Ik heb mezelf wel eens afgevraagd waarom lijstjes zo goed werken. En wat het nut is van die uitdagingen die ik mezelf stel. Ik bedoel maar, niemand eist van mij dat ik een maand niks koop, of ga leven met slechts 1 beker en bord per persoon. Dus waarom doe ik dat dan? Lange tijd wist ik het niet goed. Gewoon, omdat ik het 'leuk' vind. Beperkingen leuk? Maar vandaag las ik een post op mnmlist.com die het een beetje duidelijker maakte. Ik vertaal:

Beperkingen zijn niet de kern van het minimalisme, maar ze doen iets belangrijks: Ze dwingen ons om uit te zoeken wat belangrijk is. En als wij niet willen uitzoeken wat belangrijk is, dwingen ze ons om uit te vinden waarom niet.

Er is een Zen verhaal (ik parafraseer) over een student die aan de leraar vroeg: "Leraar, wat is het belangrijkste?" En de leraar antwoordde: "Het belangrijkste is: vragen wat het belangrijkste is."


Dat is het dus. Mezelf limieten stellen (of uitdagingen) dwingt me alles op een rijtje te zetten. Wat vind ik belangrijk? Tot hoever kan en wil ik veranderen? En waarom wil ik dat? Lijstjes maken doet hetzelfde: Wat is belangrijk genoeg om op het lijstje te komen? Wat heeft prioriteit?

Johann Wolfgang von Goethe zei: "In de beperking toont zich de ware meester, en alleen de wet kan ons vrijheid geven." Door jezelf te beperken (in spullen, in woorden, in daden) kun je dus vrijer worden. Interessant, nietwaar? Minder spullen, meer vrijheid. Meer ruimte voor wat belangrijk is. Dat is minimalisme in een notendop.

0 reacties: