Zo. Ik moest natuurlijk eerst nog wat recepten van week 2 inhalen, maar dat is gelukt. De haver-wortelkoekjes waren een groot succes. Omdat ik er nootmuskaat, kaneel en citroenrasp aan toegevoegd had (moest ook volgens het recept) waren ze heerlijk kruidig. Beetje oosters.

De volgende variant van de koekjes, haver-pindakoekjes heb ik inmiddels ook gemaakt. Met als smaakmakers kokos en rozijnen. Wat kan ik zeggen? Ze zijn op voordat je er erg in hebt.
Opmerking: Een heel kookboek koken is leuk en ook lekker, maar niet goed voor de lijn. Zelfgebakken koekjes zijn namelijk verschrikkelijk onweerstaanbaar.

De gebakken tofu met soja vond ik minder interessant dan die van de eerste week (gewoon met een beetje zout).

De pasta met broodkruim heb ik gemaakt, evenals de vorige week erbij ingeschoten pasta met kruiden. Nou ja, eigenlijk heb ik een combinatie gemaakt: pasta met kruiden, én broodkruim. Want de basis (knoflook, chilipeper en olie) was hetzelfde.  Ik vond het reuze lekker, maar (sorry Mark B.) we hebben er toch ook nog maar wat rode saus bijgemaakt, want het was een beetje droog. Misschien had ik er een flinke scheut olie bij moeten gooien. De smaak was wel perfect, lekker pittig.

De kleefrijst moest ik zoeken. Ik kwam in de toko terecht waar ik in de loop nog even zes mango's voor €1,50 meenam. En een gratis spaanse peper kreeg.

Die spaanse peper was voor een recept van Jamie Oliver. Ik had hem vorige week zo'n 30-minuten-menu zien koken en dat zag er zo eenvoudig uit dat ik het ook wilde maken. Het was kip piri-piri met salade en een aardappels-husseltje, en dan met een soort custardpuddinkjes na. Mensen...dat was wel zo verschrikkelijk lekker, dat de kinderen smeekten of ik niet alle Jamie-boeken wil koken in plaats van de Dikke Vegetarier. Maar ik denk dat dat een duur grapje wordt, want Jamie werkt graag met grote stukken vlees en dat gaat bruintje hier niet trekken.


De kleefrijst moest eerst weken, en daarna...eh...kleven? Stomen in een theedoek. Nou ja, dat is me gelukt, ik heb dus nu een theedoek vol kleverige rijst waarvan ik dan straks een lekker hapje ga maken. Misschien met kokos. Of iets pittigers...

De groentebouillon leidde weer tot een lekker soepje (tomatensoep deze keer) en het sodabrood werd verslonden alsof er hier nooit eten op tafel komt.

Geroerbakte groenten kon ik maken met de paksoi uit het biologische groentenpakket - roerbakken met gember, wortel en ui. Heerlijk.

Last but not least de in bier geglaceerde zwarte bonen. Zwarte bonen zijn bij de biologische winkel te koop. Ik vond ze alleen niet zo zwart, meer donkerbruin. Misschien was het recept ook wel te bereiden met bruine bonen. Het glaceren in bier en een lepel honing maakte het heel smakelijk. Het restantje bier smaakte er trouwens ook voortreffelijk bij.

En ik ben nu de tel al kwijt van hoeveel recepten ik gemaakt heb en hoeveel ik achterloop en hoeveel ik er nog moet maken. Maar je maintiendrai...

2 reacties:

Meyser zei

Ik heb spontaan zin om mij ook zo'n stevig kookboek uit te zoeken en dit ook eens te gaan doen. In plaats daarvan schoon ik de uit zijn voegen gebarsten kooktijdschriftenverzameling op. Misschien moet ik dan maar eens alle recepten maken die in zo'n plakboek staan uiteindelijk. Swat. Als ze zo'n fan van Jamie Oliver zijn, dan kan je misschien alle slaatjes (of een andere categorie waar geen mega stukken vlees aan te pas komen, pasta's of zo) uitproberen?)

Hier was de Jamie-liefde bekoeld toen Lief tarte tatin ging maken uit dat Kookrevolutie-boek. Kon niet mislukken stond erbij. Het mislukte. Zelfs ik kreeg het niet goed. Hij heeft sindsdien nooit meer gekookt (op fishsticks en aardappeltjes bakken na). Tot zover Jamie. Jeroen Meus wordt hier wel op handen gedragen. Kunnen we ook even mee voort...

Anoniem zei

Kleefrijst.
Tja daar ben ik beroemd om...of kan ik beter zeggen berucht...?

Rijst ging bij mij altijd perfect, tot ik ooit mama met Iraanse kennis mijnheer C op bezoek kreeg.
Ik had me uit staan te sloven in mn veel te kleine keuken. Wat er precies op het menu stond weet ik niet meer, maar er zat in elk geval rijst bij.
Mijnheer C had mij al eens getrakteerd op zorgvuldig bereidde rijst met safraan.
Mama had weken lopen opscheppen over mij kookkunst, en wat gebeurd er: Juist de droge rijst was een grote vieze kleverige massa.

Ik zag Mijnheer C kijken met grote ogen naar papperige chaos wat ik op het bord schepte.
Met stalen gezicht heb ik hem uitgelegd dat dít nou echte surinaamse plakrijst was.
De oooh's en aaah's vlogen over tafel, en mama en partner L deden leuk mee.

Achteraf hebben we in een deuk gelegen... maar het universum straft mij vanaf dat moment voor die leugen.
Sinds dat etentje is het m e nooit meer gelukt mooie droge rijst te krijgen.
En elke keer als ik een poging doe en toch weer eindig met een papperig zooi op het bord begint L te glunderen en roept dan heel hard: Kinderen kijk, mama heeft surinaamse plakrijst gemaakt!


Gr Chris