Afwas. Bij jullie ook zo'n hot item iedere avond? Hier wel. Tot voor kort. Want eindelijk heb ik de oplossing gevonden.

Nee, zo'n slurpende en gorgelende afwasmachine bleek niks voor ons. Je glazen worden er lelijk van, het stinkt en je hebt dubbel zoveel serviesgoed nodig, om nog maar te zwijgen over de ruimte die het ding inneemt. Toen de afwasmachine het begaf was ik gewoon opgelucht.

Maar wie waste er nu af? Ik? Ik wil ook wel eens uitrusten...Maar zo bleek iedereen er over te denken, en allemaal hadden we wel een gegronde reden om niet te hoeven afwassen.

Ik (lijstjesfanaat) maakte dus een lijst, waarop afwassen en afdrogen eerlijk en deskundig verdeeld werd onder vier personen, rekening houdend met schooltijden en hoeveelheid werk, uitgerekend in percentages met cijfers achter de komma. Dat leek goed te gaan, maar de heer des huizes bleek een ster in het zich onttrekken aan de afwas (ik heb de hele dag al gewerkt!), en dat was weer geen goed voorbeeld voor de kinderen, die daarover heel graag discussies wilden voeren, die dan langer duurden dan de afwas zelf. Verder werd er driftig geruild van 'beurt' maar de volgende dag was altijd wel één van de ruilers het 'vergeten' en dan was er weer ruzie in de tent. Dat was het einde van de afwaslijst.

Vader meende dat de kinderen verder toch niks doen hier in huis, en dat die dus maar gewoon elke dag moesten afwassen, slechts één taakje per dag moet toch kunnen? Tja, daar zit wel iets in. Dus toen probeerden we dat een tijdje: Afwassen is de taak van de kinderen.

Zonder veel succes. Als ze de afwas samen deden was het geheid oorlog (de een waste te snel af, de ander te langzaam, niet schoon genoeg, te heet, te koud, te veel schuim, en oja, WIE RUIMT ER DAN AF? EN hoort het leeggooien van de borden bij afruimen of bij afwassen? Mahaaam! Zij tergt mij!) - ik zat mij werkelijk drie kwartier met stijgende bloeddruk te verbijten op de bank, en dacht: ik had het al tien keer zelf kunnen doen in die tijd. En tien keer schoner ook. (Zoiets moet je dus nooit tegen je kinderen zeggen, wan dan gooien ze de theedoek onmiddellijk in de ring.)

Ze hadden zelf ook wel door dat samen afwassen niet werkte, dus werd er afgesproken dat de een vandaag alles alleen zou doen en de ander morgen (zie ook 'beurt ruilen' in vierde alinea, resultaat vergelijkbaar). En als dan die ene aan de beurt was, duurde de afwas werkelijk wel tweeënhalf uur. Een afwasje dat hooguit een kwartiertje hoefde kosten. Dan zit ik dus echt niet lekker op de bank, als zo'n stakkertje daar uren en uren eenzaam in de keuken bezig is. Dat was misschien ook wel de bedoeling, ik weet het niet. Maar het resulteerde in het opgeven van dit systeem.

Toen hadden we een tijdje geen duidelijk plan. Maar dan stonden echtgenoot en ik iedere avond de bordjes te soppen terwijl de kinderen plotseling de hond moesten uitlaten of nog een berg huiswerk bleken te hebben (die ze vóór het eten even vergeten waren). De afwas werd zo wel lekker schoon, en was ook wel snel klaar, maar opvoedkundig gezien was dit geen hoogtepunt en het leidde meestal tot een discussie ("ik vind dat de kinderen ook iets moeten doen" versus "maar zij hebben het ook druk en als zij het doen zit ik mij te ergeren.")

Maar ik zag het licht, vorige week. Een geheel nieuw systeem, een andere manier van denken.
Ten eerste: iedereen werkt overdag hard, niemand heeft het 'verdiend' om de afwas te doen. Sommigen werken hard op school, (en hebben huiswerk), anderen werken hard om de kost te verdienen en ik werk hard om het huis schoon te houden (nutteloos), eten te koken en andere dringende en belangrijke zaken te doen zoals blogs schrijven. Dus wanneer het eten op is zetten we een streep onder alles wat iedereen gedaan heeft, er wordt niets opgeteld of vermenigvuldigd...we beginnen helemaal opnieuw. We hebben samen alles opgegeten, en samen ruimen we ook alles op totdat het klaar is.

Ja, jullie horen het goed. Totdat de afwas klaar is (en het gasfornuis schoon, en de tafel/kamer netjes) mag niemand iets anders gaan doen. Onder het motto: Als er nog werk is voor iemand, rust niemand. Dus wie het meeste haast heeft, zal snel moeten aanpakken, in plaats van zich snel drukken.

Dit gaat perfect. De afwas wordt echt schoon (want ik was zelf af), en is in een kwartier klaar. Omdat je niet met zijn drietjes kunt afdrogen, maakt de derde persoon het gasfornuis en de tafel schoon, en stofzuigt eventueel nog de kamer als er veel gemorst is. Zonder vaste indeling wie wat doet, maar gewoon: zolang er nog werk is, werken we allemaal. De kinderen voelen zich niet meer extra belast, vader voelt zich opvoedkundig verantwoord, iedereen leert samenwerken, en ik ben gewoon blij dat de afwas vlug klaar is en goed schoon wordt.

Wel jammer eigenlijk, dat ze de deur uitgaan tegen de tijd dat je ze een beetje opgevoed hebt.

5 reacties:

Heldinne zei

dat ik daar nooit opgekomen ben!

Vlijtig Liesje zei

Wat een slimme methode! Complimenten.

Buffertje zei

Dat klinkt gezellig! Goed joh!

Valhalla zei

Dat is best een goed idee! Hopelijk herinner ik het nog tegen de tijd dat onze terroristjes de afwasleeftijd hebben bereikt :)

Kopka zei

Deze methode prent ik in mijn geheugen, hopen dat ie er nog staat tegen de tijd dat meid kan afwassen ;-)