Ik kon helaas niet meer terugvinden waar ik het las, de term 'aspirational spending'. Maar ik herkende het onmiddellijk. Hoe vaak heb ik niet iets gekocht wat precies bij mij paste - althans bij de verbeterde versie van mijzelf die in mijn hoofd leefde? Of voor de opgewaardeerde versie van ons huis, dat er ooit uit zou komen te zien als een VT-wonen plaatje?

'Aspirational shopping' is het uitgeven van geld of kopen van spullen die passen bij het leven dat je zou willen leiden, in plaats van bij het leven dat je werkelijk leidt. Denk: kleding van bepaalde dure merken (om erbij te horen), een leren tas kopen omdat je dat stijlvoller vindt - hoewel je leer eigenlijk te zwaar vindt, op tennis gaan omdat het bij jouw denkbeeldige ideale 'ik' past terwijl je er eigenlijk geen bal niks aan vindt. Een soort hoopvolle uitgaven zijn het, want je hoopt door die aankoop (of uitgave) dichter bij jouw droombeeld te komen.

Maar praktisch is het niet. Echt niet. Ik denk aan die keren dat ik schoenen of laarzen met hoge hakken kocht, omdat ik eigenlijk best heel stijlvol ben - nou ja, zou kunnen zijn. Met die hooggehakte laarzen in elk geval wel. Dan zou mijn stijlvolle klassieke 'ik' eindelijk naar buiten komen. Ik zou er trouwens ook automatisch tien kilo slanker van zijn.
De praktijk is echter dat ik echt niet kan lopen op hakken hoger dan 3 centimeter, dat de laarzen immer in de kast liggen, en dat ik nog steeds op mijn comfortabele lage schoenen loop.

Dan die keer dat ik besloot dat wij een tafelkleed nodig hadden. Iedereen heeft immers een tafelkleed, en... nou ja, ik had een enorm gezellig geblokt tafelkleed bij de AH gezien, waarbij zondagse brunches en uitgebreide diners en een gezellig gezin min of meer gegarandeerd bijgeleverd werden.
De werkelijkheid leerde dat ik een kleed op tafel onhandig vind, het schuift, het wordt vies, je moet het wassen, strijken en je hebt er veel werk van. Terwijl de tafel even afvegen na het eten een fluitje van een cent is, dus waarom al die moeite doen? Een leuke placemat voldoet ook als je gezelligheid wilt. Of gewoon een goed humeur. Dus waarom wilde ik dat kleed dan hebben?
Typisch een voorbeeld van een aankoop die bij een denkbeeldig leven vol Delicious.-etentjes paste maar niet bij mijn echte leven.

Door schade en schande heb ik geleerd dat ik - hoewel ik heel erg val voor klassieke, tijdloze en helaas vooral dure spullen omdat ik in mijn verbeelding stijlvol en klassiek ben (het woord elegant zal ik maar niet noemen, dat ligt gewoon te ver van de werkelijkheid af, en zoveel fantasie heb zelfs ik niet) - uiteindelijk in de praktijk voor het praktische en comfortabele ga. Kleding en meubels moeten lekker zitten, makkelijk schoon te maken zijn en veel mogelijkheden hebben. Ook ben ik erachter gekomen dat ik echt geen heel dure kleding hoef te kopen onder het mom: "daar kan ik wel tien jaar mee" want dat gebeurt tot nu toe ook niet.

Ik vermoed dat het juist door die hang naar comfortabel en gemakkelijk is dat ik telkens weer bij de - door velen verachte - Ikea terechtkom. Daar vind ik comfort en gemak en eenvoud voor een redelijke prijs. Waarom zou ik een stijlvolle, klassieke, elegante leren bank willen als ik daar in de winter niet op kan zitten vanwege de kou? Waarom peperdure gordijnen als ik weet dat het toch allemaal niet schoon blijft, en het geregeld gewassen moet worden? Om nog maar niet te spreken van mijn drang tot verandering. (Jaaa, ze zit weer op haar støkpåårdje, Ikea!)

Terwijl ik gretig geloof dat als ik maar meer geld had (of dat ene artikel), mijn woning een plaatje was (en ikzelf trouwens ook) en heel bijzonder, blijk ik door de keuzes in real life een middenmoter, een doorsnee huisvrouw, en vooral gewoontjes te zijn.

En dat, is de les, koop je niet weg met dure spullen. Je kunt geen droom kopen. Zelfs als heb je al die spullen, dan nog ben jij jezelf, en niet iemand anders. Zelfs al zou ik dagelijks op hoge hakken lopen met een bontjasje en een leren handtasje, en gaan tennissen - dan nog zat die Ikeavrouw onder die spullen.

Ik bedoel maar, ik heb dan wel een chihuahua, maar ben geen Paris Hilton geworden. Ik ben gewoon een lichtelijk boerse huisvrouw met een chihuahua.
De psychologie van het kopen toont ons telkens weer nieuwe duistere kanten van onszelf. Lieve lezers, hoed u dus voor aankopen die niets met het leven van vandaag te maken hebben, maar slechts met de imaginaire persoon die u had willen zijn.



Noot: En dankzij Ikea was het prachtige maar in onbruik geraakte tafelkleed uiteindelijk toch nog nuttig. Want toen ik een gordijn voor keukenraam en keukendeur moest hebben (het is zo donker buiten 's avonds), en ook bedacht dat ik maar beter geen nieuw gordijn kon kopen, hoezeer ik ook zin had in een fleurig geruit dingetje, zocht ik in mijn kast een gordijn dat ik ooit bij Ikea vond voor 5 euro. In plaats daarvan stuitte ik op het tafelkleed, perfect van formaat, perfect geruit, perfect van kleur. En met de superhandige gordijnklemmetjes van Ikea toverde ik het tafelkleed om tot een prachtig keukengordijn!

8 reacties:

Anoniem zei

Hoi Meibloempje,

Weer een prachtig blogje heb je geschreven! Ik heb weer stof tot nadenken, wat je schrijft is waar en herkenbaar (helaas). Ook ik ben altijd al groot fan geweest van Ikea en ondanks iedereens commentaar daarop, blijf ik het ook. Enige nadeel van de ikea is dat ik er altijd weer veel te veel koop omdat het er zo goedkoop is. Ach zo is het altijd wat. Gelukkig wordt ik steeds happier met mezelf en dat voorkomt gelukkig wel aankopen die een betere ik beloven.
Gr Sandra

A. zei

Misschien moet je het toch allemaal 'beleefd' hebben voor je tot deze conclusies komt.
Ook ik heb voor duizenden euro's aan elegante, tijdloze, peperdure,
100% polyester Edgar Vos kleding aangeschaft, inclusief hoeden, maar de vrouw die eronder zat, houdt eigenlijk alleen maar van van
natuurlijke vezels gemaakte, comfortabel zittende kleding en heeft eigenlijk helemaal geen behoefte aan meer dan twee stelletjes.
Dus alles weer van de hand gedaan
en volkomen tevreden met wat ik nu heb en ben.
Is mijn droom uiteengespat? Nee,
ze is enkel ingehaald door de realiteit.

mamma

verg(r)eetmenietje zei

Mooi logje, en zo waar!
ik geniet telkens van je schrijfsels, je zet me telkens
aan het denken en dat vind ik echt
goed :)
liefs

Meibloempje zei

@ A.
Ik geloof zeker dat je dit soort dingen pas ontdekt als je het eerst al een paar keer verkeerd gedaan hebt.

Het nu in kaart brengen is een extra hulpmiddel om herhaling in de toekomst te vermijden.

@ Vergreetmenietje en Sandra: bedankt!

Louise zei

Heeft dat ideaalbeeld niet te maken met wie we graag zouden willen zijn? Of met hoe we willen dat anderen ons zien?

Een woord wat bij mij de laatste tijd steeds terug komt is 'acceptatie'. Ik vraag me af of het niet allemaal te maken heeft met (kunnen) accepteren wie je bent, en daarmee ook van anderen te vragen je te accepteren zoals je bent.

Ik heb ook veel te lang geprobeerd te worden wie ik niet was. Maar uiteindelijk voel ik me het best wanneer ik gewoon mezelf ben. Wat niet wil zeggen dat anderen mij ook zien zoals ik ben. Anderen hebben ook de neiging om een bepaald (bevooroordeeld of gewenst) beeld van je te vormen. Ook dat moeten we dan maar accepteren.

Dus wees gewoon jezelf! Met al je gewone en eigenaardige eigenschappen. En chihuahua, waarmee je gelukkig geen Paris Hilton bent geworden! Bij haar moet ik altijd denken aan twee woorden die beide niet op jou van toepassing zijn :).

Meibloempje zei

Dat klopt helemaal. (Acceptatie is de sleutel)

En daarom zijn ZE (= de winkels etc) er ook altijd op uit om ons van die 'ideale' plaatjes voor te schotelen, en ons vooral niet tevreden met onszelf te laten zijn. En ons maar laten geloven dat we dat wel zullen zijn wanneer we (vul in) gekocht hebben.

Natuurlijk is dat ook een leugen, want dat systeem houdt zichzelf in stand. Meer kopen = niet meer tevredenheid = meer wensen/dromen = meer kopen.

Meibloempje zei

Trouwens, nog ene klein voorbeeldje. Ik had een prachtige leren handtas. Chic. Mooi. Leer.

En weet je, hij beviel gewoon niet.

Ik was altijd enorm tegen Kipling (stom, stijlloos, populair merk, lelijk) etc. Maar voor nood een tasje gekocht, en dat blijkt dus het praktische, eenvoudige perfecte tasje te zijn dat ik altijd al zocht, wat ik ECHT gebruik en waar ik veel plezier van heb.

De werkelijkheid en mijn beeld van mezelf lagen ook hier weer mijlenver uit elkaar.

Ik heb nu dus maar geaccepteerd dat dit lelijke stijlloze tasje mij precies biedt wat ik nodig heb. Dan maar niet chic. Het is wel praktisch. En past dus kenneijk bij mij, hoe graag ik dat plaatje ook anders zag.

astridreinders zei

Zonder oneerbiedig te willen zijn kan ik maar één ding zeggen: amen! Wat een waar(devol) blog!
Nou ga ik morgen een tweedehands ikea bijzettafel ophalen èn naar de ikea maar ook daar zal ik aan je blog denken. Zelfs daar kun je wel eens iets kopen omdat je denkt dat.....vul maar in.