Vraag jij je ook wel eens af wat er nog over is van onze privacy? Kijk dan eens naar de volgende documentaires.
De eerste, Erasing David, duurt een uur en laat zien hoe twee prive-detectives iemand (de filmmaker) proberen op te sporen die niet gevonden wil worden en van welke middelen zij gebruik maken. Zeer onderhoudend en verhelderend.

De andere documentaire betreft de situatie in Nederland. Ook daar schrok ik van.

Erasing David

Wat nou, privacy

Persoonlijk (als dat nog bestaat, ha ha) vind ik dit een boeiend onderwerp. Het is alleen geen onderwerp voor controlfreaks, omdat er geen oplossing is. Hooguit bereik je een situatie waar je de nadelen minimaliseert en de voordelen kunt benutten, zo wordt in de eerste documentaire gesteld.

Want er zijn momenten dat je er echt niet onderuit komt: enkele jaren terug eiste de bank bijvoorbeeld ineens een kopie van je paspoort, en anders kon je je bankrekening verder wel vergeten. Tja, wat doe je dan? Maar al je gevoelige gegevens liggen wel mooi te grabbel. Want met je sofinummer, bankrekeningnummer, adres, handtekening en je paspoort alle bij elkaar kunnen kwaadwillenden heel veel schade aanrichten. En dat doen ze ook.

Ik verscheur daarom altijd alle post die bij het oud papier gaat, met name eventuele naam/adres gedeelten of klantnummers. Ik heb mijn kinderen gewaarschuwd geen herkenbare foto's online te plaatsen, of NAW-gegevens. Via Hyves aankondigen dat je op vakantie gaat is nog zo'n dingetje dat je beter niet kunt doen.
Ik beeld me absoluut niet in dat ik onvindbaar ben (dan zou ik überhaupt geen blog moeten schrijven), maar voor de oppervlakkige kijker hoop ik toch nog enige gegevens prive te houden.

Wat doen jullie om je privacy te beschermen? Of lig je er echt niet wakker van?

5 reacties:

Vlijtig Liesje zei

BIj tijd en wijle laait mijn zorg wel op, o.a. door dit soort berichten. Maar in het algemeen behoor ik tot mijn schaamte tot die groep Nederanders die denkt: 'Ach ik heb toch niks te verbergen, dus wat maakt het uit.'

Maar het knaagt toch wel aan me.

Louise zei

In een artikeltje in onze tv-gids aangaande privacy (die documentaires waren vorige week meen ik op tv) stond dat je op internet door je naam in te voeren in de zoekfunctie kon zien hoeveel verwijzingen er naar je te vinden zijn en informatie over je op internet staat. Heb ik gedaan en ik vond maar 1 verwijzing. Gaat goed toch? Reden daarvoor is dat ik niet overal onder de zelfde naam bekend sta, haha.
Ik heb jouw naam ook maar even ingevoerd, vond heel veel verwijzingen.....Maar goed, zolang het geen belangrijke privégegevens zijn...

En inderdaad, je ontkomt er niet aan dat allerlei instanties je gegevens hebben. Wat dat betreft zijn we afhankelijk van een systeem.

Anoniem zei

Helaas is er veel te veel bekend van me, maar ja je wilt wel aan het werk en wat geld kunnen verdienen als dat mogelijk is en dan moet je toch een beetje naamsbekendheid verwerven. Helaas gaat dit ten koste van de privacy.
Beide uitzendingen heb ik ook gezien. Die van die Nederlandse man heb ik al eerder wat over gezien. Die meneer worstelt al jaren met dit probleem. Het lijkt me verschrikkelijk om iedere keer weer van je bed gelicht te worden en niets gedaan te hebben. Werk heeft deze meneer ook niet meer. Hier moet de overheid flink aangepakt worden, want dit is heel erg voor dit gezin. De ombudsman heeft het ook al geprobeerd, maar zelfs dat mocht niet baten.
Gr. Lege Zakken Vrouw

Marjorie zei

Ik heb net de beide documentaires bekeken en eigenlijk is het wel een beetje beangstigend. Zoals David al concludeerde: je moet echt helemaal uit het systeem en in een bos gaat zitten want anders kunnen "ze" je vinden. Als je een normaal leven leidt is het dus onmogelijk om onvindbaar te zijn. De vraag is in hoeverre je hier zenuwachtig van moet worden. Kortom, hoe erg vind je het, dat je vindbaar bent. In ieder geval ben ik wel teruhoudend met info op hyves en facebook e.d. en twitteren doe ik al helemaal niet. Toch realiseer ik me waarschijnlijk nog niet genoeg hoe makkelijk alles terug te vinden is via internet etc. Eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje geschrokken van het gemak waarmee je, als je iemands naam gebruikt door de telefoon, informatie krijgt. Best wel raar eigenlijk. Ik vond het altijd irritant dat je bij instanties soms zo lastig je eigen info krijgt (telefonisch dus) maar ik realiseer me nu dat dat eigenlijk best wel goed is ..;-).
Veel om over na te denken voordat ik weer wat invul, navraag, vrijgeef enz.

Anoniem zei

Eén manier voor ons is om vooral NIET te pinnen.
GEwoon geld halen van de bank en contant betalen.
Waarom?
Alles wat je pint wordt geregistreerd. Nog even en je ziekenfondsverzekeraar verdubbeld je premie omdat je een pakje sigaretten hebt gepind ofzo...
Dat we die kant wel op gaan blijkt wel uit alle reclames dat pinnen MAG, en een AH bij ons die verdorie meer dan de helft van de kassa' s tot PINkassa's hebben veranderd.
Ik voorspel dat we binnen 5 jaar helemaal nergens meer contant kunnen betalen. Zogenaamd voor de veiligheid, maar in werkelijkheid om mensen te monitoren.
Tot die tijd zal ik mij met hand en tand verzetten :-)

Christiane