn echte leven.

Door schade en schande heb ik geleerd dat ik - hoewel ik heel erg val voor klassieke, tijdloze en helaas vooral dure spullen omdat ik in mijn verbeelding stijlvol en klassiek ben (het woord elegant zal ik maar niet noemen, dat ligt gewoon te ver van de werkelijkheid af, en zoveel fantasie heb zelfs ik niet) - uiteindelijk in de praktijk voor het praktische en comfortabele ga. Kleding en meubels moeten lekker zitten, makkelijk schoon te maken zijn en veel mogelijkheden hebben. Ook ben ik erachter gekomen dat ik echt geen heel dure kleding hoef te kopen onder het mom: "daar kan ik wel tien jaar mee" want dat gebeurt tot nu toe ook niet.

Ik vermoed dat het juist door die hang naar comfortabel en gemakkelijk is dat ik telkens weer bij de - door velen verachte - Ikea terechtkom. Daar vind ik comfort en gemak en eenvoud voor een redelijke prijs. Waarom zou ik een stijlvolle, klassieke, elegante leren bank willen als ik daar in de winter niet op kan zitten vanwege de kou? Waarom peperdure gordijnen als ik weet dat het toch allemaal niet schoon blijft, en het geregeld gewassen moet worden? Om nog maar niet te spreken van mijn drang tot verandering. (Jaaa, ze zit weer op haar støkpåårdje, Ikea!)

Terwijl ik gretig geloof dat als ik maar meer geld had (of dat ene artikel), mijn woning een plaatje was (en ikzelf trouwens ook) en heel bijzonder, blijk ik door de keuzes in real life een middenmoter, een doorsnee huisvrouw, en vooral gewoontjes te zijn.

En dat, is de les, koop je niet weg met dure spullen. Je kunt geen droom kopen. Zelfs als heb je al die spullen, dan nog ben jij jezelf, en niet iemand anders. Zelfs al zou ik dagelijks op hoge hakken lopen met een bontjasje en een leren handtasje, en gaan tennissen - dan nog zat die Ikeavrouw onder die spullen.

Ik bedoel maar, ik heb dan wel een chihuahua, maar ben geen Paris Hilton geworden. Ik ben gewoon een lichtelijk boerse huisvrouw met een chihuahua.
De psychologie van het kopen toont ons telkens weer nieuwe duistere kanten van onszelf. Lieve lezers, hoed u dus voor aankopen die niets met het leven van vandaag te maken hebben, maar slechts met de imaginaire persoon die u had willen zijn.



Noot: En dankzij Ikea was het prachtige maar in onbruik geraakte tafelkleed uiteindelijk toch nog nuttig. Want toen ik een gordijn voor keukenraam en keukendeur moest hebben (het is zo donker buiten 's avonds), en ook bedacht dat ik maar beter geen nieuw gordijn kon kopen, hoezeer ik ook zin had in een fleurig geruit dingetje, zocht ik in mijn kast een gordijn dat ik ooit bij Ikea vond voor 5 euro. In plaats daarvan stuitte ik op het tafelkleed, perfect van formaat, perfect geruit, perfect van kleur. En met de superhandige gordijnklemmetjes van Ikea toverde ik het tafelkleed om tot een prachtig keukengordijn!
Ik was deze week bij de dokter en zowel mijn bloeddruk als mijn cholesterolgehalte zijn iets te hoog. Da's jammer. Maar gelukkig niet hoog genoeg om aan de medicijnen te moeten, dus dat is dan weer fijn.

Maar dan. Krijg je een foldertje met dieetadviezen. Daar staat dus in wat je bij voorkeur moet eten. Nu ben ik wel van het gezonde gebeuren, in ieder geval theoretisch wel. Hier geen kiloknallers, maar biologisch vlees en dan alleen nog rund en kip. Biologische yoghurt. Biologische sojamelk. Wij zijn bepaald niet van de wekelijkse patat en hamburgers, tot grote onvrede van mijn kinderen. Tuurlijk eet ik ook vaak verkeerd. Want het is bijna alle dagen feest. En op dagen dat het geen feest is dan bak je iets lekkers omdat je daar zin in hebt, of omdat je een leuk nieuw recept hebt gezien. Dus ruimte voor verbetering is er altijd.

Maar ik geloof niet dat ik die verbetering ga vinden in het lijstje dat ik van de dokter meekreeg. Zo worden produkten met zoetstoffen aanbevolen. En smeersels voor op brood die mijn grootmoeder in geen geval herkend zou hebben (met stereolen of stanolen). Een hamlap of varkensfilet heeft de voorkeur boven mager rundergehakt. Zilvervliesrijst is een middenweg, maar heeft niet de voorkeur, dan kun je volgens het briefje beter aardappels eten. Terwijl dat volgens verschillende bronnen aanjagers zijn voor je suikerspiegel en dus niet zo gezond. Havermout - toch al een jaartje of honderd gezondheidsvoedsel nummer één - is geen voorkeursvoedsel, hooguit een middenmoter.
Als snack heeft het standaard handje Japanse mix zonder noten de voorkeur - nou, doe mij die noten maar zonder de Japanse mix. Noten zijn gezond!

Maar gelukkig hoef ik dit briefje met dieetadviezen ook niet serieus te nemen. Op de achterkant staat: De adviezen zijn mede gebaseerd op de voedingsrichtlijnen bij diabetes van de Nederlandse Diabetes federatie (oktober 2006), De richtlijnen goede voeding van de Gezondheidsraad (december 2006), richtlijnen goede voedselkeuze (Voedingscentrum 2008) Nevo-tabel 2006, Eet-tabel 2007 en informatie van producenten.

Ja, je leest het goed. Informatie van producenten. Dat betekent dat de dieetlijst is opgesteld met bijvoorbeeld de informatie van Unilever. En met behulp van het Voedingscentrum - je weet wel, die club die in 2002 McDonalds voor de jaarprijs Goede Voeding nomineerde. Geen wonder dat dan produkten met vreemde chemische toevoegingen de voorkeur hebben boven echt eten!

Ergens snappen ze zelf ook wel dat het niet goedkomt zo. Want, zeggen ze: De auteur/uitgever aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor informatie die onjuist is opgenomen. Nee, dat geloof ik best.

In het bijgeleverde boekje van de Nederlandse Hartstichting wordt nog wat extra informatie gegeven. Dat je bij eten bereiden in de magnetron (hoera!) geen vet hoeft te gebruiken. Dat magnetronstraling mogelijk kwalijke invloeden heeft op het voedsel daar hoor je ze dan weer niet over.

Om nog maar niet te spreken over het feit dat een te hoog cholesterolgehalte mogelijk helemaal niks zegt...klik hier --->Cholesterolmythen

Staat er dan helemaal niks nuttigs in de informatie die ik kreeg? Jawel. Er wordt gewezen op het belang van beweging. En eerlijk is eerlijk, daar schort het bij mij nogal eens aan. Daar moet ik iets aan veranderen. Maar de eerste extra beweging had ik gelukkig meteen te pakken: Ik ben heel snel naar de oudpapierbak gehold om deze onlogische dieetlijsten weg te gooien. Want als mijn bloeddruk ergens van stijgt, dan is het wel door het lezen van dit soort voorliegting.

En nu ga ik toch even een heel positief stukje schrijven over een produkt dat ik mocht testen: De Allay Patch.
GezondNu vroeg laatst een aantal personen die de Allay Patch wilden testen, een technisch dingetje dat zou werken tegen menstruatiepijn.

Nou is dat iets waar ik al jaren vreselijk last van heb (die pijn, niet die technische dingetjes), en ik kom die week ook alleen maar door op een hoop Ibuprofen (want paracetamol werkt gewoon NIET), met dagjes thuis en kruiken. Ziek dus. De laatste maanden ging het overigens iets beter omdat ik (opnieuw) de zuivelprodukten ben gaan vermijden. Verder drink ik in die week vrouwenmantelthee, dat helpt ook wel enigszins.

Dat verhaal deed GezondNu kennelijk besluiten dat ik een geschikte proefpersoon was, want ik kreeg de Allay Patch toegestuurd. Jippie.

De Allay Patch is een batterijtje met een draad die in een lus weer naar het batterijtje loopt. Dat is in zijn geheel in een soort witte stofdoek genaaid. (Opmerking voor de fabrikant van Allay: alsjeblieft, zorg dat het ding er iets smakelijker uitziet! Dit ziet eruit als iets wat je niet in het openbaar wilt verliezen).
Het gebied binnen de lus wordt 'bewerkt'. Je draagt de patch op de huid, onder je kleding. Je voelt niks, je hoort niks en je ziet niks. Hoe het werkt is mij een raadsel - nou ja, niet echt een raadsel: het schijnt de doorbloeding te verbeteren - maar het werkt.

Herinneren jullie, trouwe lezers, je nog dat ik enkele weken terug zo'n verschrikkelijke rugpijn had? Ik kon amper nog bewegen. En ik zou gezellig een weekendje naar Terschelling. Ik vroeg me af hoe ik in vredesnaam van de boot naar het appartement zou komen. En toen viel de Allay Patch op de mat. En toen ik de gebruiksaanwijzing gelezen had dacht ik: Als dit werkt tegen menstruatiepijn, dan moet dit ook werken tegen rugpijn. Baat het niet dan schaadt het niet.

En weet je wat? Het werkte! Echt enorm! Ik kon weer bewegen en de pijn verdween! Toen was ik al om.
Dus ik had goede hoop dat het ook zou werken tegen de maandelijkse ellende...en ja, het werkt. Zonder dat het warm wordt, voelt het toch alsof je een kruik bij je hebt. De spieren ontspannen gewoon.
Het enige passende woord dat ik ervoor kan bedenken - op het gevaar af dat ik klink als zo'n flodderig 'gezondheids'blaadje vol afslankpillen en bronnen van eeuwige jeugd - is 'weldadig'.

Ik heb nu welgeteld op één dag nog een pijnstiller genomen, en dat was misschien zelfs niet eens nodig geweest - maar de angst zit diep als je geleerd hebt dat een te laat ingenomen pijnstiller een paar uur zware ellende betekent. En ik had de dag ervoor ook bruine bonen gegeten wat niet echt een goed idee is als je aanleg hebt voor buikpijn. Maar wat is nog één pijnstiller? En ik kon gewoon de hond uitlaten. En naar de winkel. En slapen zonder pijn.

De Allay Patch gaat volgens de gebruiksaanwijzing 720 uur mee, dus je kunt hem vaker dan een keer gebruiken. Als je hem elke maand 5 dagen draagt, kan hij een half jaar mee volgens de site en de bijsluiter. En dat mag ook wel, want hij moet 39,95 euro kosten. Zou het niet handiger (en milieu- en portemonneevriendelijker) zijn als je daarna gewoon het batterijtje kon vervangen? (Of als dat al zo is, om dat in de gebruiksaanwijzing te vermelden?)

Dat is dus voorzover ik het nu overzie het enige minpuntje van de Allay Patch: De kosten. Maar allez, het komende halfjaar hoef ik daar dankzij GezondNu in ieder geval geen buikpijn van te hebben.
Een tijdje terug blogde ik over mijn moeilijke keus om wel of niet een slowcooker aan te schaffen. Eerst was dat moeilijk in de zin van: zal ik het wel of niet doen? En daarna: Oké, ik wil een slowcooker, maar welke dan?

Dat bleek nog niet zo gemakkelijk. Hoewel het idee van een slowcooker heel simpel is ben ik dat niet, en weet ik bij zulke beslissingen altijd de meest vergezochte 'misschiens' en 'stel dats' te vinden.

Dat leidde ertoe dat ik eerst een slowcooker bestelde (bij www.onlinecookshop.nl) en dat ik de dag daarna ontdekte dat de enige slowcooker die we niet hadden meegenomen in onze overwegingen (omdat G. hem LELIJK vond!) eigenlijk wel de slowcooker was die het meest paste bij mijn eisen. Maar gelukkig was deze internetshop zo vriendelijk om mijn bestelling aan te passen, en het teveel betaalde geld terug te storten!

Waar moet je op letten bij het kopen van een slowcooker?

1) De inhoud. Die moet royaal zijn, want het is prettig om groot te koken. Voor een gezin van vier personen moet je echt wel een slowcooker van 5 liter hebben. Maar: neem niet een zó grote dat je de schaal niet meer eenvoudig kunt afwassen.

2) De keramieken schaal. Bij voorkeur ook geschikt voor de oven, zodat je je slowcookerlasagne wanneer je thuiskomt nog even een bruin korstje kunt geven als je dat wilt. Er zijn ook slowcookers waarvan de schaal ook op het fornuis en in de diepvries kan, dan heb je dus nog meer mogelijkheden.

3) Met of zonder timer? Er zijn verschillende soorten in de handel. De eenvoudigste slowcooker heeft drie standen: laag, hoog en warmhouden. De uitgebreidere versies hebben een timer en die kun je dan instellen om het apparaat bijvoorbeeld een bepaald aantal uren op 'hoog' te laten werken, en daarna op warmhouden over te schakelen. Er zijn ook slowcookers die nog een extra stand hebben, dus vier temperatuurkeuzes.

Ik koos voor een slowcooker zonder timer, omdat ik her en der berichten las over timers/displays die het na een jaar of twee begaven. En in het geval van een korte stroomstoring heb je met een timer-slowcooker een probleem: Die schakelt zichzelf niet weer in als er weer stroom is. Feitelijk is een timer ook onnodig, want je zet het ding 's morgens aan en 's avonds is het klaar...wat wil je dan timen? En wil je ooit werkelijk timen, dan kun je er nog een simpele timer van de bouwmarkt tussen zetten.

Ik heb uiteindelijk gekozen voor de slowcooker van Bestron, met een inhoud van 6,5 liter. Dit is een van de goedkoopste slowcookers, en hoewel de schaal er wel wat breekbaar uitziet, bevalt hij perfect. Ik maakte er al rundvlees in, en lasagne, en soep; Stoofschotel en curry. En gewoon aardappels, groente en vlees is ook geen probleem. Je schept dan het eten met een schuimspaan eruit om overtollig vocht achter te laten. Een kippetje wordt heerlijk mals, zonder enige moeite. Het fijne is dat de groenten en de aardappels in de slowcooker niet tot moes koken. Alles behoudt zijn stevigheid, maar wordt toch gaar. Daarom zijn bijvoorbeeld de aardappels uit de slowcooker lekkerder dan de aardappels die ik zelf kook.

Wat mij betreft is de slowcooker dus een prima aankoop geweest. Het is echt geweldig om op een drukke dag rond etenstijd geen extra stress te hebben; Je weet dat zogauw iedereen thuis is, er gegeten kan worden. Geen gegoochel met bereidingstijd, of wachten met koken totdat het laatste kind thuis is (zodat je uiteindelijk toch weer laat eet); het eten is klaar, en op precies de juiste temperatuur. Het kan niet aanbranden of verpieteren. Slowcooker: een dikke tien, en door naar de volgende ronde!


Het is weer zover...er is weer een prachtig kookboek uitgekomen. Zo eentje waardoor ik dan even vergeet dat ik al heel veel kookboeken heb en ook dat ik zou gaan minimaliseren, consuminderen en nog wat van dat soort dingen. Home made heet het, en het is van Yvette van Boven. Ik heb het in de boekwinkel in mijn handen gehad, en stond er likkebaardend bij. Hoe maak je kaas? En yoghurt? Hoe bouw je in twee minuten een rookoven? En ... en...en...
Ze kan ook nog leuk tekenen en illustreren en kunstknippen. Wat wil een kookboekverslaafde nog meer? *

http://www.yvettevanboven.com/

* Het boek winnen, cadeau krijgen of er een recensie over mogen schrijven? ik doe maar wat suggesties.
Op het blog van Simple Dollar werd onlangs stevig gediscussieerd over moraal en ethiek wanneer het gaat om tweedehands spullen, onder het motto: Yard Sale Ethics: is the Sticker Price the End of the Story?
In een eerdere post had de schrijver aangemoedigd tot het slim kopen op 'yard sales', iets wat je hier niet zo vaak ziet; maar rommelmarkten, vrijmarkten en kofferbakmarkten kennen wij hier dan weer wel. En met slim kopen bedoelde hij dan: dingen kopen die meer waard zijn dan de prijs die ervoor gevraagd wordt, zodat je ze met winst weer kunt verkopen.

Dit leverde enorm veel reacties op. Mensen vonden dit onethisch, oneerlijk en onrechtvaardig.

In de hierboven genoemde post gaat de schrijver hier nog eens wat verder op in aan de hand van een voorbeeld. Hij kocht bij een stel veertigers een stapeltje "Magic, The Gathering" kaarten (jaren geleden zeer populair) voor 5 dollar. Hij zag ogenblikkelijk dat er kaarten bijzaten waar hij wel 20 dollar voor zou kunnen krijgen - áls hij ze zou verkopen. Hij vroeg dus na of het stapeltje kaarten écht voor 5 dollar wegging, en dat bleek zo te zijn. Mooi koopje dus. Maar...was hij ethisch gezien verplicht geweest om die mensen te vertellen dat ze die kaarten voor een te lage prijs verkochten?

Het vreemde is dat een hoop van zijn lezers dat inderdaad vonden. Die waren van mening dat in een overeenkomst beide partijen dezelfde informatie moeten hebben, omdat er anders een oneerlijke overeenkomst wordt gesloten. Sommigen vergeleken het met 'handelen met voorkennis' op de beurs.

Lezers schreven dat de verkopers het geld misschien wel heel hard zelf nodig hadden, en dat je hen daarvan beroofde. Anderen zeiden: Oké, wettelijk gezien ben je niks verplicht, maar moreel gezien wel. Er kwamen meer voorbeelden, zowel voor als tegen. Misschien waren de verkopers juist wel blij dat ze nog 5 dollar kregen voor wat in hun ogen toch maar troep was, kaartjes waar ze zelf niks mee deden. Misschien hadden ze die kaarten wel weggegooid als ze niet verkocht waren.

En vragen kwamen er ook: wat als degene die iets verkoopt heel jong is, of juist bejaard? Is het dan een ander geval? Ben je dan moreel meer verplicht te melden dat ze iets waardevols verkopen?
Voor de schrijver van het blog kwam het vooral neer op deze vraag:
Is de koper verplicht informatie over de waarde te leveren, die de verkoper ook zelf had kunnen vinden?

Ik vind dit een heel interessant onderwerp. Want ook wij kopen geregeld iets wat meer waard is dan de aankoopprijs. Hoewel je daarover ook nog kunt twisten, want wat is een oude Donald Duck nu letterlijk waard - aan papier en inkt?

Zo kocht ik in de kringloopwinkel een speciale pan (hoewel ik dat niet wist toen ik hem kocht - maakt dat het dan weer 'eerlijker'? Koper en verkoper wisten immers evenveel!) voor 3,95 die ik later voor 39 euro weer kon verkopen.

Onlangs kochten we bij een boekenboer een boek waarin 6 oude Duitse Reichsbanknoten uit 1918 zaten. Het boek kostte een euro, het geld is wellicht meer waard dan het boek. Van de boekenboer had ik gehoord dat hij gewoon partijen opkocht en geen idee had wat erbij zat. Van sommige boeken wist hij de waarde wel en die gingen dan ook voor een flinke prijs de deur uit, maar hij gaf toe dat er ook best wel boeken waren waarvan hij het niet wist, en dan had de koper gewoon mazzel. Ik voelde mij daar dus niet verplicht te melden dat er iets in dat boek zat. Het was niet zijn eigen boek, en ik vond dit typisch een gevalletje 'mazzel voor de koper'.

Ik heb stapels stripboeken - de meeste voor een habbekrats bij de kringloop gekocht, en in mijn ogen waren die geen geld waard. Maar ik hoorde kortgeleden in een stripwinkel dat alle nummers vóór nummer 20 van een bepaalde serie daar inmiddels voor 25 euro over de toonbank gaan! Betekent dat, dat je op een vrijmarkt geen album uit die serie meer mag kopen voor een euro, van een kind, omdat dat niet ethisch is?

Ik profiteer graag van koopjes. In de kringloopwinkel hou ik echt wel mijn ogen open voor een kopje van een euro dat misschien wel veel meer waard is. Ook op de rommelmarkt heb ik er geen moeite mee om voor weinig geld iets te kopen dat misschien veel meer waard is. Anderzijds verkoop ik zelf ook geregeld spullen voor veel minder dan de 'waarde', gewoon om het uit de weg te hebben. Dus een ander heeft daar dan ook weer profijt van.

En dan : wat is de waarde van iets? Het is in negen van de tien gevallen 'wat de gek ervoor geeft' - en ik geef er minder voor dan die 'gek' die het van mij wil kopen. Dat is nu juist de lol van de jacht.

In sommige kringloopwinkels merk je dat er iemand werkt met verstand van serviesgoed, in andere iemand met verstand van boeken - dan vraagt de winkel er zelf ook al meer voor. Laatst stond er een spinnewiel voor 2,50 in onze kringloopwinkel. Thuis ontdekte ik dat een spinnewiel best wel duur is. Zoiets hou ik dan in mijn achterhoofd voor een volgende keer. Deze week stond er weer een spinnewiel, maar inmiddels weet de kringloop het kennelijk ook, want nu vragen ze 39,50

Hoe denken jullie hierover? Ben je verplicht (ethisch, moreel) om te melden dat iets meer waard is dan de verkoper vraagt? Hangt het er nog van af of de verkoper een 'instantie' is (kringloopwinkel, fancyfair voor school of kerk), een volwassene, een kind, een bejaarde?
Hangt het ook nog af van de situatie - iemand die onder druk verkoopt (moet snel geld hebben of snel verhuizen), tegenover de relaxte verkoper van de spullen van de jaarlijkse zolderopruiming? Maakt het iets uit als de prijs van tevoren vastgesteld is door de verkoper (stickertje op het artikel) of dat je mondeling onderhandelt over een prijs of biedt? Is de koper verantwoordelijk voor een 'eerlijke' koop?
Een half jaartje terug ofzo maakte goede vriendin K. mij attent op de site van Yunomi. Daar kun je sparen voor allerlei leuke pakketjes, er is veel op te lezen en het is een leuke afwisselende site. Het duurde even voordat ik het systeem helemaal doorhad - net te laat om een gratis Conimex-pakket te ontvangen - maar toen bleek het simpel: Je krijgt punten (nomi's) voor het schrijven van een artikel, voor het reageren op een artikel (maximaal aantal keer per dag/week) voor het invullen van polls en voor het klikken op acties.
Dus ik heb een kwartaaltje flink mijn best gedaan, en gister mocht ik dan een Dove pakket ontvangen. Best een leuk pakketje toch wel: Dove visible effects bodylotion, Visible care douchecreme en Visible effects Handcreme. En een roze puff.

En toch...ik heb een beetje een vieze smaak in mijn mond. Nee, niet van die douchecreme, die moet ik nog gaan gebruiken. Maar van die site. Of eigenlijk meer van mezelf. Die site is namelijk (redelijk duidelijk) gewoon een site van Unilever. Die zich valselijk vermomt als een soort Vrouw-online. En ik ben best wel behoorlijk tegen Unilever. En eigenlijk vind ik het een stiekeme manier om zo reclame te maken. En ik vind het nogal zwakjes van mezelf dat ik tegen Unilever ben en toch een gratis Dove-pakket opgespaard heb.

Ongeveer datzelfde gevoel kreeg ik met Buzzer...ook dat leek destijds leuk, gratis produkten testen en dan je mening geven. Prima; mijn mening geven, daar blink ik in uit. Maar ik kreeg toch het gevoel gebruikt te worden als reclame-maker, want ze hadden natuurlijk het liefst wel dat je een positieve mening had en die ook luid en duidelijk rondbazuinde. Het leverde me naast die doos met spullen ook een vervelend gevoel op.

Gratis is leuk, dus, maar niet tot elke prijs. Ik wil me niet laten 'omkopen' met gratis produkten om me elke dag aan de Unileverreclames op Yunomi bloot te stellen. En ik wil me ook niet laten omkopen om reclame te maken voor een produkt. Maar met bijvoorbeeld Moneymiljonair heb ik geen enkel probleem, daar is het heel duidelijk: je klikt op advertenties en daar word je voor betaald. Wat me tegenstaat bij Yunomi is de gehaaide manier waarop het werkt. Doen alsof ze er helemaal voor de vrouw zijn, maar natuurlijk zijn ze er vooral voor zichzelf.

Even een verhelderende quote uit de tijd van de lancering van Yunomi:
Yunomi wil deze vrouwen iedere dag een momentje voor zichzelf geven. Met Yunomi dragen wij bij aan de vitaliteitsmissie van Unilever waarbij we mensen helpen zich goed te voelen, er goed uit te zien en meer uit het leven te halen. Daarnaast geeft het nieuwe Benelux-platform Unilever de mogelijkheid om een langdurige wederzijdse relatie aan te gaan met deze belangrijke consumentengroep. Dit past binnen onze strategie om relatiemarketing verder uit te bouwen.”

Nou, ik heb al een relatie, ik hoef dus geen relatie met Unilever. Zeker geen langdurige wederzijdse relatie. Jakkes. Nog een klein opmerkinkje:
Het initiatief volgt kort op de laatste uitzending van Life and Cooking, dat na negen seizoenen van de buis is gehaald.
Zo'n programma waar ik ook al nooit naar keek omdat het zo nep was. Want hoezo koken, het zijn allemaal pakjes en zakjes! En zo wordt de mensheid bedonderd.

Hoe ervaren jullie zoiets? Gratis is okee, ongeacht waar het vandaan komt? Of zitten er aan gratis ook nog ethische overwegingen? Hierover morgen trouwens meer....
Soms kom je opmerkelijke verhalen tegen. Zo lees ik in de nieuwsbrief van GezondNu over Cami Walker die MS kreeg en vreselijk in een dip raakte. Totdat ze een ongewoon advies kreeg: Geef 29 dagen lang elke dag iets aan een ander.

Tot haar verrassing was dit een enorme oppepper voor haar instelling en gezondheid. Na 29 dagen voelde ze zich gezonder, gelukkiger en creatiever (en nog een heleboel andere dingen). De lijst met positieve veranderingen is enorm.

Dat geven positieve gevolgen heeft verklaart een deel van het plezier van opruimen en minimaliseren: Je kunt namelijk heel veel weggeven als je wilt minimaliseren. Soms, als ik sta te twijfelen met iets in mijn hand, bedenk ik dat iemand anders misschien wel nodig heeft wat voor mij overbodig is. Mijn knutselspulletjes zou ik kunnen bewaren voor ooit-als-ik-tijd-heb, maar als ik zie met hoeveel plezier J. kaarten maakt, geef ik ze graag aan haar. En wat voelt het dan fijn als je iemand anders blij kunt maken!


Lees de verhalen van mensen die de uitdaging aangingen op deze site: 29 gifts. Verder vind je er inspirerende geef-ideetjes, en de wijze woorden van Mbali Creazzo:

Giving of any kind... taking an action... begins the process of change, and moves us to remember that we are part of a much greater universe.


Trouwens, ook een wijze man (Jezus) zei al eens zoiets, dus het is niet bepaald een modern inzicht, maar wel één die het verdient om afgestoft te worden:

Het is gelukkiger te geven dan te ontvangen


Dus wat let ons? Laten we vooral veel weggeven. En tegelijkertijd genieten van ons ontrommelde huis.
En dan hadden we nog een give-away, met deze keer te winnen een fotobewerking.

De winnares van de give-away is geworden: Miriam. Blind geprikt dus honderd procent eerlijk. :)
Miriam, gefeliciteerd! Je kunt me een mail met een foto sturen op brainiacsAThomePUNTnl (even de apestaart en de punt vervangen door tekentjes)

Als ik op 7 september nog niks gehoord heb dan gaat de prijs naar iemand anders, want er wordt hier niets verspild, dus ook geen prijzen.

Voor alle anderen: Binnenkort is er weer iets leuks te beleven, dus blijf gewoon meelezen. Bedankt voor het meedoen.
Ik kan weer koken! De hele zomer heb ik me gered met halfslachtige pogingen tot het bereiden van min of meer warme maaltijden. Maar de eerste schooldag is voor mij meteen het startsein van het nieuwe seizoen...nazomer. Zoveel beter dan de zomer. En dat betekent dat ik plotseling weer inspiratie heb, en weer kook en bak en braad. Wonderlijk is dat toch. En ieder jaar hetzelfde.

Dat betekent ook dat ik nu moet oppassen. Want net als de eekhoorns en muizen en beren heb ik ook de neiging om in de herfst allerlei voorraad naar mijn hol te slepen. En nu ik afgelopen voorjaar en zomer zo lekker heb opgeruimd en weggegeven is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik nu weer troep naar binnen ga brengen.

Maar ik moet me inhouden. Ik voel gewoon een aandrang om allerlei kleding te gaan kopen - voor het geval dat... (het min dertig wordt?). Of warme vloerkleden. Stevige matten voor bij de deur. Warme gordijnen. Oranje kussens, want dat is zo'n gezellige kleur. De Ikeacatalogus wordt trouwens vanaf volgende week bezorgd. Ook al zo'n moment om naar uit te kijken. Ik heb de meubels alvast verplaatst als een soort feestelijke inleiding. Ik heb zelfs de tuin veranderd. (En kwam daar tot mijn verrassing enkele komkommers tegen!)

Hebben jullie ook zo'n last van seizoensgebonden gedrag? In het voorjaar opruimen en weggooien, in de herfst weer aanslepen? De hele zomer leven op een broodje met een eitje, en dan ineens weer grote pannen eten koken, en zelf brood bakken?
Hoe voorkomen we dat we alle winst van deze zomer weer verliezen?