Soms kijk ik gewoon voor de lol in mijn kookboeken. Niet omdat ik iets moet gaan verzinnen, maar zomaar, om ideetjes op te doen en mentale notities te maken voor als ik weer eens wél iets moet gaan verzinnen. Dus bladerde ik eergisteravond weer eens door mijn boeken van Jill Dupleix, door de Jamie-endekalogie, en door de Blue Band-kookboekjes.

Ah, de Blue Band-kookboekjes. Na het rode kinderkookboek waren dat mijn allereerste kookboekjes. Verzameld met boterspaarpunten.

De Blue Band-serie had grote voordelen. Zoals daar zijn: De boekjes hebben een ringband. Ideaal voor een kookboek; geen omslaande (dichtvallende) pagina's, en het boek neemt steeds maar de ruimte in van een bladzijde.

Verder staat elk recept op een eigen pagina. Geen doorlopende toestanden. Duidelijkheid, klaarheid.

Ten derde staan de ingrediënten vermeld in het recept zelf, zodat je niet steeds van het recept weer naar de ingrediëntenlijst hoeft te kijken. Maar ze staan er wel zodanig in dat het een overzichtelijk lijstje is.
En dan is Het Koken ook nog onderverdeeld in overzichtelijke, afgebakende onderwerpen met voor elk onderwerp een eigen boekje.

Kortom: Perfect voor mensen zoals ik. Met grote hang naar Duidelijkheid en Overzichtelijkheid.  Urenlang kon ik bladeren in het boekje Kleine Gerechten, en in mijn hoofd feestjes organiseren waar ik al die hemelse Kleine Gerechten kon presenteren. Of nee, geen feestje... gewoon zelf opeten. Nog beter.

En toch was de Blue Band-serie bij mij een beetje ondergesneeuwd. Onder een metersdikke sneeuwlaag, eigenlijk wel. Jaren terug eerst door het Fit For Life-boek. Van Marilyn Diamond mocht je geen slechte voedselcombinaties meer maken, en dat deed een Blue Band-kookboekje natuurlijk wel. Achterin de kast kwamen ze. Maar omdat ik de hele serie met veel moeite bij elkaar gespaard had, en omdat ik uit deze boekjes echt koken heb geleerd, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te gooien.

Toen Fit For Life weer passé was kreeg viel ik voor de Chefs. Jamie Oliver. Dat vond ik pas koken. Geen aardappel kwam er aan te pas! En Sylvia Witteman. Niet alleen lekker koken, maar ook nog lekker schrijven! Ik verzamelde boeken over broodbakken. En over het bakken van taart en koek (die ik daarna in een bui van ongezond fanatisme gezond leven weer wegdeed - meestal aan de kinderen zodat ik ze in een bui van wat-kan-het-me-schelen weer terug kan vragen).

De Dikke Vegetariër kwam in mijn boekenkast te staan, met zijn tweeduizend recepten en ontelbare variaties. Het USA-kookboek, HomeMade, verschillende studentenkookboeken en "Het muesliboek" "Gezond gebak" en boeken van Annemarie Postma, Gillian McKeith en Mark Bittman - noem maar op en ik heb ze wel. En anders wel gehád.

En ineens, eergisteravond, kreeg ik zin om 'normaal' te koken. (Welk ondoorgrondelijk hormoon ligt daaraan ten grondslag? Of is het De Winter?)  Normaal, trouwens, als in 'Aardappels, groente en vlees.'
Aardappels, groente en vlees eten wij hier ongeveer slechts een keer per jaar. Voor de rest ben ik vooral een fantasiekok, soms heel gezond met vegetarische gerechten, soms makkelijk met soepen en lekkere broodjes. Met name omdat biologisch vlees zo duur is en aardappels zo saai zijn komt hier maar zelden aardappels-groente-vlees op het menu. Die ene keer per jaar is echt geen geintje.

Aldus geïnspireerd besloot ik weer uit de Blue Band-boekjes te gaan koken. En maakte ik Rode Kool met Gehaktballen. En aardappels. (Moet bij jullie de rode kool ook altijd 2,5 uur koken om gaar te worden?) En daarna  gehaktbrood. Met een ei erin. Jammie.
En stamppot rauwe andijvie. Met spekjes... (En aardappels erin)
Voor deze week nog op het programma: Witlof met ham en kaas, Sperziebonen met rijst en ragout (in al mijn honderd kookboeken bleek ik maar 1 klein knullig receptje voor ragout te hebben!) en pittige boerenkool. (met aardappels). Ik kan gewoon niet wachten om het allemaal op te eten.


In kringloopwinkels liggen nog wel eens Blue Band-kookboekjes en die koop ik voor mijn kinderen zodat ik zeker weet dat ze behalve al die boeken vol liflafjes en 'hoe maak ik bonbons' of 'koekjes, cake en taart voor overspannen moeders'  die ze van mij geërfd hebben ook paar fatsoenlijke kookboeken hebben. Waarin staat hoe lang aardappels moeten koken, en hoe je een gehaktbal maakt. Of erwtensoep.

Ja, de Blue Band-serie staat absoluut op mijn lijstje van favoriete dingen. Ook al heb ik ze een jaartje of vijftien verwaarloosd, ze zijn weer in beeld. Tot grote vreugde van de aardappeleters in dit huishouden.


PS: Ik spreek de naam van dit merk altijd uit als Bloe Bend. Op zijn Engels. Wat volgens mij correct is, maar massa's mensen menen dat je BLEUBAND moet zeggen. Het is ook wel verwarrend, want die lap vlees met ham en kaas erin noemen ze dan weer een cordon bleu, maar schrijven ze als cordon blue. Cordon bleu betekent trouwens  hetzelfde als Blue Band.  Namelijk 'blauw lint'. Wikipedia zegt: 
In 1895 verscheen in Frankrijk het kookschrift "La cuisinière Cordon Bleu" van de journalist Martha Distel. Zij noemde haar weekblaadje naar de leden van de Orde van de Heilige Geest. Deze ridders behoorden in de 17e en 18e eeuw tot de allerhoogste adel rond de koning en droegen het ridderkruis aan een blauw lint dat over de schouder hing. Tijdens hun bijeenkomsten lieten ze zich door de Parijse topkoks de meest verfijnde gerechten voorschotelen. In 1827 was er al een kookboek verschenen onder de naam Le Cordon bleu ou nouvelle cuisinière bourgeoise, dat vijftig jaar lang werd herdrukt. Zo was "cordon bleu" steeds meer een aanduiding geworden van Franse topkoks in het algemeen.

7 reacties:

Breienmaar zei

Net als jij ben ik gek op de Blue band(op z'n Engels;)) kookboekjes. Heb je al eens Boeuf bourgignon geprobeerd? Uit het eerder basiskookboekje. Dat maken we altijd met kerst;) 1 keer per jaar en dan blijft het lekker. De kinderen vragen er nu alweer om. Ook het bakboekje met allerlei koekjes etc. vind ik een heerlijk boekje. De rest heb ik verder niet, maar zal eens gaan speuren in de kringloop winkel.

Anoniem zei

Volgens mij heeft het met de tijd van het jaar te maken, ook wij eten de laatste 2 weken behoorlijk traditioneel. Wat dacht je van rode kool, hachee, snijbonen met witte bonen(blote billetjes in het gras)en ook lekkere sudderlappen. Blue Band wordt ik dagelijks aan herinnert ik heb nl toendertijd een deel van m,n uitzet bij elkaar gespaard; tafellakens. botervloot, vleeswarenschaaltjes' juspannen enz. enz. ze gaan al 40 jaar mee. Gr. Cisca, Servie

Vlijtig Liesje zei

Die Blue Band boekjes laat je echt fantastisch klinken zeg! Ik krijg helemaal zin om naar de kringloop te gaan.

Wij eten denk ik gemiddeld twee tot drie keer per week 'gewoon' als in aardappels, groente en vlees.

Gabi zei

Nu ik je blog lees realiseer ik mijm dat ik de boeken ook nog ergens in een kastje heb liggen. Zal ze even weer pakken en inspratie opdoen.
Groetjes Gabi

Anoniem zei

Fijne boekjes :-) Ik heb al verschillende koekboeken weggedaan, maar deze blijven ook in de kast staan hoor.

Ik zeg ook Bloe Bend, maar ook Dr. Oetker en vertik het als D. Utker te spreken.

Consuminderen met Mariane blogspot.com

Martin zei

Ik ben op zoek naar een recept dat ooit in een BB kookboekje heeft gestaan. Het is een maaltijdsoep (IOTA volgens mij) en er komt o.a. zuurkool, (bruine) bonen, worst, spek, uien en aardappel in.
Wie heeft het recept nog en wil hem hier publiceren of mij mailen?
Alvast bedankt!
Groeten,
Martin

Meibloempje zei

Ik heb het voor je maar kan ik het je mailen? Brainiacs at home punt nl is mijn mailadres. Anders moet ik het heel even als nieuw bericht plaatsen en later weer weghalen.