Het is de tijd van de lijstjes. Grote favoriete lijst hier in huis is natuurlijk de Top 2000 - gezellig naar oude muziek luisteren in een nieuwe volgorde. Het lijkt me de tijd voor een klein jaaroverzichtje van mijn kant.

Minimalisme. Is mijn huis dit jaar leeg & kaal geworden? Nee, maar het is wel flink opgeruimd. Ik schafte stapels boeken af en ontdekte dat je aan honderd kookboeken ook wel genoeg hebt. Ik ruimde zolder en kasten op en ontdekte dat meer ruimte en minder spullen enorm prettig is, en ook zo overzichtelijk. Ik kromp mijn kledingkast in tot zeven stuks van alles en ontdekte dat dat echt meer dan genoeg is. Ik heb de laatste paar maanden dan ook geen kleding meer gekocht.

Het beste bewijs dat ik goed opgeruimd heb, kwam toen we voor een (Witte Olifanten)spel per persoon drie cadeautjes moesten inpakken. Maar het moesten beslist dingen zijn die overbodig waren, of die we toch al kwijt wilden. Dat betekende dus twaalf overbodige dingen zoeken om weg te doen.

En raad eens... het heeft me uren gekost om iets te vinden en we hebben nog vals gespeeld ook. Want wegens te weinig 'rommel' om weg te geven, hebben we zelf nog wat dingetjes zitten knutselen. En één van de cadeautjes kwam uit het verse kerstpakket, dus dat was nog niet eens echt van onszelf. Drie dingen kwamen uit de collectie van Echtgenoot, en drie dingen kwamen regelrecht uit onze eeuwige bron van inspiratie - de papiercontainer. Toen was ik wel eventjes heel erg tevreden met de acties die ik dit jaar ondernomen heb.

Ander onderwerp: Geld. Hebben we rare dingen gedaan dit jaar? Nou, eigenlijk wel. Maar het waren wel dingen waar we honderd procent achter stonden; geen opwellingen, door reclame ingefluisterde 'noodzaken' of impulsaankopen meer.

We kochten een chihuahua en dat kostte ons een rib uit ons lijf. Maar Maxi heeft ons al voor veel meer dan dat bedrag plezier en warmte en gezelligheid gegeven. Verder verkocht ik de oude TV en de DVD-recorder (en nog veel meer spullen) maar we hebben wel een andere TV aangeschaft. Een TV Die Niet Bromt. Heerlijk. Oja, en ik heb natuurlijk een andere computer. De oude staat nog op de nominatie om te verkopen. Maar zoiets kan ook handig zijn om achter de hand te hebben voor als het financieel even wat minder gaat.

Wat betreft geld verdienen zijn we op dit moment ook bezig van fotografie niet alleen een geldverslindende maar ook een geld-in-het-laatje-brengende hobby te maken. Hoe het uitpakt moeten we nog even afwachten, maar zodra ik meer weet horen jullie het.  Ook heb ik dit jaar nog iets van vilt verkocht via mijn gratis webwinkel (die ik eerlijk gezegd al bijna vergeten was).

Al met al, in het geldoverzicht een aantal plussen (ik won op het blog van Teunie Luijk de kalender van Marieke Henselmans voor 2011!) en een paar minnetjes (zoals de oven die kapot ging en vandaag gerepareerd moet worden), maar ik ben niet ontevreden. Als de winter niet te streng wordt kunnen we ons hoofd waarschijnlijk wel boven water houden tot het voorjaar.

Natuurlijk bestaat mijn leven uit meer dan deze dingen. Ik volgde een korte cursus boekbinden, en deel twee begint in januari... Ik stond in het Flow Vakantieboek met mijn lijstjesmanie. (Was het iemand al opgevallen dat ik nu ook met een lijstje bezig ben?) Ik kocht een ukulele en heb daar veel plezier van. Ik las stapels boeken en ik ben recensent geworden voor www.schrijverspunt.nl. In feite wil ik ook nog geld gaan verdienen met het corrigeren van manuscripten, daar moet ik nog even wat meer werk van maken. Je wilt niet weten hoeveel spelfouten mensen maken - wat op zich geen probleem is. Maar schrijf dan geen boek, of laat het corrigeren. Ik lees toch graag een foutloos boek, heb ik ontdekt.

Ik hou het hier maar bij. Over het algemeen was het een goed jaar. Dit, en dan een beetje beter, voor volgend jaar...dan komt het wel goed.

En hoe zag jouw jaar eruit? Heb je opgeruimd? Bespaard? Ukulele gespeeld?





Vanochtend ging de zon prachtig op, en G. heeft heel mooie foto's kunnen maken.










Het Italiaanse kookboek van Fattoria La Vialla is, met behulp van onpartijdige trekking door www.random.org, gewonnen door Sandra. Gefeliciteerd!
Sandra, als je je gegevens mailt naar brainiacs at home punt nl (vervang de at en de punt door symbolen) dan stuur ik het boek naar je op. Mocht er binnen een week geen reactie zijn, dan gaat de prijs naar een van de andere deelnemers.
(Op een feestje ... nou ja, een gezellig bijeenzitten.)

"Wat heb jij  nou bij je?"
"Mijn ukelele."
"Oh, kun jij daarop spelen?"
"Nee, maar ik lijd aan grenzeloze zelfoverschatting..."

Ha ha ha.

"... Dus als jij nou even met mij gaat zingen ... "
" O-keee."

En vier regels later brulden dertig mensen vol overgave de Zuiderzeeballade mee.

Dat is de lol van een ukelele. Uke gotta sing. Instant gezelligheid. Met vier akkoorden en een paar liedjes plezier brengen.  Op het internet staan filmpjes waar je letterlijk in vijf minuten drie akkoorden leert spelen. Hier bijvoorbeeld: Ukuleleunderground.
Ik ken inmiddels al wat meer akkoorden, en heb me nu zelfs op het fingerpicken gestort, maar echt, met drie of vier akkoorden kun je al de wereld aan gezelligheid leveren. En ben je de held(in) van de avond (al is het maar in je eigen fantasie) - ook wel eens lekker voor de verandering.


Uke gotta try it, too.



Soms kijk ik gewoon voor de lol in mijn kookboeken. Niet omdat ik iets moet gaan verzinnen, maar zomaar, om ideetjes op te doen en mentale notities te maken voor als ik weer eens wél iets moet gaan verzinnen. Dus bladerde ik eergisteravond weer eens door mijn boeken van Jill Dupleix, door de Jamie-endekalogie, en door de Blue Band-kookboekjes.

Ah, de Blue Band-kookboekjes. Na het rode kinderkookboek waren dat mijn allereerste kookboekjes. Verzameld met boterspaarpunten.

De Blue Band-serie had grote voordelen. Zoals daar zijn: De boekjes hebben een ringband. Ideaal voor een kookboek; geen omslaande (dichtvallende) pagina's, en het boek neemt steeds maar de ruimte in van een bladzijde.

Verder staat elk recept op een eigen pagina. Geen doorlopende toestanden. Duidelijkheid, klaarheid.

Ten derde staan de ingrediënten vermeld in het recept zelf, zodat je niet steeds van het recept weer naar de ingrediëntenlijst hoeft te kijken. Maar ze staan er wel zodanig in dat het een overzichtelijk lijstje is.
En dan is Het Koken ook nog onderverdeeld in overzichtelijke, afgebakende onderwerpen met voor elk onderwerp een eigen boekje.

Kortom: Perfect voor mensen zoals ik. Met grote hang naar Duidelijkheid en Overzichtelijkheid.  Urenlang kon ik bladeren in het boekje Kleine Gerechten, en in mijn hoofd feestjes organiseren waar ik al die hemelse Kleine Gerechten kon presenteren. Of nee, geen feestje... gewoon zelf opeten. Nog beter.

En toch was de Blue Band-serie bij mij een beetje ondergesneeuwd. Onder een metersdikke sneeuwlaag, eigenlijk wel. Jaren terug eerst door het Fit For Life-boek. Van Marilyn Diamond mocht je geen slechte voedselcombinaties meer maken, en dat deed een Blue Band-kookboekje natuurlijk wel. Achterin de kast kwamen ze. Maar omdat ik de hele serie met veel moeite bij elkaar gespaard had, en omdat ik uit deze boekjes echt koken heb geleerd, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te gooien.

Toen Fit For Life weer passé was kreeg viel ik voor de Chefs. Jamie Oliver. Dat vond ik pas koken. Geen aardappel kwam er aan te pas! En Sylvia Witteman. Niet alleen lekker koken, maar ook nog lekker schrijven! Ik verzamelde boeken over broodbakken. En over het bakken van taart en koek (die ik daarna in een bui van ongezond fanatisme gezond leven weer wegdeed - meestal aan de kinderen zodat ik ze in een bui van wat-kan-het-me-schelen weer terug kan vragen).

De Dikke Vegetariër kwam in mijn boekenkast te staan, met zijn tweeduizend recepten en ontelbare variaties. Het USA-kookboek, HomeMade, verschillende studentenkookboeken en "Het muesliboek" "Gezond gebak" en boeken van Annemarie Postma, Gillian McKeith en Mark Bittman - noem maar op en ik heb ze wel. En anders wel gehád.

En ineens, eergisteravond, kreeg ik zin om 'normaal' te koken. (Welk ondoorgrondelijk hormoon ligt daaraan ten grondslag? Of is het De Winter?)  Normaal, trouwens, als in 'Aardappels, groente en vlees.'
Aardappels, groente en vlees eten wij hier ongeveer slechts een keer per jaar. Voor de rest ben ik vooral een fantasiekok, soms heel gezond met vegetarische gerechten, soms makkelijk met soepen en lekkere broodjes. Met name omdat biologisch vlees zo duur is en aardappels zo saai zijn komt hier maar zelden aardappels-groente-vlees op het menu. Die ene keer per jaar is echt geen geintje.

Aldus geïnspireerd besloot ik weer uit de Blue Band-boekjes te gaan koken. En maakte ik Rode Kool met Gehaktballen. En aardappels. (Moet bij jullie de rode kool ook altijd 2,5 uur koken om gaar te worden?) En daarna  gehaktbrood. Met een ei erin. Jammie.
En stamppot rauwe andijvie. Met spekjes... (En aardappels erin)
Voor deze week nog op het programma: Witlof met ham en kaas, Sperziebonen met rijst en ragout (in al mijn honderd kookboeken bleek ik maar 1 klein knullig receptje voor ragout te hebben!) en pittige boerenkool. (met aardappels). Ik kan gewoon niet wachten om het allemaal op te eten.


In kringloopwinkels liggen nog wel eens Blue Band-kookboekjes en die koop ik voor mijn kinderen zodat ik zeker weet dat ze behalve al die boeken vol liflafjes en 'hoe maak ik bonbons' of 'koekjes, cake en taart voor overspannen moeders'  die ze van mij geërfd hebben ook paar fatsoenlijke kookboeken hebben. Waarin staat hoe lang aardappels moeten koken, en hoe je een gehaktbal maakt. Of erwtensoep.

Ja, de Blue Band-serie staat absoluut op mijn lijstje van favoriete dingen. Ook al heb ik ze een jaartje of vijftien verwaarloosd, ze zijn weer in beeld. Tot grote vreugde van de aardappeleters in dit huishouden.


PS: Ik spreek de naam van dit merk altijd uit als Bloe Bend. Op zijn Engels. Wat volgens mij correct is, maar massa's mensen menen dat je BLEUBAND moet zeggen. Het is ook wel verwarrend, want die lap vlees met ham en kaas erin noemen ze dan weer een cordon bleu, maar schrijven ze als cordon blue. Cordon bleu betekent trouwens  hetzelfde als Blue Band.  Namelijk 'blauw lint'. Wikipedia zegt: 
In 1895 verscheen in Frankrijk het kookschrift "La cuisinière Cordon Bleu" van de journalist Martha Distel. Zij noemde haar weekblaadje naar de leden van de Orde van de Heilige Geest. Deze ridders behoorden in de 17e en 18e eeuw tot de allerhoogste adel rond de koning en droegen het ridderkruis aan een blauw lint dat over de schouder hing. Tijdens hun bijeenkomsten lieten ze zich door de Parijse topkoks de meest verfijnde gerechten voorschotelen. In 1827 was er al een kookboek verschenen onder de naam Le Cordon bleu ou nouvelle cuisinière bourgeoise, dat vijftig jaar lang werd herdrukt. Zo was "cordon bleu" steeds meer een aanduiding geworden van Franse topkoks in het algemeen.










Helaas heeft de winnaar van het boek "Ik & mijn plant" zich niet gemeld. Ik heb opnieuw een nummer getrokken, en de gelukkige winnaar is geworden: A.!
A. gefeliciteerd! Je boek komt binnen drie weken naar je toe. ;)

En dan heb ik vandaag alweer een boek weg te geven: Het kleine kookboek van Fattoria La Vialla "Le Ricette di Giuliana".  Het boek is een plaatje om te zien. Ik heb het zelf in het groot (en met meer recepten), en het is een geweldig mooi Italiaans receptenboek. (Ook Heel Leuk Om Cadeau Te Geven.)




Wat moet je doen om kans te maken?
Geef mij in je reactie je favoriete Italiaanse recept. Makkie toch? Volgende week woensdag trek ik een winnaar.
Schreef ik onlangs niet een blog waar ik ergens tot de conclusie kwam dat ook minimalisme er waarschijnlijk niet toe doet? Ja, hier--> minimalisme heroverwogen. 

En wat schrijft Mike Donghia van The Art of Minimalism vandaag? Minimalism Doesn't Matter!
Minimalisme doet er niet toe! Dramatische uitspraak voor iemand met een blog dat 'De Kunst van het Minimalisme' heet. Maar de uitleg maakt het logisch. (Die lijkt trouwens verrassend veel op mijn eigen uitleg.) Omdat zijn verhaal nog net een beetje mooier en duidelijker is, geef ik hieronder de ruwe essentie weer van wat hij schrijft.

Minimalisme opzichzelf doet er niet toe. Zoals de kwast van Van Gogh er niet toe doet als je naar zijn uiteindelijke kunstwerk kijkt. Mensen praten niet over de kwast, maar over het schilderij.
Minimalisme om het minimalisme is een valkuil. Sommige personen zoeken een doel, of iets om een leegte te vullen, en denken dat minimalisme hen dat 'iets' zal brengen; Misschien het zich onderscheiden van anderen, misschien een antwoord op de problemen die ze hebben. Ze kunnen zich verbergen achter een soort 'uitstraling' die minimalisme mee lijkt te brengen. Maar 'minimalist zijn' lost geen niet al je problemen op. 
Maar...minimalisme als middel, als gereedschap, werkt juist enorm goed om te bereiken wat je wilt. Het geeft ademruimte en leefruimte, waardoor je kunt doen wat werkelijk belangrijk voor je is. Zoals de kwast van van Gogh wel van groot belang was om het schilderij te kunnen maken. Zonder kwast geen kunstwerk! 
En net als met andere gereedschappen is wat er werkelijk toe doet bij minimalisme hoe je het gebruikt. 
Inderdaad. Zoals je op je sterfbed niet zult denken: "Had ik maar meer kleren gehad en een grotere auto dan de buren...", zul je vast óók niet denken : "Had ik maar minder kleren gehad, of minder dan 100 boeken, en een kleiner huis (wat was ik toch een waardeloze minimalist)."

Want dat zijn niet de dingen waar het leven om draait. We kunnen al ons bezit wel opgeven en in een eenvoudige omgeving leven, maar als we de vrijgekomen tijd en ruimte niet invullen met dingen en mensen die er wél toe doen is het evengoed verspilling, en zullen we er geen beter mens van worden.

Maar met minimalisme als gereedschap plaats maken voor de dingen waar het leven dan wel om draait (vrienden, familie, lachen, creativiteit, natuur, en nog vele andere - onbetaalbare - dingen)... dat is de kunst.