(Eerste Bedrijf - de winkel)

Het begon zo onschuldig.
Na onze vakantie in Groningen te hebben doorgebracht, zouden we op weg naar huis nog even langs IKEA om een GODMORGON doos-met-vakken voor dochter A. te halen. De GODMORGON waarvoor we al maandenlang telkens bij IKEA aanwipten en waarvan we dagelijks de voorraad via de website checkten was namelijk eindelijk weer aanwezig.

De kinderen bleven eventjes in de auto wachten omdat onze hond niet naar binnen mag in IKEA, en wij zouden even heel snel door de winkel. Dat kunnen we inmiddels heel goed, heel snel door de IKEA - ook al hebben ze inmiddels alle 'korte' routes opgeheven. We rennen blindelings op ons doel af - totdat ze alles weer een keer verbouwen natuurlijk.

De GODMORGON was werkelijk voorradig maar van de weeromstuit en door het inmiddels opgebouwde schaarstegevoel kochten we er meteen maar drie. Van de vijf die er lagen. De voortekenen voor een ramp waren er dus wel, alleen zagen we ze nog niet. 

Met drie GODMORGONS, drie bamboeplantjes en twee onderdelen van een tafel in ons karretje spoedden wij ons naar de kassa. Maar niet voordat we in de Koopjeshoek geneusd hadden, natuurlijk. Nu waren wij slechts vijf dagen eerder nog in de IKEA geweest om de GODMORGON te zoeken, dus het was meer uit gewoonte dan uit verwachting dat we de Koopjeshoek inliepen. 

Inderdaad stonden er de standaard tafeltjes met beschadiging, stoelen met smerige kussens en kastjes met ontbrekend deurtje (taaltechnisch gezien is 'met' ontbrekend deurtje een beetje vreemd, vind ik). Maar er stond ook een bureautje. En of het nu was omdat het zo'n perfect bureautje was zonder enige beschadiging (tevens in de volmaakte kleur), of omdat ik net vorige week bedacht had dat aan de tafel werken me toch niet honderd procent bevalt, of omdat het bureautje voor half geld was, gecombineerd met het feit dat ik de laatste tijd gewoon niks meer heb gekocht...ik was ogenblikkelijk verkocht.

Het bureautje - MICKE geheten - overigens nog niet. Dat kostte enige hoofdbrekens. Want MICKE was wel heel handig compleet gemonteerd (wat me minstens een uur werk zou schelen), maar de vraag hoe we MICKE op die manier thuiskregen was niet eenvoudig te beantwoorden. MICKE was dan wel niet reusachtig, en onze kofferruimte best royaal, maar het zou duidelijk passen en meten worden. Het dubben duurde een minuut of tien (tot zover 'snel door IKEA'). Tenslotte bedachten we dat we MICKE ook gedeeltelijk konden demonteren. Maar, zo bleek, demonteren mag pas na aankoop; gereedschap daarvoor konden we lenen bij de klantenservice.

Ik wist dat ik spijt zou krijgen. Weer zo'n verkeerd begrepen voorteken; ik dacht dat dat zou gebeuren als ik MICKE eenzaam bij zijn Zweedse weeshuis achterliet. Dus mocht MICKE mee.

(Tweede bedrijf - de klantenservice)

Een kwartier (hoezo, snel?) nadat we door de kassa waren was ik aan de beurt bij de klantenservice. Ik leende een kruiskopschroevendraaier omdat ik daarmee de acht verbindingen van het bovenblad met de poten kon losmaken. Althans, dat was het plan. Spijtig genoeg bleken twee schroeven (nou ja, van die dingen die je een kwartslag moet draaien) weigerachtig. En alle andere mogelijke manieren om MICKE in onderdelen te ontleden faalden ook, wegens showroombestendige montage.

Nadat echtgenoot een minuut of tien (hoorde ik nu huilende kinderen in de auto?) van alles geprobeerd had, dook ik zelf maar eens onder het bureau. In mijn dikke winterjas, met een sjaal om, en vol ergernis vanwege een tegenwerkende MICKE (en het feit dat je pas mag demonteren na de kassa, zodat je eerst na betaling ontdekt dat je aankoop niet gewoon vastgeschroefd maar ook gelijmd en voor de eeuwigheid verzegeld is) duurde het ongeveer een kwart minuut voordat ik zo rood als een tomaat was. Kookpunt bereikt.

Het was inmiddels druk bij de klantenservice en de andere wachtenden bleken graag hun tijd te doden met kijken naar mensen zoals wij - sukkels, verslagen door een IKEA-creatie. Uiteindelijk gooide ik de handdoek in de ring schroevendraaiers weer in de bak met gereedschap en besloot dat MICKE dan maar gemonteerd en wel mee moest. Want koopjes kunnen helaas niet geruild worden, dus we konden MICKE niet meer inleveren. Goddank konden we in de lift naar het parkeerdek even weer afkoelen. Dat was hard nodig.

(Derde bedrijf - de parkeerplaats)

Het begon er op te lijken dat mijn jarenlange vriendschap met IKEA zijn eerste deukjes zou krijgen. Maar met mijn timmermansoog en geweldige ruimtelijke inzicht zou ik MICKE wel in onze kofferback krijgen, dus ik gaf de moed nog niet op. Alles kon tenslotte nog meevallen en goedkomen.

Drie kwartier later twijfelde ik tussen MICKE gewoon achterlaten op de parkeerplaats of hem vóór achterlating eerst compleet te vernielen (Daleks uit Dr. Who snerpten in mijn hoofd: EXTERMINATE! EXTERMINATE!). Beide opties leken goedkoper en makkelijker dan MICKE meenemen naar huis. Echtscheiding lag inmiddels in de lijn der verwachting, en MICKE kon wat mij betreft als brandhout afgevoerd worden.

Oké, ik had gelijk gehad, mijn timmermansoog had zich niet vergist; MICKE paste in onze auto. Als  er niet ook twee kinderen, een hond, vier koffers en wat nodeloze werkspullen van Echtgenoot in hadden gemoeten. En een ukulele.

Als we de poot eraf konden schroeven (We hadden nóg een poot gevonden die eraf kon! Heel simpel!) had hij gewoon gepast. Maar van die vier schroeven - we vonden zelfs nog een IKEA-draaisleuteltje in onze auto! Het lot was ons gunstig gezind! - bleken er twee een afwijkend formaat te hebben, en niet losgedraaid te kunnen worden.

Vijfentwintig keer ging MICKE de auto in en uit, waarbij hij door de blubber op de parkeerplaats steeds viezer werd, en ik overal beschadigingen zag ontstaan, en nog paste het niet. En ik hoefde geen beschadigd vies bureau! Ik wilde naar huis! (Ondertussen reden er telkens auto's voorbij met mensen die niet eens een poging deden hun nieuwsgierigheid te verbergen - of erger nog,  die lachend naar ons wezen. Ik kan alleen maar hopen dat geen van hen een filmpje op Youtube geplaatst heeft.)

Echtgenoot vertikte het om op te geven en probeerde een zesentwintigste keer. "Als je nou eens meehelpt!" riep hij kwaad. Alsof ik tot dan toe nog niets gedaan had. (En wie zet er trouwens altijd alle IKEA-kasten in elkaar? Nou? Nou?) Uit frustratie gaf ik zo'n duw tegen het bureau dat het de auto invloog. En niet meer terug kon. 

Potdorie. MICKE zat in de auto. Ik wilde MICKE niet meer, zo vies en kapot!

Maar MICKE zat in de auto en weigerde nog te bewegen, dus bleef over hoe we onszelf nog om het bureau heen de auto in konden krijgen. Ik weet niet hoe, maar dat lukte. Mensen zijn iets flexibeler dan bureaus, blijkt. (Niet alle mensen, en niet véél flexibeler, maar toch.) We konden ons niet meer bewegen, iedereen was nijdig, en de reis naar huis werd in doodse stilte afgelegd. Het was dat ik besloten had niets meer te zeggen, anders had ik gezworen nooit (maar dan ook nooit) (NOOIT! Met de nadruk op N O O I T !) meer een voet in de IKEA te zetten. Voortaan alleen nog Kringloopwinkelmeubels aan te schaffen. Wat? Helemaal nóóit meer meubels te kopen. 

(Slot)

En toen kwamen we thuis en pakten we de auto weer helemaal leeg. Dat was een stuk makkelijker dan de auto volpakken. De beschadigingen op MICKE bleken plotseling alleen vuile plekken te zijn. MICKE bleek - schoon en heel - volmaakt in de woonkamer te passen tussen twee kasten. MICKE en ik zijn daarom nu weer vrienden. IKEA en ik ook. 
En zelfs Echtgenoot en ik zijn toen maar gauw weer vrienden geworden. 

Goddank heb ik niks gezegd over nooit meer naar IKEA ofzo.



12 reacties:

verg(r)eetmenietje zei

Hilarisch verhaal:) maar ik kan
het me levendig voorstellen! er zijn al voor minder koppels uit elkaar gegaan denk ik...
Goed dat uiteindelijk alles nog in
orde kwam..

en 2011 is nog een (bijna) onbeschreven blad (buiten dit mooie bureauverhaal dan :), ik wens jullie veel mooie verhalen om dat blad te vullen!
liefs

zjizjipke zei

Een ongelooflijk hilarisch, maar oh zo herkenbaar relaas van een fout gelopen ikea-bezoek... Maar ja, we gaan er zo graag heen!
De beste wensen voor 2011!!
En geniet maar van je bureau, je hebt er hard voor gewerkt...

Thijs zei

Oh dus jullie waren dat!!
Ik vond het al zo grappig om te zien!

Nee helaas was ik er niet bij, maar ik zag het wel levendig voor me toen ik het las.. gelukkig eind goed al goed!

Karla zei

Geweldig. De beste wensen voor jullie allen en dat het bureau zich waar gaat maken en je veel blogs kunt schrijven.

dikke kus Karla

A. zei

waarom geen foto van het buro bij dit blog?
hij was het waard om voor te vechten hoor!

Anoniem zei

Hahahah mooi verhaal!
Zou ook typisch wat voor mij zijn. Ik weet als ik iets zie nl of iets past of niet. In theorie. In de praktijk is er dan altijd net iets waar je geen rekening mee hebt gehouden (kinderen bijvoorbeel...of hond die ook mee moeten).
Ik kan ook alles vervoeren, zolang ik alleen ben. Lex ziet gelijk beren en muizen op de weg...en in de drang me te bewijzen maak ik dan fouten...Jaja,,,het zit diep hahaha.

Blij dat je geslaagd bent met Micke.
Het uitpakken ging wel vlot, gezien je daar maar 1 regel aan hebt gewijdt?

Gr Chrisjuh

Meibloempje zei

'Ik weet als ik iets zie nl of iets past of niet'

'Ik kan ook alles vervoeren, zolang ik alleen ben. Lex ziet gelijk beren en muizen op de weg'


Haha, dat is hier precies gelijk. Ik krijg ALLES thuis. (Of naar de trein).

Dat heb je als je vroeger de boodschappen voor een maand voor zes personen op de fiets ging halen, 7 km verderop...

Alleen jammer, dat nadat ik alles thuis heb, ik dan drie weken niet kan lopen ofzo.

Vlijtig Liesje zei

Gelukkig kwam het aan het eind allemaal weer goed! Prachtig verhaal.

Romy zei

Nou ik hoop dat je met volle teugen van je bureautje zult genieten!!

Anoniem zei

Wat een schitterend verhaal! En prachtig beschreven. Beste wensen voor jou en je gezin Meibloempje.
Marja

vriendin M. zei

Jee, herkenbaar verhaal! Alleen gingen wij afgelopen herfstvakantie onbedoeld met een Citroën Xsara Picasso Cabrio naar huis. (Natuurlijk kan die achterklep nog dicht, gewoon even een beetje extra duwen.")

Spaarmoeder! zei

Geweldig verhaal! Enigzins herkenbaar....!