Hoe toevallig. Afgelopen week berichtten maar liefst twee kranten over de minimalisme'beweging'.  In NRC-next stond een groot artikel, in een andere krant (gevonden in de trein) een column. Alsof het minimalisme net uitgevonden is. Wat viel me op?

1) Minimalisme schijnt ineens hot te zijn. Aha, de laatste paar jaar loop ik voor op de trends, ik schreef er al eens eerder over. Nu weet ik zeker dat de ukulele binnen twee jaar ook een hype gaat worden!

2) Veel aandacht krijgt ook Everett Bogue (die ik ook volg), die eerst tot minimalisme-goeroe uitgroeide, e-books schreef, en daarna zijn bekomst hiervan kreeg; onlangs begon hij een website met de naam fuckminimalism en de goede raad: We hoeven hier niet veel over te zeggen, het enige dat je nodig hebt is een flinke container om je troep in te gooien. Niks geen 'beweging'.

Hoewel het voor velen misschien anders overkomt ('hij keert het minimalisme de rug toe'), vind ik het persoonlijk een logisch vervolg. Het is het toppunt van minimalisme, namelijk ook het ophouden met zeveren over opruimen en weggooien en minimalistisch leven. Dat scheelt een hoop ruimte en tijd! Dat punt zal ik wel nooit bereiken. Maar ik volg de ontwikkelingen met interesse.

3) Consuminderen en minimalisme worden in de media nogal eens op een hoop gegooid. In mijn ogen zijn het twee verschillende dingen, die elkaar echter wel raken. Een minimalist zal vaak ook consuminderen. Maar een consuminderaar is niet automatisch een minimalist. Je kunt weinig kopen en toch je huis volgestouwd hebben met jarenlange opgehoopte overtollige spullen.

4) Online bij NRC-next staan ook reacties. En een reactie die ik een paar keer tegenkwam was de gedachtengang: minimalisten zijn in wezen net zo hard met spullen bezig als de gemiddelde mens. Dus evengoed materialistisch en niet spiritueel. Misschien wel méér materialistisch dan de gemiddelde mens, want ze hebben vaak duurdere gadgets (iPhone, Macbook) omdat ze dan met minder spullen toekunnen. En ze scheppen op over wie met het minste aantal dingen kan leven.

Ja, een minimalist is (zeker in de beginfase) met spullen bezig. Maar dan vooral met: Hoe kom ik eraf? Wat kan ik missen? Op welke grond heb ik deze dingen bewaard? Voegt dit bezit werkelijk iets toe aan mijn leven? Heb ik het NODIG? Je daarmee bezighouden is in mijn ogen geen materialisme.

Er lijken ook twee soorten minimalisten te zijn. Je hebt de 'dagelijkse' soort - daar hoor ik bij. Die proberen hun bezittingen terug te brengen tot wat ze echt nodig hebben en overtollige spullen weg te doen. En je hebt de extremere minimalisten die willen dat alles wat ze hebben in hun rugzak past. Ook leuk, maar niks voor mij. En toch heel inspirerend. Ik leest  graag de blogs van mensen die wel zo leven, die de extremen een beetje opzoeken.

Mijn conclusie? Bij de grote massa gaat het minimalisme nu opvallen en men zal er over gaan nadenken; bij de trendsetters breekt inmiddels het inzicht door dat minimalisme nog veel minimalistischer is wanneer je er niet over praat, schrijft, blogt, en e-books van verkoopt. Maar zonder al die (niet-minimalistische) acties zou de boodschap het grote publiek nooit bereikt hebben. En zonder eerst die weg afgelegd te hebben zouden ook de trendsetters dat inzicht niet hebben gekregen. Minimalisme zie ik daarom als een reis waarbij je steeds andere dingen tegenkomt en nieuwe standpunten opdoet; niet als een religie met vastgelegde regels en dogma's.

Het leukste aan die krantenartikelen vond ik dat ik twee nieuwe sites vond: het blog van Lean Looney  en de site www.spullendelen.nl. De laatste site is gebaseerd op het idee dat het redelijk onzinnig is dat jij en ik en al onze buren allemaal dezelfde spullen hebben, die we allemaal maar af en toe gebruiken. Een boormachine. Een sneeuwschep. Een gourmetstel. Waarom niet delen?

En wat vind jij? Is minimalisme ook materialisme? Zijn al die blogs nutteloos (geweest)? Ga je voor 'dagelijks' of 'extreem' minimalisme?

3 reacties:

A. zei

ik ben een 'dagelijkse minimalist'denk ik.
Als mijn zus mij een broek aanbiedt zeg ik: Nee dankje, ik heb al een broek.
Ik droeg 2 maand achterelkaar dezelfde kleren (wel elke week wassen!)
tot een mede-minimalist dit te gortig werd.
Zijn dit 2 voorbeelden van een té
minimalistische inslag?
Maar dat is hoe ik bén!

mamma
m

vlasje zei

Het dagelijkse leven is hetgene waar je in moet doen wat je moet doen, dwz overal kun je mindful mee omgaan en minimalisme is daar soms onderdeel van al is het voor mij geen doel. Bewust leven en beslissen is een doel, maar het mag geen halszaak worden en praktisch blijven. En dat is voor iedereen verschillend. Ook ben je niet meteen in de opperste staat van bewustwording belandt, dat kost tijd en moeite, maar levert ook veel op.

Anoniem zei

Ik ben eerlijk gezegd een voorstander van materialisme in de zin dat je wel waarde toekent aan spullen. Niet om zoveel mogelijk te hebben maar wel dat je er bewust van bent hoeveel tijd,ruimte en ergenis het je kost. Waar en hoeveel grondstoffen er voor nodig zijn, wie het heeft gemaakt, welk effect het op de omgeving heeft, hoeveel positiefs iets oplevert etc. Daarvoor moet je met spullen bezig zijn maar dat zie ik niet als iets slechts. Sommige mensen draven hier inderdaad in door zodat het alsnog je leven beheerst maar de meeste mensen die consuminderen/unclutteren, minimalist worden/simpeler leven/whatever levert het denk ik juist meer tijd en energie op dan dit kost. En voor iedereen heeft het denk ik ook een ander doel. Bij de een gaat het vooral om uit de schulden komen en blijven, de ander is er spiritueel mee bezig of heeft gewoon een hekel aan schoonmaken (dat is bij mij het geval). Ieder z'n ding enzo.