Soms lees ik een artikel waarvan ik denk dat ik het twintig jaar eerder had moeten lezen. Dat had een heleboel frustratie gescheeld. Zo'n artikel kun je hier lezen: Let it be.

Ik citeer:

Maar ik hield mezelf voor ogen: straks is het herfstvakantie, dan wordt het weer rustiger. Met deze bungelende wortel voor mijn neus zette ik moedig door; straks wordt alles beter.

[...]

Zo doen we dat: nu is het niet goed, maar straks, als ik dit af heb en dat geregeld, als zus afgehandeld is en zo van mijn bordje, dan zal het leven fijn zijn. Who are we kidding. Het is nooit af, er is nooit rust die blijft, er komt altijd nieuw gedoe.


Herkenbaar? Voor mij wel. Tijdens de zomervakantie snakte ik naar 'als de school weer begint' want dan zou het weer rustig worden. En nog geen week na de vakantie frustreert het vroege opstaan en het wisselvallige thuiskomen van de gezinsleden me weer. Rust is er nog steeds niet gekomen. Niet tussen de vakanties, en ook niet in de herfstvakantie. De ideale omstandigheden komen gewoon niet.

Zenleraar Pema Chodron vertelt in haar boek Start where you are dat een van haar leraren zijn les begon met de mededeling dat ze nooit alles op een rijtje zou krijgen. Ze was geschokt. Want hopen we niet allemaal ergens stiekem dat er in de toekomst een moment komt dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dat we onze handen over onze buik kunnen vouwen en onze worsteling over is.


Ja! Ja, dat moment...het is altijd zo dichtbij, soms maar een dag van mij vandaan. 'Tomorrow, tomorrow, I love you, tomorrow...' zou mijn lied kunnen zijn, want dát is over het algemeen het moment dat die stukjes op hun plaats vallen. Vandaag alleen nog even dweilen, stofzuigen, een laatste ongezonde hap eten...

Dat wil zeggen, als er niet een onverwacht telefoontje, visite, poststuk of gebeurtenis tussendoor komt. En dat komt er altijd. Dat is het leven.
'Het moment dat alles klopt' trekt zich als het fruit boven de hongerige Tantalus steeds kwellend terug buiten mijn bereik.

Maar dankzij dit artikel weet ik dat ik die wortel en het geworstel wel kan vergeten. Het komt nooit meer goed. Het komt gewoon nooit goed.
Misschien is dat wel een opluchting. Aangezien ik nu weet dat het überhaupt niet goedkomt, kan ik definitief stoppen met streven naar die perfecte situatie. Die overigens niet veel meer inhoudt dan dat het hele huis schoon en opgeruimd is en ik niet moe ben, en gezellig met een boek op de bank kan gaan zitten genieten van het schone huis en de brave kindertjes. Hoeveel vraag ik nu helemaal?

Ik weet het, ik ben al eerder gestopt met streven, maar ik streef er toch naar dat steeds beter te doen. ;-)
En dat (stoppen met streven) blijkt weer - geweldig synchroon - een minimalistische gedachte te zijn. Want wat lees ik op de site van minimal student?
Essentially, minimalism is about breaking out of the mould of always wanting more. It’s about finding happiness in what we have already, instead of chasing something that is always out of reach.

"Niet steeds najagen wat buiten bereik ligt, maar tevreden zijn met wat we hebben" - ja, die had ik al wel begrepen op de 'materialistische' manier: Minder kopen, tevreden zijn met wat er is. Maar dit gaat natuurlijk evenzeer op voor situaties!

En net als met spullen die je 'wilt hebben' is er vaak geen noodzaak. Want hoeveel van de 'perfecte situatie' waar ik naartoe werk is 'echt?' Is niet een flink gedeelte ingegeven door het idee dat 'het zo hoort'? Door wat anderen ervan denken? Of door de commercie?

Natuurlijk, ik hou van opgeruimd, dat geeft rust in mijn hoofd.
Maar dat plaatje in mijn hoofd van een tot in de puntjes schoon huis met een appeltaart in de oven en moeder opgemaakt, goedgekleed en goedgehumeurd op de bank, omringd door haar beeldige kindertjes, is geen werkelijkheid, dat heet reclame. (Nou ja, die beeldige kindertjes klopt wel ongeveer. Maar meestal is de appeltaart opgemaakt en ligt moeder in de oven.)

Die ideale plaatjes ga ik nu vergeten; als ik vanaf heden gewoon de boel de boel laat en tevreden ben met hoe alles is, ben ik niet alleen enorm Zen maar ook nog eens minimalistisch bezig. Wow!

Wortels zijn voor ezels! Ik laat me niet meer gek maken. Ik mag nú uitrusten, niet pas (wortel---->) 'als alles klaar is'. Rustig wordt het ook nooit, dus kan ik maar beter meteen kalm aan doen in plaats van ertegenaan te jakkeren om op het moment (wortel---->)'dat alles klopt' te kunnen (wortel---->)relaxen.

Ik geloof dat deze invalshoek me wel bevalt. Nu alleen die calvinistische huisvrouw die zich hier schuilhoudt nog even het huis uitbezemen. Dat ruimt dan weer lekker op.

3 reacties:

Karla zei

Je hebt helemaal beschreven wat ik voel. Hoe doe je dat toch elke keer weer.
Petje af. Weer genoeg stof tot nadenken.

A. zei

Geweldig geschreven!

Sannepan zei

Ik ben er even stil van...
Dit besef sluimerde bij mijn al een poosje, was er al even over aan het nadenken. Maar jij weet het heel mooi onder woorden te brengen zeg! You go girl!