In navolging van mijn zus en vele anderen maak ik de balans op van dit jaar. Ik ben erg benieuwd. Wat heb ik bereikt? Wat ben ik allemaal alweer vergeten?

- Bureau: 2011 begon heftig voor ons. Snuffelend in mijn oude blogs kom ik erachter dat wij binnenkort iets te vieren hebben: Bureau Micke is dan precies een jaar bij ons in huis! Inmiddels wel enigszins beschadigd, maar ik ben er nog steeds meer dan gelukkig mee. Ook het huwelijk heeft standgehouden. De auto echter heeft het niet jaar niet volgemaakt en is ingeruild voor een IKEA-fähig exemplaar: een Ford Transit bestelbus. Mogen er nog vele meubelen in vervoerd worden!

- Bouwen: In januari van dit jaar begon ik met kasten te schuiven en verbouwde ik de woonkamer. Enneh...vorige week heb ik weer alles verbouwd. Ik wist niet eens meer dat ik dat in 2011 al een keer gedaan had.

- Beweging: Op 15 januari kocht ik allerlei nuttige dingetjes om mee te oefenen en te trainen. Mijn sportschool in een shopper noemde ik het. Is dat nog wat geworden, dit jaar, dat oefenen? Ja! Ik heb dit hele jaar vrijwel iedere ochtend oefeningen gedaan! Ik kocht later nog een fijne oefenmat erbij (een yogamat, 6 mm dikte) en die dingen voldoen perfect om elke dag gezond te beginnen. Ik heb dus nu spieren en zo. Oja, en ik ben ook 15 kilo afgevallen, maar dat komt ook een beetje door Weight Watchers.

- Boeken: Ik kocht dit jaar best wel veel boeken. Weer. Ondanks alle zuinige plannen (weer). Zo schafte ik aan: Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf. Weight watchers, in lijn met je leven. De Voedingspiramide. Weten over (h)eerlijk eten. Bijnieruitputting. Rucola (kookboekje). Heerlijke spreads (kookboekje). Het eet jezelf mooi, slank en gelukkig kookboek. Versimpel je leven. Plenty. Gezond lekker eten. Smaakvrienden. Ik liet ook een doos vol boeken van Ruediger Dahlke (over ziektes en wat ze betekenen) uit Duitsland komen.

Ik heb dit jaar dus weer heel veel gelezen en heel veel geleerd en heel veel inspiratie opgedaan. Naast de boeken die ik gekocht heb, leende ik dit jaar 106 boeken uit de bibliotheek, dus dat abonnement heb ik er ook wel weer uit. Verder kreeg ik nog een aantal boeken: Meer energie, Vis&Veg, het Nutella bakboekje (volgens echtgenoot precies iets voor mij maar wie dit blog vaker leest zal beseffen dat hij dat boekje vooral voor zichzelf heeft gekocht in de hoop dat ik iets met veel Nutella zal gaan bakken. Kijk nog eens welke boeken ik voor mijzelf kocht en bereken dan hoe groot die kans is...)

-Bezuinigen: Nou ja, dat is work in progress, zal ik maar zeggen. Ik bezuinig op sommige dingen zodat ik op andere dingen royaler kan zijn. Zo hou ik van biologisch eten en van boeken en van de iPhone, maar niet van vakantie of kleding-die-niet-in-de-opruiming-is. Als ik het hele plaatje bekijk zijn we er dit jaar financieel een klein beetje op achteruit gegaan omdat we nu een bus af te betalen hebben. Maar qua boodschappen doen gaat het juist weer helemaal goed. Misschien dat de budgetmeter daaraan bijgedragen heeft? Komend jaar zal wel weer flink in het teken staan van zuinig en consuminderen. Zo heb ik alle abonnementen die ik had lopen opgezegd (behalve die van Genoeg) en overweeg ik ook een goedkoper alles-in-een-pakket te nemen van Ziggo.

-Bijzonder: Dit jaar wilde echtgenoot eindelijk mee naar dansles. En het is echt heel erg leuk.We kunnen nu een beetje dansen! Niet dat we het ooit ergens gaan doen want we zijn geen feestbeesten, maar toch. De jive en de chachacha zijn onze specialiteit.

-Bereikt: Jaarlijks heb ik een soort thema voor mijzelf. Zo was dit jaar, met name vanaf mei 'MIJN jaar.' Achttien jaar heb ik thuis gewoond en daar naar andermans wensen geleefd. De achttien jaar daarna waren voor gezin en kinderen, en schoot ik er zelf maar een beetje bij in. Maar vanaf dit jaar zijn de komende achttien jaar voor mijzelf, in de zin dat ik mijzelf niet meer wegcijfer voor iets of iemand anders. Ik vind dat ik daar dit jaar al heel goed mee bezig ben geweest en mijn gezondheid en conditie verbeterd heb. Wat heb ik geleerd? Dat je per dag moet leven en je geen schrik moet laten aanjagen door wat je allemaal 'moet' bereiken op de lange termijn. Dat je het NU moet doen. Dat water drinken echt helpt. Dat bewegen je goed doet. Dat voor jezelf kiezen niet slechter is voor de anderen, en vaak zelfs beter.

-Bedoeling: En wat ga ik volgend jaar doen? Wat wordt het thema? Gezondheid, evenwicht en back to basics. Goede gewoonten volhouden. Nieuwe dingen leren. Ontdekken wat het leven nog meer te bieden heeft. Laat maar zien...


Ik hou van eten en ik hou ook van dingen uitproberen in de keuken. Maar ik zou mezelf geen hobbykok of amateurkok durven noemen. Daarvoor ligt het niveau echt te laag, ondanks koken met Jamie Oliver of Mark Bittman. In dit huis wordt nooit gelardeerd of gebardeerd. En als er al eens gepikeerd wordt, dan ben ik het zelf.
En toch kocht ik het boek (klik-->)Smaakvrienden Groenten van Angélique Schmeinck. Angélique is een van de twee vrouwelijke meesterkoks in Nederland, dus dat is behoorlijk afschrikwekkend. Maar het boek is fantastisch. Smaakvrienden is namelijk geen receptenboek, het is een kookboek. En ik vraag me af hoe het mogelijk is dat ik dit boek een jaar lang over het hoofd gezien heb aangezien ik nogal eens kookboeken koop, en vooral wanneer ze over groente gaan.

Hoe zit Smaakvrienden in elkaar? Van tweeëntachtig groenten heeft de schrijfster de smaakvrienden genoteerd: kruiden, groenten, zuivel, meelspijzen, vlees, vis en smaakmakers die echte vrienden zijn van die groenten en van elkaar. Daar kun je dus heel hoogdravende dingen mee gaan koken in de vorm van mousses en cremeuses (?), maar je kunt ook je huis-tuin- en keukenstamppot een heel nieuwe draai geven. Of je doordeweekse soep naar een hoger niveau tillen.

En dat is wat ik heb geprobeerd. Zonder enige kennis heb ik bij andijvie smaakvrienden gezocht, en ik kwam tot een wonderlijk geheel van andijvie, aardappels, vijfkruidenpoeder (eindelijk kon ik die ergens kwijt!), peer (er lagen weer eens vijf overgeschoten peren uit de groentezak op hun einde te wachten) en spekjes. Dit werd een stamppot, met de peer en de krokante spekjes op het laatste moment toegevoegd. En was het lekker? Ja, het was fantastisch.

Het smaakte naar meer. En zo kookte ik de volgende dag soep van aardappel en prei. Dat doe ik wel vaker, maar nimmer combineerde ik dit met gember en citroenrasp die als smaakvrienden bij prei genoemd worden. Een beetje crème fraiche voor het mondgevoel, en een nieuwe favoriet was ontstaan. Daarna aten we witlof gestoofd in boter en sinaasappelsap met citroengras; en schnitzel met hollandaisesaus. Bij elke hap die ik in mijn mond stak werd het boek zijn geld meer waard. Gisteren aten we macaroni - hoe bijzonder kan dat zijn? Best wel bijzonder. Als je een saus maakt van aubergine met smaakvrienden rozemarijn en paprika en parmezaanse kaas. Ik had echt in geen jaren zulke lekkere macaroni gegeten.

Het fantastische van dit boek is dat er geen recepten instaan met produkten die je niet in huis hebt. Je zoekt namelijk gewoon smaakvrienden uit die je wel in huis hebt, en zo raak je eindelijk eens van je winkeldochters af. Hoewel ik zo het idee heb dat dit niet de insteek was van Angélique vind ik toch dat dit boek alleen daarom al in een zuinig huishouden niet mag ontbreken. Verdere redenen om dit boek een ereplaats te gunnen: dat groenten het belangrijkste onderdeel vormen inspireert je tot het eten van groentegerechten. Helemaal goed: ook 'onbekende' groenten (die je nogal eens in een biologisch groentenpakket aantreft) worden behandeld. Aardpeer, schorseneer, pompoen, raapsteeltjes, kom maar op: ik lust jullie nu rauw. Met een smaakvriendelijk sausje natuurlijk.

Afgezien van de besproken groenten staan achterin ook nog 'mindmaps' om je te helpen creatief te zijn. Heb je gekookt maar mis je een beetje...zoet? Er zijn vele mogelijkheden om een gerecht zoetigheid te geven. Idem voor zuur, zout, bitter en umami. Ook worden allerlei technieken uitgelegd, zoals pikeren, hoewel ik mij nog niet snel een worteltje zie pikeren met een in de lengte doorgesneden vanillestokje. In die technieken komt de meesterkok een beetje boven. Maar dat mag de pret niet drukken. Smaakvrienden Groenten is mijn nieuwe beste vriend.



Kijk vooral ook even naar het demofilmpje hier


Er zijn van die boeken die je zelf geschreven had willen hebben.
Er zijn zelfs boeken die je zelf wel hád kunnen schrijven. In die categorie valt het boek 'Versimpel je Leven' van Sjoukje van de Kolk. Maar ik was niet zo slim om het boek te schrijven en zij wel.
Gelukkig maar, want nu is er een prachtig boek dat al mijn interesses en speurwerk van de laatste jaren samenvat. Het bevat artikelen, interviews, tips en heel veel informatie.

De onderwerpen in "Versimpel je leven" zijn in dit blog allemaal aan bod geweest...van Wabi-Sabi* tot Luie ouders hebben gelijk van Tom Hodgkinson (daaraan heb ik mijn ukulele overgehouden). Van simplify tot minimalisme, van ontrommelen tot het vereenvoudigen van je garderobe. Alles over het makkelijker maken van je leven door ruimte te scheppen. In je kasten, in je relaties en in je portemonnee.
Dat ruimte scheppen daar ben ik nog dagelijks mee bezig, want wat ik aan de ene kant het huis uitwerk glipt aan de andere kant weer naar binnen.

Maar hoe hard ik ook wil opruimen en wegdoen en bezuinigen en vereenvoudigen, er gaat uiteindelijk niets boven een boek (een nieuw, vers boek) dat ik mee kan nemen naar bed en waar ik af en toe heerlijk in kan bladeren om me even aan mijn eigen ideeën te herinneren. En als dat dan ook nog zo'n mooi en rustig vormgegeven boek is als dit, dan kan ik het mezelf bijna vergeven dat ik het niet geschreven heb en wel gekocht.


*Alle dikgedrukte woorden zijn links naar de blogs die ik erover schreef!

WOENSDAG: VOEDSEL
De afgelopen week was het No Impact Week voor mij. Woensdag ging het over voedsel. Voedsel is mijn favoriete onderwerp. Eten, lekker eten, gezond eten, diëten, kookboeken...ik hou ervan. Mijn grootste probleem met voedsel is dat ik nog te vaak voedsel weggooi, wat ik heel erg vind. We hebben al wel vooruitgang geboekt: sinds ik (heel ongezellig) niet meer voor iedereen brood smeer wordt er nauwelijks nog brood weggegooid wegens 'verkeerd' beleg, 'foute boter' of gewoon teveel gesmeerd. Dat is dus goed. Maar op andere fronten gaat het nog wel eens mis. Zo belandt mijn biologische broccoli uit de groentetas nog wel eens helemaal uitgebloeid in de container. Ik ben dol op broccoli, maar ik krijg er echt vreselijke pijnen van, dus ik durf het niet meer te eten. De broccoli blijft eerst een week (of twee) liggen omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen een perfecte broccolistruik in de prullenbak te werpen, maar als hij helemaal geel geworden is gooi ik het dan uiteindelijk toch maar weg. Zonde. Ik heb de afgelopen week besloten dat wanneer ik weer broccoli in mijn groentetas aantref ik het direct weggeef, dan heeft iemand anders er nog iets aan.

In de No Impact handleiding stond voor Woensdag dat je moet uitzoeken wat de invloed van wat je eet op het klimaat is. Beetje ingewikkeld lijkt me dat, maar 'there's an app for that!' Ik vond een app van Milieucentraal; de G&F kalender. Daarmee kun je eenvoudig in de supermarkt opzoeken of de groente en fruit die je wilt kopen wel klimaatvriendelijk (vlieguren, kasteelt enz.) geproduceerd is. Zo krijgen uien uit  bijna het hele jaar door een A-label want afkomstig uit Nederland, maar in april, mei en juni komen ze uit Nieuw Zeeland, en krijgen ze een C.
Door deze app wordt het erg makkelijk om milieuvriendelijker beslissingen te nemen. Er is trouwens ook een Viswijzer app, waarmee je kunt zien welke vis duurzaam gevangen is. Dit zijn dingen die ik wel kan integreren in mijn leven.
Ook wordt er aangeraden om af en toe vegetarisch of veganistisch te eten. En dat doen wij ook wel, ik hou er wel van om dingen uit te proberen. Ik heb onlangs de produkten van de Vegetarische Slager ontdekt (tonijn, grill-'vlees') en die vind ik eigenlijk nog lekkerder dan de originele vleesprodukten!
Onze eigen lunch meenemen doen wij ook. Zelfs als we een dagje uitgaan nemen we broodjes en water mee, en er wordt niet eerder iets anders gegeten dan dat het meegebrachte voedsel op is. Dat vinden de kinderen niet altijd even leuk, want het idee van een dagje uit is ook 'lekker eten'. En dat kan ik me ook wel voorstellen, vandaar dat we meestal niet de hele dag op meegebracht voedsel leven, maar een tussenweg hebben gezocht tussen zuinig en gezond enerzijds, en leuk en feestelijk anderzijds.

DONDERDAG: ENERGIE
Mijn energiebesparing bestaat vooral uit het aantrekken van een dikkere trui wanneer ik het koud krijg, en het meenemen van een kruik naar bed voor de koude voeten. Wij hebben best veel apparaten aanstaan, maar die kan ik niet altijd uitzetten 's nachts, omdat ik programma's wil opnemen. Nou ja, kan niet is natuurlijk de verkeerde woordkeus. Wil niet lijkt er meer op. Aan spaarlampen heb ik een bloedhekel, ledlampen zijn wel oké. Ik combineer altijd meerdere gerechten als ik de oven aanzet, en als ik maar iets kleins hoef te bakken, gebruik ik het kleine oventje in plaats van de grote oven onder het zespitsfornuis. Conclusie: Ik doe wel iets an energiebesparing, maar dat kan beter.

VRIJDAG: WATER
In het kader van de No Impact Week heb ik er maar weer eens op gehamerd dat douchen geen half uur hoeft te duren. Als reactie kreeg ik gisteren van dochter te horen: Ik sta nog maar 7 minuten onder de douche, terwijl jij gisteren 11 minuten gedoucht hebt! (En dat klopt, maar ik bespaar weer energie omdat ik van het douche-gedeelte de muren en vloer schoonmaak terwijl ik douche! Dat is zoveel makkelijker als jij en de douche toch al nat zijn.)
Water is ook wat ik het meeste drink. Ik had al een RVS-drinkfles, maar ik heb zaterdag een Dopper gekocht, en die bevalt me stukken beter. De dop is eenvoudig open te draaien, je kunt het flesje heel goed schoonmaken, en hij weegt niet veel. Verder zitten er geen ongezonde stoffen in. Nu wordt het tijd voor een groot Nederlands watertappuntennetwerk!

ZATERDAG: PAY IT FORWARD
Geven voelt beter dan nemen, zegt de No Impact handleiding. En dus moeten we allemaal iets gaan doen. Vrijwilligerswerk. Ha, die kan ik afvinken. Ik ben vrijwilliger in de mediatheek van de middelbare school. (Kom ik daar even makkelijk mee weg!)

ZONDAG: ECOZONDAG
Doe maar even niets. Lekker voor jezelf en voor het milieu.

Conclusie
Een week No Impact is goed om stil te staan bij elk aspect van het leven waar ik nog wat verbeteringen kan aanbrengen wat betreft milieuvriendelijkheid en gezondheid. Maar om alle tips en links te volgen die er gegeven worden, en alle goede ideeën in te voegen in ons leven heb ik meer tijd nodig dan een week.
Toen ik voor het eerst naar Obese keek en Radmilo zag dacht ik: wat een lelijke vent (sorry Radmilo) met een rare achternaam (nog een keer sorry). Na twee afleveringen begon ik hem best aardig te vinden. En nu moet ik bekennen dat ik alleen nog maar naar Obese kijk om Radmilo te zien.
Ik kijk naar Obese terwijl ik mijn Wii-balanceboard misbruik als steps-bankje. Ik jog het board op en af, en wacht op het moment dat Radmilo in beeld komt. Ik juich bij het zien van zijn duistere ik-zal-jou-eens-even-laten-zweten-blik. Hoe harder hij de kandidaten afbeult, hoe meer ik mij inspan. Kijk, Radmilo, ik doe óók heel erg mijn best! Als de kandidaten met zware gewichten moeten tillen, '… en nog een keertje, je doet het echt heel goed, doorgaan nu hè, doorgaan!' zwaai ik mijn armen enthousiast de lucht in. '...en vijf! Goed gedaan, meissie,' zegt hij tegen Angeli, Katelijn of Elly, maar stiekem verbeeld ik mij dat hij het tegen mij zegt. Dat hij met zijn scherpe blik recht door de televisie heen kijkt en mijn inspanningen waardeert.
Wat is er ineens zo aantrekkelijk aan Radmilo? Is het dat accent? Zijn het die ogen? Is het de ijzeren discipline? Of is het juist dat kleine hartje dat je onder al die discipline en hardheid voelt?
Is het toeval, of zit er meer achter dat hij voor de kandidaten trainers vindt van wie de namen doen vermoeden dat ze nog samen met Radmilo himself in een trainingskamp achter het IJzeren gordijn hebben gezeten? Bilal! Igor! Heidi! Kurt! (okee, die laatste heet Coert, maar you get the point…) 
Onder het wakend oog van Radmilo train ik zomaar drie kwartier. Ik wil geen bamibuik, ik wil net zo'n strak silhouet als Radmilo. En ik wil die trotse blik zien. Niet de pijn in zijn ogen zoals toen hij de taart ter ere van het gewichtsverlies van een kandidate zag. Die taart zorgde nog even voor een spanningsmomentje. Wat zou Radmilo zeggen? Ging hij door de mand vallen als mijn nieuwe held? Zou hij zeggen dat een stukje taart wel oké is? Maar met een streng "Nee, ze mag echt geen stukje taart omdat ze 27 kilo is afgevallen," stootte hij in een keer door van aanbiddelijk naar mr. Perfect. En Soda is trouwens ook best een leuke achternaam.
Echt, ik zou ook geen taart willen als ik mijn streefgewicht bereik. Ik weet iets beters. Doe mij Radmilo maar.
Voordat je het weet is de week - weet je nog? No Impact Week - weer half voorbij. Ik heb het razend druk met Een Opdracht (Mijn eerste Klus!) en mijn dagen plan ik nu nogal strak in om ook het huishouden nog voortgang te laten vinden. Want geld verdienen is natuurlijk best aardig, maar er moet 's avonds wel eten op tafel staan.

ZONDAG: CONSUMEREN Deze week ga ik eerst eens kijken of ik minder impact kan maken door minder te consumeren. Dat moet wel lukken, want ik heb het te druk om naar de winkel te gaan. :-)

Verder wordt er in de handleiding gevraagd om het afval dat je zelf maakt gescheiden te houden. Nu is dat  niet zo heel veel. Ik heb wat tandenstokers gebruikt. En verder gooi ik vooral verpakkingsmateriaal weg dat niet van mij alleen is. Zo ben ik vandaag bijvoorbeeld door de keukenkastjes gegaan om lege en halflege verpakkingen te verwijderen. (Half pakje crackers: de crackers gaan dan in het afsluitbare doosje waar ze eigenlijk in horen, maar wat iedereen vergeet te doen; de verpakking kan dan weg. Een halve zak linzen gaat in een glazen pot, verpakking gaat weg...). Dat levert meteen een behoorlijk afvalberg op. Maar dat is dus allemaal 'gezins-afval'. Ik drink geen frisdrank uit flessen, ik heb geen persoonlijk oud papier (de post is deze week ook al voor het hele gezin). De doos eieren heb ik net niet leeg gemaakt, en dus kon ik die nog niet bij het oud papier doen. Geen schokkende ontdekkingen tot nog toe.
Met het opruimen van de keukenkastjes heb ik gelijk een tip in de praktijk gebracht: in plaats van uren te shoppen...ruim je kast op...Goed idee! Mijn kledingkast heb ik trouwens ook weer opgeruimd, want omdat ik veel afval (ha, woordspeling!) kan er ook veel kleding weg. Nieuwe kleding komt uit de kringloopwinkel, een tip die ook in de No Impact handleiding staat.

MAANDAG: AFVAL. Voor gisteren stond er op het No Impact-menu: maak een 'geen-afval-kit' met een herbruikbare beker, een zakdoek, herbruikbare & afsluitbare zakjes en bakjes. Nou, daar ben ik denk ik al best goed in, geloof ik. Ik heb een RVS drinkfles (maar ik moet toegeven dat ik toch nog wel eens uit een plastic flesje drink. Maar die flesjes hergebruiken we hier eindeloos.) Ik heb nog steeds stoffen zakdoeken. Ik heb een saladebeker om salade mee te nemen. Ik heb herbruikbare plastic zakjes van Ikea, en die hergebruiken we ook echt. Afgelopen vrijdag heb ik een beker van huis meegenomen naar mijn werk, zodat ik daar geen plastic bekertjes meer hoef te gebruiken. (Drinken uit plastic bekertjes smaakt trouwens ook vies.)
De vragen over afval zetten wel tot denken aan. Het is echt lastig om geen of weinig afval te produceren. Dat komt vooral omdat alles wat je koopt (ook eten) al voorverpakt is. Zelfs als het uit de biologische winkel komt zit het nog in plastic verpakt: twee citroenen op een schaaltje met plastic eromheen...
Als tip bij het thema Afval staat er nog: Waardeer cadeautjes die niet zijn ingepakt. Cadeaupapier wordt toch maar weggegooid. Bij dezen, mam... deed je het al die jaren al helemaal goed!

DINSDAG: VERVOER. Motto van de dag: verbrand calorieën, geen benzine. Daar kan ik nou helemaal achter staan. Elk half uurtje dat je wandelt, en elk kwartier dat je fietst telt lekker mee om je gewicht op peil te houden. Tegelijkertijd doe je het milieu goed. Een tip die ook gegeven wordt: Koop boodschappen groot in. Dat doen wij al een hele tijd. We halen slechts één keer per week boodschappen. Dat bespaart je so wie so onnodige aankopen. Want hoe vaker je in de winkels bent, hoe meer je verlokt wordt tot het kopen van dingen. Ook de tip om de auto niet stationair te laten draaien wanneer je stilstaat voor een brug passen wij al heel lang toe. Hier zijn wij dus goed op weg.

Op het werkblad 'LAAT VAN JE HOREN' wordt er aandacht gevraagd voor allerlei milieudoelen. Een actie die ik nog niet kende is "Ik scrub plasticvrij". (<--klik!) Ik dacht dat scrubjes werden gemaakt met ... nou ja... natuurlijke dingen zoals zandkorreltjes of suiker. Maar de meeste scrubs blijken vol plastic te zitten! Daar zie ik het nut niet van in. Dus dan wijs ik graag de fabrikanten op het feit dat het reuze ongezond en milieuvervuilend is om plastic door het riool te spoelen. Volgens mij hebben de vissen geen behoefte aan scrub.

En zo is de eerste helft van de week voorbij. Wat wil ik nog veranderen? Ik zou wel van die stoffen groente- en fruitzakken willen, zodat ik in de winkel de appels niet in alweer een plastic zakje hoef te stoppen. En misschien moeten we nu eindelijk maar eens die Nee-Ja sticker opplakken.
Helaas heb ik de schade niet kunnen inhalen. Te laat begonnen, en er is zoveel om bij stil te staan dat het niet te doen is om de No Impact Week in 5 dagen te proppen. Ik heb dus iets beters bedacht. Ik doe de No Impact Week volgende week. En nee, dat is geen variant op Ik begin Morgen.

Ik heb deze week al wel geprobeerd bij bepaalde dingen stil te staan. Op mijn werk heb ik bijna-lege-papieren die door de jeugd uitgeprint en achtergelaten worden verknipt tot memobriefjes. Dit doet mijn collega ook altijd. Verder heb ik het kookvocht van de hutspot van woensdag bewaard. Donderdag heb ik er blokjes pompoen in gekookt, en daarna gepureerd: Pompoensoep! Ook hou ik alvast weer een oogje op wat er allemaal in de prullenbak verdwijnt aan afval (verpakkingsmateriaal) maar ook aan etensresten. Weer, want natuurlijk heb ik al eerder op deze dingen gelet.
Bijvoorbeeld hier: Wel eten, niet weggooien. (<-- klik!) Maar je weet hoe dat gaat, het kost tijd om iets nieuws tot een gewoonte te maken, en een flink aantal herinneringen en herbeginnen.

Wil je alle blogs lezen die qua onderwerp gerelateerd zijn aan de No Impact Week, kies dan voor het label Groen, rechts van deze post in het overzicht: Meibloempje per onderwerp of klik hier. Verder had ik in augustus 2008  (<-- klik!) een 'niets kopen'-maand.
Oeps...Dat doet me eraan denken dat ik gisteren best veel gekocht heb. (Je geloofde hopelijk niet dat ik dat niets kopen langer dan een maand kon volhouden?) Maar die aankopen deed ik in de kringloopwinkel, en dat beschouw ik dan maar als een goede No Impact-daad.
Een beetje laat kwam ik erachter: het is deze week No Impact Week. Zondag begonnen, maar ik vind dat ik nog wel mee kan doen, en jullie ook wel. Op de site van NoImpactWeek ( <- klik!) kun je een handleiding downloaden. Je moet je wel eerst aanmelden, maar dat is zo gepiept. Met de handleiding kun je elke dag over een bepaald onderwerp nadenken: hoeveel impact heeft mijn leven op het milieu, de omgeving, de aarde? Afgelopen zondag draaide het om Consumeren, gisteren om Afval en vandaag om Vervoer. Ik hou dit blogje dus maar kort, want ik heb een hele berg opdrachtjes in te halen. Morgen gaat het over Voedsel. Gelukkig ben ik daar dan weer net op tijd voor, want dat is mijn favoriete onderwerp. :-)



























Omdat ik twee weken ziek was, viel de herfstvakantie in het water. En zo had ik nog twee dagkaarten voor de trein over. Zonde om weg te gooien, maar wat doen we er mee? Ik besloot dat een dagje fotograferen wel leuk zou zijn, en zo tuften wij (echtgenoot en ik)  naar Deventer, volgens internetters een zeer fotogenieke stad. En inderdaad, Deventer is de moeite waard! Behalve een park in prachtige herfsttinten is er natuurlijk de IJssel. Daarbij nog een gezellige binnenstad met veel fotomateriaal én leuke winkeltjes (zoals een kookboekenwinkel! Walhalla!) en je begrijpt dat ons uitstapje een succes werd. O, en laten we vooral niet vergeten Tea Rose - de Schotse lunch- & tearoom, waar wij gezellig hebben getead. Voor herhaling vatbaar!
Op sommige dagen heb ik echt de pest aan elektrische apparaten. Zo'n dag als vandaag bijvoorbeeld. Zo'n dag waarop de koelvriescombinatie van 5,5 jaar oud het begeeft. Het lichtje werkt nog, maar hij slaat niet meer aan. Googelen leerde mij dat het dan misschien de thermostaat is, en dat je die misschien zelf kunt vervangen. Nou, we hebben de boel opengeschroeftd maar niets gevonden dat er uitzag als een thermostaat, laat staan dat we iets konden vervangen.
Daarom de hulpdienst gebeld om te vragen naar de kosten van een monteur. Nou, helaas, als er een monteur komt ben je al 75 euro ex BTW kwijt terwijl hij nog niets heeft gedaan. Dat stuit mij een beetje tegen de borst. En als er dan nog wat gerepareerd moet worden komt het op zo'n 70 euro per uur. Ik herinner mij de reparatie van de oven die ons al best duur kwam te staan, maar ja dat was een apparaat van 1200 euro, die wissel je niet zo even in. Met dit gevalletje lopen we al redelijk snel de kans dat repareren even duur is als een nieuwe koelkast.

Dus wat te doen? Echtgenoot gaat voor een nieuwe koelkast. Ik heb geen zin om er een uit te zoeken, dat kost me weer dagen van mijn leven, want een nieuwe koelkast moet wel perfect zijn. Bovendien voel ik me ziek (grieperig) dus staat mijn hoofd er echt niet naar. Ondertussen ontdooit mijn voorraadje vlees en brood en vis. De kaassoufflees zijn  vanmiddag voor de zekerheid maar vast opgegeten, zonde om te laten verpieteren nietwaar?

Kunnen we niet gewoon zonder koelkast? Het is koud genoeg. We hebben een trapkast waar altijd een kille wind waait, zelfs in de zomer. En dan kan de koelkast ook niet weer kapotgaan.
Volgens verschillende  mensen kan het best.  Greenpa doet het zelfs al 31 jaar zonder fridge... cool!
Deze week stond voor mij in het teken van verloren liedjes. Met een verrassende uitkomst.

Ten eerste deed ik weer eens een poging (voor de duizendste wanhopige keer) om een paar heel oude liedjes van Gérard Lenorman terug te vinden. Het ging om de liedjes 'Si les murs pouvaient parler", "Je partirai" en "J'ai besoin d'exil" Die liedjes zijn zoooo oud, dat ze nooit op een cd zijn terechtgekomen. Ik had ze vroeger (toen ik veertien was) op een bandje staan, dat ik gekopieerd had van een heel oud bandje van de bieb. Maar dat cassettebandje is helaas zoekgeraakt en hoe ik ook zocht... de nummers waren nergens terug te vinden. Zelfs in de Virgin Megastore in Parijs waar ik jaren terug kwam hadden ze niet zulke oude muziek van Gérard Lenorman. Ik heb al een advertentie op Marktplaats gehad, waar ik nooit een reactie op kreeg. Maar goed, ik probeerde het toch weer eens in de vaste overtuiging dat de aanhouder wint. En warempel, het is me duidelijk waarom een cliché een cliché wordt. Want: Ik heb ze!

Ik vond een uitgebreide fan-site over Gérard Lenorman, waarvan de beheerder uitnodigde om te mailen. Ik dacht dat zij misschien wist waar ik die liedjes nog kon vinden en dus mailde ik haar, en ze stuurde me per kerende mail de MP3's van al deze liedjes. Fantastisch! Een jarenlange zoektocht succesvol voltooid.

Raadsel
Het tweede zoekplaatje betrof een raadselachtig lied. Toen ik in de eerste klas van de lagere school zat deden we in de pauze op het schoolplein een soort kring-dans (met twee kringen om elkaar heen) en daar zongen we een liedje bij waarvan ik me later (logischerwijs) niet zoveel herinnerde. Maar ik wilde toch graag weten welk liedje dat was. Waarom? Gewoon. Omdat ik het wilde weten. Ik hou niet van onopgeloste raadsels. Daarom.
De flarden die ik mij herinnerde gingen ongeveer zo:

Wanne wazzigo,

en iets met Vlie (Vlie)! - Vla( Vla!) - Vlie- Vla-Vlo...

Tja, dan heb je niet veel om op te zoeken natuurlijk. En ik vond het ook nooit, hoe hard ik ook zocht op 'kinderliedjes' 'kringliedjes' en allerlei spelletjesliedjes.

Gisteren in de auto hoorde ik plotseling in een stuk muziek een flard tekst voorbij komen die wel erg veel leek op "wanne wazzigo".... Het was een liedje van een CD met meezingers (Echtgenoots keuze, uiteraard) uit de kringloopwinkel. Ik kende het hele nummer niet, maar begon toen eens goed te luisteren. Zou het verloren liedje geen spel-liedje in een fantasietaaltje zijn, maar een echt lied? Die gedachte was nog nooit in mij opgekomen.

"Wanne wazzigo"  bleek "...was awhile ago" te zijn. Logisch, ja! Ineens kreeg ik hoop...zou dit dan het liedje zijn waarnaar ik al jaren zocht?
Toen een  paar regels later "Vlie (vlie) - vlie -vla -vlo" ook voorbijkwam was het wel duidelijk. Alleen bleek de tekst  in werkelijkheid te bestaan uit: M! E! (E!)- X! (X)! -I !-C!-O!

Een paar zoekopdrachtjes op Google verder ben ik er helemaal uit: Het gaat om het liedje 'Mexico' van de Humphries Singers, dat in 1981 in een re-mix in de top 40 stond. Ja, toen zat ik in de eerste klas van de lagere school! Kennelijk hebben de zesdeklassers die het zang- en dansgebeuren organiseerden op het schoolplein de tekst al een beetje verbasterd overgebracht, waarna ik de onbegrijpelijke frasen in mijn zevenjarige brein ook nog eens verkeerd heb opgeslagen. Een raadsel was geboren. Toch fijn dat het na dertig jaar alsnog opgelost is. De aanhouder wint, ik zei het al.
De uitslag van de weggeef-actie is bekend. Bij mij althans. Nu ga ik hem ook aan jullie bekendmaken. :-)

Met een random number generator heb ik een nummer getrokken en dat is geworden nummer 10 - oftewel Tea. 
Gefeliciteerd! Ik ontvang graag binnen een week je naam en adres op brainiacs at home punt nl (even vervangen door tekentjes), dan komt het boek naar je toe. Als ik woensdag de 19e oktober nog geen bericht heb, gaat de prijs naar iemand anders. 



Het is weer de tijd van de nieuwe kookboeken! Altijd fijn in oktober - de maand van onze trouwdag; de cadeautjes liggen dan zo lekker voor de hand.

Zo is er helemaal nieuw het Vis&Veg-boek (ik las de eerste tien keer Vis&Vega, maar het heet toch echt Vis&Veg!) van uitgeverij Snor. Voor iedereen die wel eens een dagje geen vlees wil eten - of misschien zelfs vier dagen in de week. Het boek bevat maar liefst 192 recepten voor vleesloze maaltijden.

Het eerste wat opvalt aan Vis&Veg is de binding. Je kunt de katernen zien aan de rugzijde! Het stevige kartonnen kaft van het boek zit er niet omheen, maar vormt een soort inwendig skelet. Heel origineel (en heel interessant wanneer je zoals ik een cursus boekbinden hebt gedaan). Het boek blijft daardoor ook lekker openliggen.

De recepten zijn ingedeeld per seizoen. Voor de winter lekkere stoofschotels en warme hartige taart, voor de zomer tuinboontjessalade en frisse soep. Het boek ziet er heel fleurig uit met veel tekeningen, illustraties en kleur. Achterin zit een index met de recepten op alfabetische volgorde.

Na bestudering van het boek en de recepten heb ik hier een lijstje met plussen en minnen.
Plus: Uitgeverij SNOR maakt gewoon hele mooie boeken, echte feel-good items, net even anders dan andere boeken. De recepten in dit boek zijn 'van vrienden voor vrienden', oftewel ingezonden door lezers. (En ja: Op pagina 10 staat het recept dat ik heb ingezonden, een recept van mijn collega - die in de volgende druk ook vermeld gaat worden, aldus uitgeverij Snor.)
Ook plus: Het goede idee van vleesloze maaltijden. Behalve uit idealistisch oogpunt ook handig als je even geen vlees in huis hebt. Dat maakt mij fan van groentekookboeken (en inderdaad, dan moet je natuurlijk wel groente in huis hebben).
Nog een plus: De binding zorgt dat het boek opengeslagen goed blijft liggen...echt wel handig als je aan het koken bent!
Plus: De recepten zijn niet te hoog gegrepen. Het is lekker huis-, tuin- en keukenniveau. Geen haute cuisine voor een volle beurs, maar down-to-earth recepten voor mensen zoals jij en ik.

Min:
Een afwijking van mij misschien, maar door het afwisselende lettertype en de hele vrolijke illustraties vind ik het boek wel een beetje minder leesbaar. Het had overzichtelijker gemogen.

Maar daar moet ik aan toevoegen dat ik wel extreem lay-out-pietluttig ben. Zo moet een recept altijd in zijn geheel op één bladzijde staan (meerdere recepten op een bladzijde is oké, maar dan wel in hun geheel...geen verhalen die op de volgende pagina verdergaan a.u.b.), en er moet genoeg wit omheen zijn. Als er een foto bijhoort dan graag de foto naast het recept en niet drie bladzijden verder of eerder. De ingrediënten moeten van boven naar beneden staan en niet van links naar rechts want dan raak ik de draad kwijt. Dus hoewel ik kookboeken verzamel worden veel kookboeken al afgekeurd nadat ik slechts een blik op de lay-out heb geworpen.

Maar goed, terug naar Vis&Veg: voor wie graag wat variatie op tafel wil met recepten zonder vlees is Vis&Veg zonder meer een interessant boek. En dussssss.....heb je hier (met dank aan uitgeverij Snor!) de kans om het boek te winnen.  Eerste druk, gesigneerd en wel: met een handtekening van mij bij het recept op bladzijde 10!
Wat moet je doen? Laat een reactie achter op dit blog. Ik trek volgende week woensdag (12 oktober) een   winnaar!



Vandaag was ik op het gemeentehuis. Omdat de ID-kaart gratis was geworden, en dochter J. nog op mijn paspoort staat (en mijn paspoort over een foeilelijke pasfoto beschikt en bovendien bijna verlopen is) had ik bedacht dat het een goed idee zou zijn zo snel mogelijk voor ons beiden een ID-kaart aan te vragen. Want de Nederlandse overheid een beetje kennende, is iets nooit lang gratis. En met mij dachten kennelijk vele andere Nederlanders dat, vandaar de run op ID-kaarten.
Maar goed, ik stond dus op het gemeentehuis, voor info en het aanvragen, maar had (hoe dom kun je zijn) geen pasfoto bij me. Nou ja, dat wordt dan morgen, dacht ik.

Verkeerd gedacht. Met ingang van morgen moet je weer betalen voor een ID-kaart. Zie je wel. Ik wist het, ik wist het, ik wist het!
Maar ik had me zeker weten een stuk triomfantelijker gevoeld over mijn gelijk als ik vandaag die pasfoto bij me had gehad...
Meer gedoe met de bank. Maar dan met die andere bank. De ING.
Ik was een dagje naar Groningen donderdag en had (uiteraard) van tevoren gecheckt hoe het met het banksaldo stond. Nou, dat was niet denderend. (Dat is elk jaar in september hetzelfde liedje, klanten betalen laat omdat de ze door de vakantie geen geld meer hebben, en bovendien vergeten ze vaak van een maand te betalen, omdat ze toen op vakantie waren.) Maar ik kon voor dringende dingen nog wel iets opnemen. Reizen doen we tegenwoordig op OV chipkaart, en daar stond nog saldo op, genoeg voor de heenreis in elk geval, dus alles was in kannen en kruiken.

Totdat ik in Groningen iets wilde afrekenen en de pinautomaat meedeelde dat er geen saldo was. Huh? Vreemd. Technisch gezien was het natuurlijk correct, maar ik moest nog minstens 200 euro 'ruimte' hebben. Heel raar. Dus maar van een andere rekening betaald, die daarna dus op nul stond. Voor de zekerheid maar even naar de bibliotheek gegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Was er een groot bedrag afgeschreven? Maar waarvan dan? Ik wilde mezelf eerst geruststellen. Dat niet de rekening geplunderd was (door iemand anders dan mijzelf, bedoel ik).

In de bibliotheek bekeek ik snel mijn bankrekening en haalde ik opgelucht adem. Zie je wel, 'ruimte' zat. Dus de pinautomaat had vast een fout gemaakt. Op naar de oplaadautomaat voor de OV-chipkaart, om saldo voor de terugreis op te laden.
Uh-oh...'onvoldoende saldo'. Wat nu? Ik had toch net gecheckt dat ik nog 200 euro ruimte had? Was het pasje misschien kapot? Dan maar met mijn andere pasj........oja...die rekening stond inmiddels op nul.
Hmmm. Ik had ook nog een anonieme OV chipkaart bij me! Gauw checken... maar nee, ook net te weinig om op thuis te komen. Gelukkig kon mijn moeder nog 5 euro op mijn OV-chipkaart zetten, anders was ik nu nog steeds in Groningen geweest. Dan ben je 37 jaar, heb je een eigen bedrijf en moet je mammie je treinkaartje betalen haha.
Maar wat raar. Ik dacht: als het pasje niet deugt, kan ik misschien wel geld van de ene rekening overschrijven naar de andere. Na een ingewikkelde procedure (de tancodes komen op een telefoon binnen die ik niet bij me had, dus moest dochter de code doorbellen naar de telefoon van mijn moeder die hem dan hardop kon zeggen zodat ik hem kon intypen op mijn telefoon...) dacht ik het voorelkaar te hebben. Maar nee. Opdracht geweigerd, onvoldoende saldo.
Vreemd, heel vreemd. Toen we later bij de V&D zaten besloot ik toch maar eens met de bank te bellen. Was onze rekening misschien gehackt? Hadden we iets verkeerd gedaan?
Nee, ik had niets verkeerd gedaan, legde de ING-medewerker mij uit. De ING had besloten de mogelijkheid tot roodstaan op alle zakelijke rekeningen op te heffen. En dat hadden ze die nacht ingevoerd. Zonder brief vooraf, zonder bericht. Ze hadden het wel vermeld op de homepage van ING.nl. Maar ja, daar kom ik nooit - ik ga rechtstreeks naar de inlogpagina van het internetbankieren. Ik was verbijsterd. Hoe kunnen ze zoiets nu doen zonder mensen even een seintje te geven? Ik heb dus meteen een klacht ingediend. Normaal word je doodgegooid met brieven, waarvan vele nutteloos. Een paar weken geleden nog: dat de kinderen van hun jeugdrekening niet langer 1000 euro per dag kunnen opnemen, maar nog slechts 250 euro. Nou ik kan je vertellen, dat was een heel nutteloze brief, haha. Maar dit melden ze gewoon niet?

Nu vind ik het helemaal prima dat we niet meer kunnen roodstaan. Op onze privé-rekening hebben wij zelf het roodstaan geblokkeerd (waar de bank toen nog vreselijk moeilijk om deed!).  We gebruikten het roodstaan van de zakenrekening ook maar zelden, maar september is financieel gezien een lastige maand voor ons zoals ik boven al uitlegde. En of je de bodem nou bereikt bij nul, of bij min tweehonderdvijftig - ergens houdt het gewoon op. Maar dat ze ons dat niet van tevoren vertellen vind ik wel heel raar.

We hebben nu (zei de ING medewerker) wel de mogelijkheid om een zakelijk krediet aan te vragen...daarvoor mogen we dan langs de bank met een ondernemingsplan. En een heleboel rente betalen en een toeslag. Maar weet je wat? Dat doen we gewoon niet. We redden ons wel. Met of zonder ING.

En ik ben weer thuisgekomen, dus uiteindelijk kwam alles nog goed. Behalve onze relatie met de ING.


P.S. En voor degenen die zich zorgen maken over onze financiële situatie...niet doen. Toen ik thuiskwam lag er een brief van de belastingdienst, afdeling toeslagen, dat we een flink bedrag tegoed hebben van vorig jaar. :-)  En al dat geld heb ik nu niet uitgegeven in Groningen. That's life.
Omdat onze fijne Ikeabank (type Klippan, ooit uit de kringloopwinkel gehaald voor 27,50) op instorten stond wilde ik een nieuwe. Voor nieuwe lees 'andere', want echt nieuw hoefde hij niet beslist te zijn. Dit sudderde al eventjes, en vorige week besloot echtgenoot de oude bank acuut bij het grofvuil te zetten, omdat dat toevallig die dag gehaald werd. Mooi. Die was uit de weg.
En toen moesten we ergens een nieuwe bank vandaan toveren. Op marktplaats staat dit type bank in groten getale te koop, dus hoe moeilijk kon het zijn?
Moeilijker dan ik verwacht had dus. Eerste bank, in eigen woonplaats. Geen vraagprijs, maar 'bieden'. Ik deed dus een bod, en de vrouw reageerde met: "Voor 40 euro mag je hem ophalen".
Dat is niet gek natuurlijk. Daarna vier dagen vruchteloos geprobeerd weer met haar in contact te komen. Toen kwam er een mailtje: "Sorry, ik kijk niet zo vaak naar mijn mail, maar ik haal de bank vandaag uit elkaar."
Uitelkaar halen? Maar dat was niet de bedoeling. "We halen hem zo op hoor, we kunnen hem in zijn geheel meenemen. Vandaag?"
Nee, vandaag kon niet, en morgen ook niet en overmorgen ook niet en ze zou ons mailen wanneer het dan wel kon.
Uiteindelijk mailde ze. "Ik heb een hoger bod ontvangen, willen jullie dat er ook voor geven?"
Grrr...aan dit soort acties heb ik een hekel. Zij had immers ZELF gezegd dat we de bank voor 40 euro mochten ophalen? Als ze meer gevraagd had had ik het er ook wel voor over gehad.
Met zulke manipulatieve mensen doe ik niet graag zaken, dus ik heb teruggemaild: "Nee, dank je, verkoop het dan maar aan de hoogste bieder." De advertentie staat er nog steeds op, want er was geen hoger bod gedaan, althans niet via MP. Dat was een schrale troost voor het feit dat we met lege handen stonden.

Volgende bankje. Helaas niet in onze woonplaats, maar 30 km verderop. Maar ja, we wilden toch wel snel weer een bank! Zondagmiddag gemaild, of we konden komen om het bankje dat te koop stond op te halen. "Nee, ik kan pas dinsdag om 18:30."  Nou ja...nog even geduld hebben dan. Ook al is dat voor mij reuze moeilijk. Dinsdag nog een mailtje gestuurd of we het adres konden krijgen, om 's avonds de bank af te halen. Mailtje terug: "Ik heb de bank gisteren verkocht." Grrrrr....

Maar driemaal is scheepsrecht, en gelukkig stond er op dat moment weer een bank te koop bij ons in de buurt. Met drie hoezen nog wel. Wijs geworden heb ik er op aangedrongen onmiddellijk te mogen komen, en binnen tien minuten was de koop geregeld. En nu hebben we weer een fijne bank waar we hopelijk nog jaren mee vooruit kunnen.
Ik vond op mijn favoriete recepten-site www.chefkoch.de een heel eenvoudig recept voor heerlijke broodjes. Ze zijn snel klaar en er zit geen suiker of vet in, tenzij je dat er zelf nog in doet natuurlijk.

Voor 10 kleine bolletjes:

250 gram kwark
1 ei
250 gram meel
1 afgestreken theelepeltje zout
1/2 zakje bakpoeder

Als je geen keukenmachine hebt, meng dan eerst ei en kwark tot een homogene massa. Voeg dan de andere ingrediënten toe. (In de keukenmachine gooi je gewoon alles doorelkaar.)
Het deeg is heel plakkerig, dus vorm met bebloemde handen 10 bolletjes van dit deeg. Als je opziet tegen kleverige deeghanden kun je ook proberen met een natte lepel bolletjes uit het deeg te scheppen.

Leg de bolletjes op een ingevette (of met bakpapier beklede) bakplaat, en schuif ze in de oven. Zet de oven nu aan op 220 graden (heteluchtoven 190 graden), en bak ze 20 minuten of tot ze goudbruin zijn.

Variëren kan uiteraard! Voeg aan het deeg eens citroenrasp, suiker, rozijnen, bosbessen, kaneel of gember toe. Bestrooi de broodjes voor het bakken bijvoorbeeld met maanzaad of sesamzaad of zonnebloempitten. Havermout of muesli toevoegen kan ook nog. Of maak een kruidenbroodje met verse kruiden als bieslook en peterselie... de mogelijkheden zijn eindeloos. Precies het soort recept waar ik van hou! En mijn huisgenoten ook...De eerste lading van elf broodjes, gisteren om 16:00 uur gebakken, is nu al op...
Het is weer najaar...tijd van de oogst. En het liefste oogsten we natuurlijk wat we niet hebben gezaaid, waar we helemaal geen inspanning voor hebben verricht. Dingen als bramen, vlierbessen en rozenbottels. Zomaar, gratis uit het park. Is er iets consuminderiger? Denk 't niet.

En dit jaar is er echt enorm veel van alles. Dus maar even een door de gemeente verstrekt (en zo gezellig dichtbij het park beschikbaar hondepoep)zakje volgeplukt met vlierbessen, en ook eentje met rozenbottels. En gisteren een heerlijke vlierbessenjam gemaakt. Anderhalf potje, nee, dat is niet zo veel, maar dat hoeft ook niet. Ik ben de enige echte jam-eter bij ons, dus het wecken van driehonderd potten zoals bij ons thuis vroeger gebeurde is een tikkeltje overbodig. Nog afgezien van het feit dat we geen fatsoenlijke kelder hebben om driehonderd weckflessen met jam op te slaan.
Nu wil ik aan de rozenbotteljam. Die maakte mijn oma vroeger ook. Maar dat ziet er ietsje ingewikkelder uit, want met zeven en uitlekken en pitjes...dus ik zoek nog een goed maar makkelijk recept. Iemand?
Nou, zoals jullie inmiddels allemaal wel in de gaten hebben ben ik bezig met een afvalrace. Haha, nee, ik doe het rustig aan maar het gaat prima. Ik heb 'gewoon' ergens in juni mijn gedachtenpatroon en eetpatroon aangepast, en that's it, kennelijk. Het is nog steeds simpel.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een erg enthousiaste en gemotiveerde persoon ben (oké, eigenlijk weet ik dat wel zeker). Als ik ergens voor warmloop dan ga ik er ook helemaal voor. Geen halfslachtige maatregelen, geen zachte heelmeesters, hup... nieuwe gewoontes aanleren en toepassen. That's all. En ja, als ik over twee maanden ook helemaal van het padje af ben, mogen jullie me daar aan herinneren. Graag zelfs.

En ik snap wel dat iedereen anders is; niet iedereen is blij met veranderingen. Maar wat ik niet begrijp is dat sommige mensen zich aanmelden bij een afvalsite een nickname kiezen waar de demotivatie vanaf druipt. Een tijdje terug kwam bijvoorbeeld 'vretertje' zich melden. Het zal vast van zelfkennis getuigen, maar ik heb toch het gevoel dat daar de knop nog niet helemaal was omgezet. Van 'vretertje' is na de eerste week dan ook niets meer vernomen. Van "Hetluktniet" trouwens ook niet. En de mensen die hun 'hai, ik ben nieuw'- post beginnen met 'ik hoop maar dat het lukt want het moet nu echt' .... schoppen het over het algemeen ook niet zo heel ver. Dat zijn mensen die ervanuitgaan dat het dieet -onafhankelijk van henzelf - het werk doet, terwijl zijzelf ongeveer op de oude manier verder gaan.

Ik vind het interessant te zien dat uit de combinatie nickname en openingspost al vrij snel duidelijk wordt wie de blijvertjes zijn en wie niet. Degenen met de moed der wanhoop, degenen met een slecht zelfbeeld en een slechte motivatie pik je er zo uit. Áls ze al langer dan een week blijven, zijn ze ook nog ontevreden omdat ze in de eerste week 'maar een pond!' zijn afgevallen, waar ze dan nog een steigerend berichtje over schrijven. Die gaan het gewoon niet redden. In de tweede week beginnen ze te klagen over het feit dat witbrood meer punten kost dan volkorenbrood, en dat het toch wel zonde is om voor de glazen wijn in het weekend punten te moeten rekenen, en daarna zwijgen ze in alle talen. Wat meestal geen goed teken is.

Afvallen is iets wat net zo hard in je hoofd gebeurt als in je lichaam. Ja, je moet ervoor veranderen. Ja, je moet leren gezondere keuzes te maken. Het kost tijd en energie en optimistisch blijven en doorzetten. En aardig zijn voor jezelf. En als je hoofd daar niet aan toe is, wordt het heel lastig om je lichaam te laten afvallen.

Interessante boeken op dit gebied zijn:
Ruediger Dahlke, Gewichtsprobleme (Duits)
Judith Beck, Beck's dieetoplossing (bedankt, zus C. en vriendin K.!)
Meijke van Herwijnen, Weg met de weegschaal

De budgetmeter die ik sinds twee maanden hanteer doet zijn werk prima: ik zie extreem duidelijk hoe snel en hoeveel ik over mijn budget heenga. En dat is kort gezegd: snel en veel.

Vandaag ging mij een lichtje op. Als een dieet als Weight Watchers voor mij zo goed werkt wegens de duidelijk omschreven maximale inname - 29 punten per dag en 42 extra per week - waarom zou zoiets ook niet kunnen werken voor mijn budget? (Nou, ik kan feitelijk wel wat redenen bedenken. Zoals dat het best lastig gaat zijn om mezelf op alle fronten tegelijk aan te pakken: eten, beweging en uitgaven of  de beperking van sommige van die dingen. En daarnaast moet ik ook nog niet vergeten in het NU te leven.)

Als ik per maand maximaal 1000 euro heb voor variabele uitgaven, dan kan ik dat net als de WW-punten verdelen: maximaal 30 euro per dag, en 40 euro extra per week uit te geven. En moet ik een groter bedrag uitgeven dan moet dat al opgespaard zijn in de dagen daarvoor.

In theorie ziet het er goed uit. Dus moet ik dat maar eens in de praktijk gaan testen vind ik. Ik hou jullie op de hoogte.
Misschien is het je al opgevallen: ik heb mijn blog bijgewerkt. Dat wil zeggen dat ik de blogs die ik ook/eerder op zoetenzussen.blogspot.com geplaatst heb, nu ook weer hier heb staan. En tevens de blogs die ik tot nu toe schreef op de Weightwatchers-community. Ik wil toch graag alles wat ik geschreven heb een beetje bij elkaar hebben. Dus als je je verveelt kun je dit blog teruglezen, want er staat nogal wat nieuws tussen.

Sinds een maand of twee ben ik serieus bezig met anders eten en meer bewegen. Tot nu toe heeft dat flink resultaat gehad: ik ben al zeven kilo afgevallen en voel me weer lekker fit. Alleen die beweging is soms een uitdaging.
Het lijkt wel makkelijk: Je loopt wat meer, je fietst wat meer, je gaat eens extra fanatiek stofzuigen (hoewel ik huishoudelijke beweging totaal niet meetel als beweging.) Maar zet het ook zoden aan de dijk qua vetverbranding? Dat idee had ik nou weer niet. Leuk voor je conditie, maar ik had niet het gevoel dat ik sterkere spieren kreeg of een betere stroomlijn. 
Ondanks dat doe ik wel trouw elke ochtend een kwartier oefeningen (Fitonics, uit het gelijknamige boek) - al is het maar om alle gewrichten soepel te houden en niet vast te roesten. 
Ik heb overwogen om te gaan hardlopen, omdat velen daar dol-enthousiast over zijn, maar na kort maar hevig beraad zie ik het voor mezelf toch niet zitten. Zwakke rug, zwakke knieën, en als het koud wordt ongetwijfeld weer zwakke excuses. 
Het liefst doe ik iets in huis, en het moet ook nog afwisselend zijn, want ik hou niet van langdurig hetzelfde doen (uitgezonderd langdurig computeren, uiteraard).
En zo stuitte ik gisteren op Tabata. Wat is Tabata? Het is geen sport. Het is kortdurende intervaltraining die je met elke oefening kunt uitvoeren. Je traint 20 seconden op je allerhardst, dan 10 seconden rust, dan weer 20 seconden full speed, 10 seconden rust…en dat in totaal 8 keer. Je traint dus vier minuten. Het mooiste is om dan in die vier minuten afwisselend twee oefeningen te doen, bijvoorbeeld squats en pushups. Of hardlopen op de plaats en gewicht(jes) heffen. Nu klinkt vier minuten makkelijk, maar omdat je er vol tegenaan gaat valt dat nog niet mee. Na twee minuten zweet je al als een otter. En na vier minuten heb je het echt wel gehad. Van tevoren doe je uiteraard een paar opwarmoefeningen, en na die tijd een coolingdown. Ik had dus bedacht de Tabata in te passen in mijn Fitonics-routine. Eerst de helft van de Fitonics, dan ben ik al lekker opgewarmd, dan 4 minuten Tabata, dat is de training, en dan de rest van de Fitonics om weer af te koelen. En dat gaat prima. (okee, ik zit een uur na de training nog met bibberende beentjes, maar daar gaat het nou juist om, toch?)
Maar wat is nu het mooiste van Tabata? Door de korte periodes van hevige activiteit afgewisseld met rust, wordt de verbranding op gang gebracht, die (afhankelijk van hoe intens je traint!) tot 72 uur na de training kan aanhouden! En dat is een groot voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld hardlopen. Afgezien nog van het feit dat je 1) er maar weinig tijd voor nodig hebt, 2) er niets voor hoeft te kopen, 3) het thuis kunt doen, en 4) het zo afwisselend kunt maken als je zelf wilt is het dus een manier van bewegen die verschil maakt. En daar wil ik me dan best een beetje voor inspannen, 4 minuten per dag.

Voor meer info: www.tabatatraining.org

P.S. Er is ook een heel fijne gratis tabata-app voor de iPhone...die telt voor jou de periodes van 20 seconden en 10 seconden weg met een totaal van 4 minuten!

Hoe kook je Quinoa?



My New Roots - How to Cook Quinoa from My New Roots on Vimeo.



Nou, het is gelukt hoor: Ik houd me nu al langer dan zes weken aan het WW programma. Dat is belangrijk want die zes weken is een psychologische barriere: Het enige dieet dat ik ooit volgde duurde zes weken en ik viel er zes kilo van af. Dat was het Leven Lang Fit dieet, en na die zes weken kon ik geen fruit meer zien. En het geklaag van mijn gezin over de maaltijden niet meer aanhoren. 

Nu dus zes weken Weight Watchers. En still going strong. Nou ja, nu even niet - niet lekker, kan niet bewegen, dat voelt niet fijn want ik ben in die zes weken behoorlijk gewend geraakt om dagelijks wat activity points binnen te sprokkelen. Maar qua eten voel ik me nog steeds prima.

Wat heb ik geleerd in die zes weken? Dat punten niet alles zeggen. Ik heb na een week of drie even mijn vooroordeel over 'light'-produkten laten varen, en light kaas geprobeerd (niet te eten) en optimel (smaak viel best mee, de bijwerkingen van de aspartaam niet - mijn hart sloeg letterlijk op hol). Nu weet ik dus heel heel heel zeker dat ik die troep niet hoef en dat de tegenstanders gelijk hebben.

Ik eet liever 15 gram lekkere biologische jonge 48+ kaas dan 30 gram Slankie. Light-kaas voor over je pasta is trouwens helemaal een drama: we stikten zowat in die smakeloze draderige elastische kauwgomachtige substantie die het opleverde toen het smolt. Dus dat wordt weer lekker een lepeltje geraspte Parmezaan. Of gewoon géén kaas - dat is ook nog een optie.

Verder heb ik geleerd dat je best twee feesten in één week kan hebben, en toch kunt afvallen. Ik ben erachter dat - nu patat mij een onmogelijk aantal punten kost - ik helemaal niet van patat blijk te houden. Wel van mayonaise (of fritessaus) maar dat kan ook door de sla.

Ik heb totaal niet afgezien. En ben toch 6 kilo afgevallen. Wat wil een mens nog meer?

Nou...nu je het zo vraagt: ik wil toch nog van de suiker af. Want of ik nu wel of niet afval, suiker is gewoon niet goed voor mij. En in die zes weken WW heb ik toch echt wel gemiddeld twee gebakjes per week gehad. Daar kom je dan ook eens achter, als je het bijhoudt!


Bij Weight Watchers dacht ik altijd aan dames van een bepaalde omvang en bepaalde leeftijd die wekelijks bijelkaar kwamen om op de weegschaal te staan. Maar tegenwoordig kan het ook anders. I know, want ik volg inmiddels al zes weken het Weight Watchers online programma.

'Wat?' hoor ik je denken. 'Wat is er gebeurd met 'gezonde voeding' en 'natuurlijk eten'?' Nou, niks. Ik bedoel, dat doe ik nog steeds, gezond eten, natuurlijke voeding enzo. Alleen nu in betere hoeveelheden. Want noten zijn dan wel heel gezond, een heel bakje noten is dat dus niet voor je gewicht. En vet is oké, maar een hartige taart van bladerdeeg met een heel pakje slagroom, eieren, kaas en spek is echt te veel van het goede.

Dus ik eet nog steeds roomboter, kokosolie, avocado, alleen in andere hoeveelheden. Bovendien is het Weight Watchersprogramma niet wat het vroeger was. Het is beter. De punten (propoints) worden niet afgemeten aan enkel calorieën, maar ook aan andere voedingsstoffen en hoe het verteerd wordt. Groente en fruit kosten je nul punten. Beweging is een belangrijk onderdeel van het programma. De fitformules houden je bij de les of je wel genoeg (!) belangrijke voedingsstoffen binnenkrijgt. Kortom, je wordt door het hele systeem gemotiveerd om gezonde keuzes te maken, voldoende te eten, veel groente en fruit te eten, water te drinken en meer te bewegen.

En ja, dat je op die manier afvalt wist ik natuurlijk allang. Dat weet iedereen! Maar iets weten en iets uitvoeren zijn duidelijk twee heel verschillende dingen. Mijn theorie (allemaal zo leuk beschreven op dit blog) was helemaal in orde, maar lag een wereld verwijderd van mijn praktijk.
Het Weight Watchers programma helpt me om die plannen wél uit te voeren. Ik zie plotseling waar het al die tijd fout ging en die zes weken ben ik zes kilo afgevallen. Zonder dat ik het gevoel had ergens op in te leveren. Geen rijstwafels, light-frisdrank of halva-vla voor mij, maar gewoon eerlijk eten. As usual. Maar dan beter.

En aangezien je alles kunt eten wat je wilt, is dit systeem geschikt voor iedereen. Of je nu vegetarisch eet of geen gluten mag, of je nu zonder suiker wilt leven of zonder zuivel - het kan gewoon allemaal. Dus ik zeg: doen!
Via het blog van Bewuste Eenvoud kwam ik terecht op deze leuke site: Love Food Hate Waste. (Let vooral op de bijpassende koppies van o.a.  aardappeleters en lamliefhebbers ...!)
Altijd handig zo'n site, want het blijft opletten om geen voedsel te verspillen.
Ook handig in zo'n geval: de site www.snelklaar.nl
Hier kun je precies intikken wat je nog in huis hebt en de bijpassende recepten rollen eruit!


Ik weet het (ja, ik heb 'Taal is zeg maar echt mijn ding' gelezen), 'leuk' is een woord dat eigenlijk not-done is,  maar sommige dingen zijn het gewoon echt! zoals:

  • De nieuwe Flow is er met een heleboel ideeën en inspiratie...heerlijk een half uurtje in de (gisteren helemaal aan kant gemaakte) tuin zitten en lezen.

  • De bramenoogst is groot dit jaar. Vanmiddag in het park al een behoorlijke hoeveelheid geplukt, en dan waren dan alleen nog de 'makkelijke'.  Vanavond lekker bramen door de yoghurt? Of zullen we wat anders maken...

  • Een tas met minstens 5 kilo pruimen hebben we geraapt bij vrienden. Daar moet nog even taart en compote of jam van gemaakt worden. Of misschien kan ik ze wel inmaken. (Daarover stond ook al een leuk verhaal in Flow)

  • En dan nu weer aan het werk.


Ik heb een paar leuke sjaals en sjaaltjes. Altijd handig tenslotte om een saaie outfit wat op te fleuren of om op een net-te-kille dag iets minder koud te worden. Alleen droeg ik ze nooit zo vaak als ik eigenlijk zou willen. Dat zit zo: Ik weet nooit zo goed hoe ik ze charmant moet vastmaken. En eindelijk had ik dan wel een methode gevonden waarbij ik er een leuke modieuze knoop in maakte die dan ook nog goed bleef zitten, maar eigenlijk vond ik het niks, zo'n knoop op borsthoogte. Nog wat extra volume op een plaats waar al volume genoeg was, zeg maar. En dan waren er ook nog sjaaltjes die van zulke gladde stof zijn dat een knoop er eenvoudig weer uitgleed.

Tot vorige week. Met dochter J. aan het winkelen vond zij een prachtige sjaal bij haar nieuwe jas (€15 bij V&D! De jas, niet de sjaal!) en die sjaal was...geniaal! De uiteinden waren namelijk aan elkaar genaaid. In een flits zag ik dat dit de oplossing was voor mijn probleem. Een ronde sjaal kun je namelijk niet verliezen want hij hangt hoe dan ook altijd om je nek. Je kunt een heel lange sjaal tot drie keer om je nek wikkelen, als het koud is, of nonchalant en luchtig twee keer wanneer het mooi weer is maar je toch een sjaal wilt dragen. Bij lange sjaals blijft ook nog altijd de mogelijkheid bestaan tot een doorhaalknoop (zo maakte ik ze tot nu toe vast).
Kleinere sjaaltjes kun je één keer om je nek wikkelen, of gewoon laten hangen.

Om het uit te proberen heb ik nu van een paar sjaals de uiteinden aan elkaar genaaid. En het werkt! Geen stofophopingen meer onder een jas of trui, geen knoop die irriteert. Ik ga nu al mijn sjaals rond maken, en ze heel veel dragen. Deze metamorfose kost niks behalve een klein beetje handenarbeid.

In de Genoeg die gisteren op de mat lag staat ook een tip voor een simpele ronde sjaal: Knip van een t-shirt dat je niet meer draagt de onderkant af. Voilá...een ronde sjaal! Maar dat kan nog leuker...kijk maar eens hier: http://upcycled-nl.blogspot.com/2010/04/t-shirt-ketting-of-sjaal.html.
Laat het nu de hele zomer maar regenen, ik weet wat ik ga doen!

Heel lang geleden beval een oosterse heer zijn wijzen: Ontwikkel een geniale kernachtige gedachte die in alle tijden en onder alle omstandigheden toepasbaar is. De wijzen stelden hem de volgende zin voor: "Ook dit zal voorbijgaan."
Dat was zeker een geniale gedachte, want het maakt de hoogmoedige nederig, en degene in nare omstandigheden geeft het hoop. Het leert de rijke om niet te vertrouwen op zijn rijkdom. Het leert ons dat alles in het leven voortdurend aan verandering onderhevig is en uiteindelijk voorbij zal gaan.
Ik vond het verhaal (dat vast nog wat uitgebreider was dan deze drie regels), toen ik het voor de eerste keer las heel erg mooi. En nog steeds, wanneer ik iets moeilijks moet doen, of als ik een vervelend moment heb, denk ik: This too shall pass. Ook dit zal voorbijgaan. (in het Engels loopt het veel lekkerder vind ik.)
Dat geldt dus niet alleen voor nare situaties, maar uiteindelijk ook voor leuke dingen. Toch vind ik het goed om daar af en toe eens over na te denken. Het relativeert alles.
Ik ben nu toch wel echt afgedaald tot een twijfelachtig niveau. Nee, nee, ik loop nog niet in dezelfde parka als echtgenoot, maar dat moment kan niet lang meer op zich laten wachten....ik heb mij vanaf vandaag gevoegd bij de massa mensen die een foto van hun huisdier als bureaubladachtergrond hebben. Iets waartoe ik mijzelf tot nu toe niet in staat achtte...

Maar deze mooie foto, gemaakt door dochter A. moest gewoon als bureaubladachtergrond. Mijn boeken en Maxi - wat meer heeft een mens nodig? (Nou ja, behalve een laptop, en een bus, en een fiets en nog wat dingetjes...)

Maandag 25 juli. De budgetmeter is inmiddels al ruimschoots overschreden. Hadden jullie iets anders verwacht?
Aan de andere kant is er ook extra geld binnengekomen, in de vorm van een flinke teruggave van gas & elektra. Dus kon het uitstapje naar Mary Poppins dat ik al anderhalf jaar geleden beloofd had (maar niet eerder dan wanneer er eersterangskaarten voor 25 euro per stuk zouden zijn) wel uit. Gelukkig had de HEMA deze maand ook weer goedkope dagkaarten, en zo bleven de uitgaven voor het anders zo prijzige uitje nog binnen de perken.
Verder moesten we OV-chipkaarten aanschaffen - het hele idee is een drama - en daar moest dan ook nog saldo op (royaal, want er moet minimaal een aanvangsbedrag afkunnen. Dat bedrag is per vervoerder verschillend.) Het reizen wordt er voor ons duurder door. Ik had een kortingkaart voor de trein van Arriva, waarbij ik de kinderen (12+) liet meereizen op de gratis meereiskaartjes, maar dat kan nu niet meer. Arriva deelt geen jaarlijks meereiskaartjes uit bij de OV-Chip-kortingkaart.
Voor mensen met jongere kinderen wordt het nog duurder...ik hoorde dat mijn zus per maand 25 euro extra kwijt gaat zijn aan buskosten omdat kleine kinderen wel met korting kunnen reizen, maar alleen op een persoonlijke ov-chipkaart en in bezit van eigen id-bewijs. En dat kost dan ook weer geld. OV chipkaart = meer geld kwijt & minder privacy. Jammer!
O, je kunt wel een anonieme OV-chipkaart kopen, maar dan kun je niet controleren of alles wel correct afgeschreven is. En gezien de ervaring die ik tot nu toe heb (één dag in gebruik en ze hebben al een fout gemaakt!) zie ik dat somber in. Dus met de auto reizen wordt steeds aanlokkelijker, zeker nu we diesel rijden.
Verder is de bus nu achterin geheel betimmerd en geïsoleerd, wat aan materiaal ook zo'n honderd euro kostte. Dochter A. en ik zitten nu sinds een maand op sport (dat moest van de fysiotherapeut, gratis wandelen en fietsen doe ik uiteraard ook al) en daar rolt het geld ook je zak uit. Maar eerlijk is eerlijk, de pijnklachten die ik vanaf oktober 2010 had, en die zelfs door de fysiotherapeut niet opgelost konden worden, zijn de laatste twee weken geheel verdwenen. Al dat rekken en strekken helpt wel degelijk!
Het was door al deze uitgaven een aardig dure maand. Maar het geld is wel naar doelen gegaan waar we hopelijk nog lang plezier van zullen beleven.

Ik ben weer thuis. De afgelopen week heb ik fijn bij mijn moeder gelogeerd met kinderen en hond. Ik ben heel braaf geweest en heb zelfs mijn moeder nu aan het Weightwatcheren gekregen (ze wilde natuurlijk zelf ook). 

Gisteren heb ik een fantastische app op mijn iPhone gezet: iWatchr. Die kost 79 ct, en de uitbreiding kost ook 79 ct. en dan kun je echt alles bijhouden: gewicht, beweging ('bonuspoints'), fitformules, points (er zit geen puntenlijst in, je moet zelf weten en invoeren hoeveel punten iets waard is), er zit een calculator in, enzovoorts. Kortom, ideaal voor als je niet (langer) de hele dag achter de computer wilt zitten, of als je van huis bent en wel alles netjes wilt bijhouden om later hier online te zetten.


Als klap op de vuurpijl blijk ik de afgelopen week 800 gram afgevallen te zijn! Dat is inclusief een lekker broodje (en een heerlijke salade) bij de V&D, aardbeien-korstgebak, rolletjes ham met augurk en appeltaart. Daarentegen hebben we ook elke dag flink gewandeld (een half uur wandelen met winkelen in het vooruitzicht is heel goed te doen!).

Nu die wake-up call. Ik heb gemerkt dat het voor mij goed is om vier keer per dag te eten. Ik moet er vooral om denken dat ik niet te laat eet, want als mijn bloedsuiker met me aan de haal gaat, is het enige dat nog telt SNEL iets eten, ongeacht wat. Ik heb dus zowel op mijn computer als op mijn telefoon wekkertjes ingesteld om 8 uur, 11 uur, 15 uur en 18 uur met de boodschap 'eten'. Als ik dat dan zie weet ik dat ik alvast aanstalten moet maken om iets klaar te maken, zodat ik niet te lang wacht met eten.

Toen ik logeerde, kwam zaterdag ook mijn broer daar. Die hoorde de wekker gaan, las wat er stond en keek stomverbaasd: "Dus je bedoelt dat je het van je telefoon laat afhangen wanneer je gaat eten? Ik heb daar ook iets heel handigs voor: dat heet 'honger'." 

En hoewel ik mij verdedigde met de uitleg die ik zojuist heb opgeschreven, bloedsuikerspiegel, bladiebla, afleiding, enzovoorts... knaagt er nu toch iets. En nee, dat is niet mijn maag! (uhm...hoewel...)

Want als ik het zover laat komen dat ik sta te shaken van de honger, heb ik dus al vrij lang mijn maag genegeerd. Hoe komt dat? Waarom pak ik een lichte trek niet op als een signaal om iets te eten? Waarom moet ik door een wekker gewaarschuwd worden om op mijn hongergevoel te letten? Waarom vertrouw ik niet gewoon op mijn eigen lichaam? Waarom NEGEER ik die aanwijzingen?

Dat was dus een echte wake-up call voor mij. Ik probeer te bedenken wat ik nu ga doen. Een tijdje zonder wekkertjes 'eten'? Kijken of ik mezelf ook kan redden zonder in hongeraanval terecht te komen? 

Het is (hij had gelijk) eigenlijk te bizar voor woorden dan ik mijzelf er aan moet herinneren om op tijd te eten. Maar aan de andere kant...dat is ook precies waarom WW-online zo goed voor mij werkt: Door de fitformules herinner ik mezelf eraan dat ik nog water moet drinken/fruit moet eten. Door het tellen van de activity points herinner ik mezelf eraan dat ik moet gaan bewegen. Ik ben erg ingesteld op tekst: Als ik iets LEES blijft dat vele malen beter hangen dan wanneer ik iets hoor of zie. 

Kortom, ik ben er nog niet helemaal uit. Maar ik heb in ieder geval wel een leuke week gehad en veel stof tot nadenken opgedaan!

In het Flow vakantieboek dat ik van Echtgenoot kreeg vorige week, zaten mooie kaartjes met spreuken. Ik ben dol op uitspraken waar je wat aan hebt. Je kunt ze makkelijk onthouden en je er stevig aan vastklampen als je het even moeilijk hebt.
Zo heb ik mijzelf op zevenjarige leeftijd door het diplomazwemmen en op bijna twintigjarige leeftijd door mijn bevalling heengepraat: 'Bijna iedereen kan het, dus jij ook wel!' Zo hield ik mijn overspannen zenuwen in bedwang. Met succes, overigens.
De uitspraak van Henry Ford "Whether you think you can, or you can't, either way you're right," (of je nu denkt dat je het kunt, of dat je het niet kunt, je hebt altijd gelijk) is dan ook een uitspraak die mij op het lijf geschreven is. Want als je er al vanuitgaat dat iets niet lukt, hoe groot is dan de kans dat je het gaat volbrengen? De motivatie is dan toch al niet aanwezig? En wij weten allemaal hoe belangrijk motivatie is.
Daar zit hem dus een klein beetje de kneep. Ik geloof dat ik kan afvallen. Geen probleem. Maar op een of andere manier ben ik de afgelopen jaren zo bang gemaakt (door boeken, bladen etc.) voor het jojo-effect dat ik bijna niet kan geloven dat iemand ook een gezond gewicht kan behouden. Het jojo-effect leek een onontkoombaar gegeven. En dat is natuurlijk gevaarlijk, als ik dat geloof.
Er is al wel iets veranderd, anders was ik nooit aan WW begonnen. Waarom aan een dieet beginnen als je bij voorbaat al denkt dat het nutteloos is, tenslotte...
Ten eerste ken ik iemand die altijd (van jongs af aan) behoorlijk gezet is geweest, toen is gaan afvallen en nu al een jaar of zes maatje 36 heeft. Schandalig, ik bleef maar wachten tot ze weer dik zou worden, want dat was onvermijdelijk in mijn ogen, maar het gebeurde gewoon niet!
Dat was de eerste aanzet tot een klein beetje geloof in 'blijvend' slank zijn. Daarna las ik verhalen zoals van Wendy, die nu een jaar op gewicht is. Een andere finalist van de WW- Healthy Life awards is al vijf jaar op gewicht! En dan denk ik (nog een beetje verbijsterd, dat wel): het kan dus echt!

Het 'enige' wat je ervoor moet doen is de rest van je leven je voedselinname monitoren. Sommige mensen in de WW community zeggen: 'We hebben levenslang', maar dat zal - hoewel het natuurlijk 100% waar is! - niet mijn quote worden, want dat doet me een tikje te veel aan een gevangenis denken.

Een uitspraak van Dolly Parton zou het weer wél kunnen worden: 'If you want the rainbow, you gotta put up with the rain.' (Als je de regenboog wilt, moet je de regen wel accepteren).
Ja, ik wil die regenboog. En het liefst ook die pot goud aan het einde! Ik wil een gezond BMI, ik wil me lekker voelen, ik wil maat 40. En de regen die ik daarbij krijg? Dat is het levenslang blijven opletten. Nooit meer gedachtenloos dingen wegkauwen. Bladerdeeg op rantsoen. Zorgen dat ik elke dag iets meer beweeg dan alleen mijn vingers op mijn ultraslanke toetsenbordje. Elke dag 8 glazen water drinken.

Eigenlijk zou het het beste zijn weer te leren genieten van regen, dan heb je altijd plezier. Dat deed ik als kind ook. Dus het is mogelijk.
Nothing is Impossible. The word itself says 'I'm Possible...' deze komt van Audrey Hepburn. En die was slank. :-)
Ah. Ik weet ineens nog een geweldige quote. Van mijn grote liefde Mary Poppins: Anything Can Happen If You Let it. (Alles kan als jij het laat gebeuren).

Aanmoedigend! Hoewel, dit is er wel eentje met een dubbele bodem. Ga maar na: Je kunt afvallen als jij het laat gebeuren. Je kunt op gewicht blijven als jij het laat gebeuren. En je kunt...weer aankomen...ehhh....


als jij het laat gebeuren.

Heb vandaag eigenlijk de hele dag op de bank gehangen, en (dan weet ik hoe beroerd ik me echt voel, als ik dat ga doen) Tell Sell gekeken.

Als ik Tell Sell kijk dan weten ze hier thuis dat ik serieus niks anders meer kan en het liefst op mijn wenken bediend dien te worden.

Op een vreemde manier knap ik altijd erg op van het kijken naar Tell Sell. Ten eerste omdat het natuurlijk hilarisch is, en overdreven en onrealistisch. Ten tweede omdat het - ondanks dat ik er om moet lachen - toch stiekem een raar soort hoop geeft.

Je Kunt Je Leven Veranderen! Doe Het NU! Die gedachte neem ik mee, het kopen laat ik tot nog toe achterwege.

Wat kwam er vandaag voorbij? De Ahh-bra (o, die naam al!) die er op TV best redelijk uitziet, maar volgens mij gaat het vreselijk veel moeite kosten om je in zo'n ding te wurmen, en biedt het niet genoeg stevigheid. En ik zie mijn echtgenoot ook nog geen "Ahh" roepen bij dat onsexy stuk ondergoed.

De Bodyshaper, voor de mensen voor wie de Ahh-bra dus kennelijk niet voldoet. Kost nog veel meer moeite om je in te wurmen, en dan zit je dus klem in zo'n synthetisch corset. Brrr! De proefpersonen die de Body Shaper droegen kwamen alleen nog hijgend uit hun woorden, hun longen werden kennelijk ook flink platgedrukt.

Dan de Total Body Gym. Die zag er - ik geef het toe! - best interessant uit, maar ondanks het feit dat hij (net als alle andere Tell Sell apparaten) fantastisch onder mijn bed zou passen, heb je in uitgeklapte toestand minimaal een villa met eigen gymzaal nodig om het ding ergens kwijt te kunnen. Een afgetrainde vrouw deed voor hoe je in 1 minuut tien verschillende oefeningen kon doen op dat ding. Vraag me af hoeveel mensen zich laten verleiden door het idee in 1 minuut klaar te zijn met hun oefeningen...

Tussendoor kwam nog iemand een paar muurtjes schilderen met een handige verfspons, die ze ook best als Complete Workout Voor Het Hele Gezin hadden kunnen aanprijzen (dan werd 'ie vast nog veel beter verkocht) en daarna kregen we weer de afvalhulpmiddelen waarvoor je Niets Hoefde Te Doen en sowieso Niet Je Favoriete Eten hoefde Op Te Geven.

Geweldig, al die levendige fantasie.

Pfff... ik at toen maar een chocoprins omdat iemand die naast mij neergezet had en ik te beroerd was om eerst naar de computer te gaan om te zien hoeveel punten die kostte, en later at ik er nog een, en ik kwam er zojuist achter dat die vieze dingen dus drie punten per stuk zijn. Dat was dus ook al geen prins op het witte paard.

Daarentegen kwam ik er net ook achter dat een Snickers ijsreep maar 5 punten is. Dat kan ik niet echt geloven, maar het staat er toch. En aangezien het vandaag best een klein verwendagje is en ik nog 28 vrije punten en 23 active punten over heb ga ik er denk ik maar eentje opeten, heel langzaam. Geluk zit in kleine dingen, en een keer per maand is dat zoiets als een Snickers ijsreep.
In het Flow vakantieboek dat ik van Echtgenoot kreeg vorige week, zaten mooie kaartjes met spreuken. Ik ben dol op uitspraken waar je wat aan hebt. Je kunt ze makkelijk onthouden en je er stevig aan vastklampen als je het even moeilijk hebt.
Zo heb ik mijzelf op zevenjarige leeftijd door het diplomazwemmen en op bijna twintigjarige leeftijd door mijn bevalling heengepraat: 'Bijna iedereen kan het, dus jij ook wel!' Zo hield ik mijn overspannen zenuwen in bedwang. Met succes, overigens.
De uitspraak van Henry Ford "Whether you think you can, or you can't, either way you're right," (of je nu denkt dat je het kunt, of dat je het niet kunt, je hebt altijd gelijk) is dan ook een uitspraak die mij op het lijf geschreven is. Want als je er al vanuitgaat dat iets niet lukt, hoe groot is dan de kans dat je het gaat volbrengen? De motivatie is dan toch al niet aanwezig? En wij weten allemaal hoe belangrijk motivatie is.
Daar zit hem dus een klein beetje de kneep. Ik geloof dat ik kan afvallen. Geen probleem. Maar op een of andere manier ben ik de afgelopen jaren zo bang gemaakt (door boeken, bladen etc.) voor het jojo-effect dat ik bijna niet kan geloven dat iemand ook een gezond gewicht kan behouden. Het jojo-effect leek een onontkoombaar gegeven. En dat is natuurlijk gevaarlijk, als ik dat geloof.
Er is al wel iets veranderd, anders was ik nooit aan WW begonnen. Waarom aan een dieet beginnen als je bij voorbaat al denkt dat het nutteloos is, tenslotte...
Ten eerste ken ik iemand die altijd (van jongs af aan) behoorlijk gezet is geweest, toen is gaan afvallen en nu al een jaar of zes maatje 36 heeft. Schandalig, ik bleef maar wachten tot ze weer dik zou worden, want dat was onvermijdelijk in mijn ogen, maar het gebeurde gewoon niet!
Dat was de eerste aanzet tot een klein beetje geloof in 'blijvend' slank zijn. Daarna las ik verhalen zoals van Wendy, die nu een jaar op gewicht is. Een andere finalist van de WW- Healthy Life awards is al vijf jaar op gewicht! En dan denk ik (nog een beetje verbijsterd, dat wel): het kan dus echt!
Het 'enige' wat je ervoor moet doen is de rest van je leven je voedselinname monitoren. Sommige mensen in de WW community zeggen: 'We hebben levenslang', maar dat zal - hoewel het natuurlijk 100% waar is! - niet mijn quote worden, want dat doet me een tikje te veel aan een gevangenis denken.
Een uitspraak van Dolly Parton zou het weer wél kunnen worden: 'If you want the rainbow, you gotta put up with the rain.' (Als je de regenboog wilt, moet je de regen wel accepteren).
Ja, ik wil die regenboog. En het liefst ook die pot goud aan het einde! Ik wil een gezond BMI, ik wil me lekker voelen, ik wil maat 40. En de regen die ik daarbij krijg? Dat is het levenslang blijven opletten. Nooit meer gedachtenloos dingen wegkauwen. Bladerdeeg op rantsoen. Zorgen dat ik elke dag iets meer beweeg dan alleen mijn vingers op mijn ultraslanke toetsenbordje. Elke dag 8 glazen water drinken.
Eigenlijk zou het het beste zijn weer te leren genieten van regen, dan heb je altijd plezier. Dat deed ik als kind ook. Dus het is mogelijk.
Nothing is Impossible. The word itself says 'I'm Possible...' deze komt van Audrey Hepburn. En die was slank. :-)
Ah. Ik weet ineens nog een geweldige quote. Van mijn grote liefde Mary Poppins: Anything Can Happen If You Let it. (Alles kan als jij het laat gebeuren).
Aanmoedigend! Hoewel, dit is er wel eentje met een dubbele bodem. Ga maar na: Je kunt afvallen als jij het laat gebeuren. Je kunt op gewicht blijven als jij het laat gebeuren. En je kunt...weer aankomen...ehhh....
als jij het laat gebeuren.
Confronterend hoor, zo'n budgetmeter. Het is vandaag 3 juli en er is al 355 uit de 'pot'. Weliswaar mede voor een nieuwe printer (de oude was weer eens stuk, wij verslijten printers bij de vleet, en we hebben voor de zaak toch echt een goede nodig) maar toch...
Sinds oktober vorig jaar had ik mijn 'budget' in excel gelaten voor wat het was, in het kader van relaxter leven. Een paar weken geleden vroeg ik me ineens af of mijn pijnklachten niet toevallig waren ontstaan in dezelfde tijd als ik gestopt was met mijn budget-controle. Ja, dat was wel het geval. En omdat je nooit kunt weten wat de oorzaak is van pijn (misschien ben ik wel vreselijk verkrampt omdat ik onbewust denk de controle kwijt te zijn)  heb ik een paar weken terug mijn budgetplan weer opgesteld. Maar wat een werk...en uiteindelijk komt het toch neer op achteraf invullen wat ik uitgegeven heb, want alles vooraf in potjes/envelopjes opsplitsen is werkelijk geen doen. Daarvoor zijn er veel te veel verschillende potjes.

Maar op het blog van Teunie (Eenvoudig leven) las ik een geweldig idee. Een budgetmeter. Je rekent uit wat je per maand kunt uitgeven naast de vaste lasten, en je maakt een staatje waarop je je uitgegeven bedragen inkleurt. Daardoor heb je meteen overzicht hoe je ervoor staat in de maand, zonder enorm veel dingen te hoeven bijhouden. Hoe simpel kan het zijn.

Ik moest mijn budget er eerst iets voor aanpassen (ik had alles per onderwerp bij elkaar, maar ja, de auto kent vaste kosten en variabele - die zijn nu dus verdeeld over vast en variabel en staan niet meer bij elkaar).  Uiteindelijk kon ik vaststellen hoeveel er per maand binnenkomt en hoeveel er aan vaste kosten weer uitgaat. En dan bleef vanzelf een bedrag over dat we maandelijks aan variabele kosten kunnen uitgeven. Dat heb ik (iets naar beneden) afgerond op 1000 euro. Daarna heb ik een tabel geprint van 50 rijen en vier kolommen. Elk vakje staat nu voor 5 euro. Alle uitgaven per dag kleur ik in.

En zo zag ik in een oogopslag dat ik op 1 juli al 115 euro had uitgegeven - omdat het bedrag niet langer versnipperd wordt over posten als kleding, boodschappen, boeken...enzovoorts. Oeps! Al 1/10e van het variabele maandbudget opgemaakt op dag één!

Uiteraard werkt het visuele aspect hier goed mee, het is nu voor ieder gezinslid duidelijk hoe we ervoor staan deze maand. En ook leidt het tot een gezonde uitdaging om de tabel niet helemaal vol te kleuren. Het bespaarde geld kunnen we dan misschien in een potje voor een vakantie doen.

Dankzij Teunie heb ik dus weer een sprong vooruit gemaakt in mijn geldmanagement. Waar blogs lezen toch niet goed voor is!